ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଭକ୍ତ ଭାବରେ କହାଯାଉଛି—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କର ଏହି ଭ୍ରମଣ ଧର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବଂ ଅଧର୍ମୀ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କର ନାଶ ପାଇଁ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ହେଉଛି; କାରଣ ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ହରିଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏବଂ ଉପସ୍ଥାପକ। ଆପଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ଯମ, ଧର୍ମ ଓ ବରୁଣଙ୍କ ରୂପ ଏବଂ ଅବସ୍ଥା ଧାରଣ କରନ୍ତି—ହେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଏକମାତ୍ର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ରତ୍ନ ଭୂଷିତ ବିଜୟ ରଥ ଉପରେ ବସି ଦାରୁଣ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତଥାପି ଆପଣଙ୍କର ରଥ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରେ। ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଚର ଦଳର ପାଦ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଦଳି, ଏହାର ମଣ୍ଡଳକୁ କମ୍ପିତ କରି, ବଡ଼ ସେନା ଗଠନ କରି, ଆପଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଏହି ଭୂମିରେ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା, ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଭାଗରେ ଯେଉଁ ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଛି, ତାହା ଦୁଷ୍ଟ ଲୁଟେରାମାନେ ଭାଙ୍ଗି ଦେବେ। ଲୋଭୀ ଓ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଲୋକମାନେ ଅଧର୍ମକୁ ବଢ଼ାଇବେ; ଯଦି ଆପଣ ବିଶ୍ରାମ କରିବେ, ଏହି ସଂସାର ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କ ହାତରେ ପଡ଼ି ନଶ୍ଟ ହେଉଥିବା ନିଶ୍ଚିତ। ତଥାପି, ହେ ବୀର, ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ଯେ, କେଉଁ କାରଣରେ ଆପଣ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ଆମେ ନିଷ୍ପାପ ହୃଦୟରେ ତାହା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଏହିଭଳି ଅନୁରୋଧ ପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଶୀତ ଋତୁର ପ୍ରଥମ ମାସରେ, ନନ୍ଦର ବ୍ରଜର କୁଅଁରୀମାନେ କାତ୍ୟାୟନୀ ଦେବୀଙ୍କ ଉପାସନା ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ କେବଳ ସରଳ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିଲେ। ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେମାନେ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ତଟରେ ବାଳୁକାରେ ଦେବୀଙ୍କ ଏକ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରି ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା, ଚନ୍ଦନ, ନାନା ବିଧର ଉପହାର, ଧୂପ, ଦୀପ ଏବଂ ଛୋଟ ବଡ଼ ଅନେକ ବସ୍ତୁ—ଅଙ୍କୁର, ଫଳ, ଧାନ୍ୟ ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ—“ହେ କାତ୍ୟାୟନୀ, ମହାଶକ୍ତି, ମହାଯୋଗିନୀ, ପରମ ନାୟିକା, ଦୟାକରି ନନ୍ଦନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆମର ପତି କର; ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।” ଏଭଳି ଭାବରେ, ସମସ୍ତ କୁଅଁରୀମାନେ ନନ୍ଦନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମନେ ରଖି, ଏକ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଆଶା କରୁଥିଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପତି ହେଉନ୍ତୁ। ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରଭାତେ, ସେମାନେ ସଙ୍ଗିନୀମାନେ ସହିତ ହାତ ଧରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରି, କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେମାନେ ନଦୀତଟକୁ ଆସି, ପୂର୍ବବତ୍ ତାଙ୍କର ପୋଷାକ ତଟରେ ରଖି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୀତ ଗାଇ ଆନନ୍ଦରେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଯୋଗୀମାନେଙ୍କ ନାୟକ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କର ମନୋଭାବ ବୁଝି, ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ତିନି ତାଳରେ, ସେ କୁଅଁରୀମାନେଙ୍କର ପୋଷାକ ନେଇ, ଏକ କଦମ୍ବ ଗଛ ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ହସିଲେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ମଜା କରି କହିଲେ—“ଏଠାକୁ ଆସ, ତୁମେ ଯେଉଁଯେଉଁ ପୋଷାକ ଚାହୁଁଛ, ତାହା ନେଇଯାଅ; ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ମଜା କରୁନାହିଁ, ଯଦି ଏହି ବ୍ରତରେ ତୁମେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଇଛ; ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନାହିଁ, ଏହି ପିଲାମାନେ ତାହା ଜାଣନ୍ତି; ହେ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ, ଏକ ଏକ କରି ଆସି ତୁମେ ତୁମର ପୋଷାକ ନେଅ, ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ନୁହେଁ।” କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏହି ମଜାଦାର ଚଳାଚଳି ଦେଖି, ଗୋପୀମାନେ ଲଜ୍ଜା ଓ ପ୍ରେମରେ ଅତିଭାରିତ ହୋଇ, ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି ହସିଲେ, କିନ୍ତୁ ବାହାରିଲେ ନାହିଁ। ଗୋବିନ୍ଦ ଏଭଳି କହିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର କ୍ରୀଡ଼ା ଦେଖି, ଗୋପୀମାନେ ଜଳରେ ଗଳା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଡୁବି ଥିଲେ, ଶୀତରେ କମ୍ପିଥିଲେ, ଏବଂ ବିକଳ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ହେ ନନ୍ଦନନ୍ଦନ, ଦୟାକରି ଆମକୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅ; ଆମେ ଜାଣୁଛୁ ତୁମେ ବ୍ରଜର ଗୌରବ; ଆମେ କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଛୁ, ଦୟାକରି ଆମ ପୋଷାକ ଦିଅ।” “ହେ ଶ୍ୟାମସୁନ୍ଦର, ଆମେ ତୁମର ଦାସୀ ଏବଂ ତୁମେ ଯାହା କହିବ, ତାହା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଦୟାକରି ଆମ ପୋଷାକ ଦିଅ, ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା ତୁମେ ନ ଦେଲେ, ଆମେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅଭିଯୋଗ କରିବା।” ତେବେ ଭଗବାନ କହିଲେ—“ଯଦି ତୁମେ ମୋର ଦାସୀ ଏବଂ ମୋ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ତେବେ ଏହି ପବିତ୍ର ହସୁଥିବା କୁଅଁରୀମାନେ ଏଠାକୁ ଆସି ପୋଷାକ ନେଅ।” ତାପରେ ସମସ୍ତ କୁଅଁରୀମାନେ, ଶୀତରେ କମ୍ପିବା ସ୍ଥିତିରେ, ଜଳ ଛାଡ଼ି ବାହାରିଲେ, ନିଜ ଅଙ୍ଗ ହାତରେ ଢାକି ରହିଲେ, ଏବଂ ଅତି ଶୀତରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଏଭଳି ଅସହାୟ ଦେଖି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ନିର୍ମଳ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପୋଷାକ କାନ୍ଧରେ ରଖି, ହସି, ମଧୁର ଭାବରେ କହିଲେ—“ତୁମେ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ହୋଇ ଜଳରେ ଯାଇଥିଲ; ଏହା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଅପରାଧ। ଏହି ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ହାତ ଜୋଡି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କର; ତାପରେ ତୁମେ ତୁମର ପୋଷାକ ନିଅ ଏବଂ ପିନ୍ଧ।" ଏହି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବ୍ରଜର କୁଅଁରୀମାନେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ, ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ହୋଇ ସ୍ନାନ କରିବା ବ୍ରତର ଉଲ୍ଲଂଘନ; ତେଣୁ, ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେଉଥିବାରେ, ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ବ୍ରତର ସଫଳ ଶେଷ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, କାରଣ ଏହା ନିଜେ ଭଗବାନଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଥିଲା ଏବଂ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଦୋଷହୀନ। ସେମାନେ ଏଭଳି ନମସ୍କାର କରିବା ଦେଖି, ଦେବକୀନନ୍ଦନ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୋଷାକ ଫେରାଇଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ। ଏହି ଭଳି ଅପମାନ, ମଜା ଏବଂ ପୋଷାକ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଖେଳ ଖେଳାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମନେ ରଖି, କେବେ ତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ପରେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମିଳନ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ରହିଲା, ଲଜ୍ଜାରେ ତଳକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।