ଏକ ସମୟର କଥା, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ପାଠ କରିବାରୁ ଏହାର ଅର୍ଥ ଜଣାଯାଏ; ଏହି କଥାରେ ପ୍ରତି ଶ୍ଲୋକ, ପ୍ରତି ଶବ୍ଦରେ ବେଦର ଅର୍ଥ ବ୍ୟପ୍ତ ଅଛି। ଏହି ଅତି ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ: "ମୋର ଏହି ସନ୍ଦେହ କଟିଦିଅ, ଦିଳା ଦେରି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ତୁମେ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଦୟା କରିଥାଉ।" ତାପରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ: "ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦର ତାତ୍ତ୍ୱିକ ସାରରୁ ଭାଗବତ କଥା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଏହା ଅଲଗା ଭାବେ ଏକ ନିଜସ୍ୱ ଫଳର ରୂପରେ ଚମକୁଛି, ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ଯେପରି ବୃକ୍ଷର ମୂଳରୁ ଶୀର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରସ ବ୍ୟପ୍ତ ଥିଲେ ମଧୁରତା ବିଶିଷ୍ଟ ଭାବେ ଭୋଗ କରାଯାଏନାହିଁ, ଏହି ଭାଗବତ ମଧୁର ଫଳ ଭାବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଲଗା ହେଲେ ସବୁଠୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହୋଇଯାଏ। ଯେପରି ଦୁଧରେ ଘି ବ୍ୟପ୍ତ ଅଛି, ଦୁଧ ଥିଲେ ତାହାର ଘି ଅସ୍ୱାଦିତ ହୁଏନାହିଁ; ଘି ଅଲଗା କରିବା ପରେ ଦେବତାମାନେ ତାହାର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାନ୍ତି। ଏହିପରି ଯେପରି ଇଖାର ମଧ୍ୟରୁ ଶୁଦ୍ଧ ଚିନି ଅଲଗା ହେଲେ ମଧୁର ହୁଏ, ଭାଗବତ କଥା ମଧୁର ରସର ଦାୟୀ। ଏହି ପୁରାଣ ଭାଗବତ, ଯାହାକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଗୌରବ କରନ୍ତି, ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି। ବେଦ ଓ ବେଦାନ୍ତରେ ନିସ୍ନାନ କରିଥିବା, ଗୀତାର ରଚୟିତା ବ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ, ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି, ଅଜ୍ଞାନର ସମୁଦ୍ରରେ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ ତୁମେ ଚାରିଟି ଶ୍ଲୋକରେ ଏହି କଥା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ବାଦରାୟଣ ବ୍ୟାସ ତୁରନ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହିପରି, ତୁମେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କାହିଁକି କରୁଛ? ଭାଗବତ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକକୁ ନାଶ କରେ। ନାରଦ କହିଲେ: "ଏହି ଦୃଷ୍ଟି, ଯାହା କ୍ଷଣେ ଅଶୁଭ କୁ ନାଶ କରେ ଓ ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପିଡ଼ିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦିଏ—ଶୁଧ୍ଧ ମନେ ଗାଇଥିବା କଥାର ଅମୃତରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏହି କଥାରେ ଶରଣ ନେଇଛି।" ଏହି ଭାଗ୍ୟର ଉଦୟ ଅନେକ ଜନ୍ମର ଉପରେ ଜମା ହେଲେ, ଲୋକ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଙ୍ଗତି ପାଇଥାଏ, ତାହାରୁ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅଭିମାନର ଅନ୍ଧାର ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଏଉଁ ଭାଗବତର ମହିମା ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ଅଧ୍ୟାୟ ତୃତୀୟ। ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ମୁଖରୁ ଭାଗବତ କଥା ଶୁଣି ଭକ୍ତ ତୃପ୍ତ ହୁଏ, ଏଉଁ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ବଢ଼ିଯାଏ। ନାରଦ କହିଲେ: "ମୁଁ ଏକ ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ କରିବି, ଯାହା ଶୁକଦେବଙ୍କର ଉପଦେଶର ଆଲୋକରେ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ।" "ମୁଁ କେଉଁଠି ଏହି ଯଜ୍ଞ କରିବି? ଏଠି କୁହିଦିଅ। ଶୁକଦେବଙ୍କର ଶାସ୍ତ୍ରର ମହିମା ବେଦର ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିବା ମନ୍ୟମାନେ କହିବା ଉଚିତ୍।" "କେତେ ଦିନ ଭାଗବତ କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍? କେମିତି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ୍? ଏହି ସବୁ କୁହିଦିଅ।" କୁମାରମାନେ କହିଲେ: "ନାରଦ, ଆମେ ତୁମକୁ କହିବାକୁ ଯାଉଛୁ, ତୁମେ ବିନୟୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ 'ଆନନ୍ଦ' କୁହାଯାଏ।" "ଏଠି ବିଭିନ୍ନ ଋଷିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତା ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ, ନୂତନ ମୃଦୁ ଚାଲରେ ଆଛି।" "ଏହା ଏକ ସୁନ୍ଦର, ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନ, ସୁବାସିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳ ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏଠାରେ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଜୀବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବିରୋଧ ନାହିଁ।" "ଏଠି ବୟସ୍କ, ଦୁର୍ବଳ ଦେହରେ ଅପେକ୍ଷା କରି, ଦୁଇଟି ଦୃଷ୍ଟି ଧରି, ଭକ୍ତି ଆସିବା।" "ଯେଠି ଭାଗବତ କଥା ଅଛି, ସେଠି ଭକ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ଆଗେଇଯାନ୍ତି; ଶୁଣିବାରେ ଏହି ତ୍ରୟ ଯୁବା ହୋଇଯାନ୍ତି।" ସୂତ କହିଲେ: "ଏପରି କହି, କୁମାରମାନେ ନାରଦଙ୍କ ସହ ଶୀଘ୍ର ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ଗଲେ, ଭାଗବତ କଥାର ରସ ପାଇଁ।" ସେମାନେ ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତାପରେ ମାନବ ଲୋକ, ଦେବ ଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ଉତ୍ସାହ ଚାଲିଗଲା। ଶ୍ରୀଭାଗବତର ଅମୃତ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ, ଭାଗବତ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରଥମେ ଆସିଲେ। ଭୃଗୁ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଗୌତମ, ମେଧାତିଥି, ଦେବଳ, ଦେବରାତ, ରାମ, ଗାଧିପୁତ୍ର, ଶାକଳ, ମୃକଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଅତ୍ରି, ପିପ୍ପଳାଦ ଏମିତି ଅନେକ ଋଷି ଆସିଲେ। ଯୋଗମାସ୍ତ୍ରମାନେ, ବ୍ୟାସ, ପରାଶର, ଛାୟାଶୁକ, ଜାଜଳି, ଜହ୍ନୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶିଷ୍ୟ ଓ ଜୀବନୀ ସହ ଆସିଲେ, ଭଲପାଇବାରେ ଭରିଥିଲେ। ବେଦାନ୍ତ, ବେଦ, ମନ୍ତ୍ର, ତନ୍ତ୍ର, ତାଙ୍କ ଦେହୀ ରୂପ, ଦଶ ଓ ସାତ ପୁରାଣ, ଷଡ୍ ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଆଦି ନଦୀ, ପୁଷ୍କର ଆଦି ହ୍ରଦ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଦଣ୍ଡକ ଆଦି ଜଙ୍ଗଲ ଆସିଲେ। ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟ ଆସିଲେ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଭାରରେ, ଭୃଗୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ ସେମାନେକୁ ଆଣିଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନ ଦିଆଯାଇ, କୁମାରମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ବସିଲେ। ଭାଗବତ ଭକ୍ତ, ବିରକ୍ତ, ତ୍ୟାଗୀ, ନିର୍ଯୋଗୀମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଉଡ଼ିଲେ; ନାରଦ ସେମାନେ ପ୍ରତି ଦଉଡ଼ିଲେ। ଏକ ଦିଗରେ ଋଷିମାନେ, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଦେବମାନେ; ଅନ୍ୟଠି ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦ, ଅନ୍ୟଠି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଅନ୍ୟଠି ଜୀବନୀମାନେ। ଜୟ ଧ୍ୱନି, ନମସ୍କାର ଚିତ୍କାର, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଚାଲିଗଲା; ଭୁନା ଧାନ ଓ ଫୁଲ ବ୍ୟପ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଦେବମାନେ ଏଉଁ ଆକାଶ ରଥରେ ଉଠି, ଚାହିଁଥିବା ଦୃମରୁ ଫୁଲ ଭରି ଅନେକମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ। ସୂତ କହିଲେ: "ଏପରି, ଏକାଗ୍ର ମନ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ଏହି ଭାଗବତର ମହିମା ସ୍ପଷ୍ଟ କରି ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ।" କୁମାରମାନେ କହିଲେ: "ଏବେ ଆମେ ଶୁକଦେବଙ୍କର ଶାସ୍ତ୍ରର ଗୌରବ ବର୍ଣ୍ଣନ କରିବା; ଏହା ଶୁଣିବାରେ ମୁକ୍ତି ହାତରେ ଆସିଯାଏ।" "ଏହି ଭାଗବତ କଥା ସଦା ସେବନ କରିବା ଉଚିତ୍, ସଦା ସେବନ କରିବା ଉଚିତ୍; କେବଳ ଶୁଣିବାରେ ହରି ହୃଦୟରେ ବାସ କରନ୍ତି।