ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ପଥ ଘୋଷଣା ହେଲେ, ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟର ଅପାର ଶକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଓ ଅଶାନ୍ତି ଦୂର ହୁଏ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଜୀବନରେ ସୁଖ ଆସେ। କଳିଯୁଗର ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଏହି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣର ଧ୍ୱନିରେ ସିଂହର ଦହାଡ଼ରେ ଭୟଭୀତ ନିଅଲା ଭଳି ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଏହି ଭାଗବତ ଗାଥା ଶ୍ରବଣରେ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ପ୍ରେମର ରସ ଭରି ଘରେ ଘରେ, ଲୋକେ ଲୋକେ ବିଚରଣ କରିଥାଏ। ନାରଦ ମହାର୍ଷି କହିଲେ—"ବେଦ ବେଦାନ୍ତ ଓ ଗୀତା ପାଠ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଏହି ତ୍ରୟୀ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ, ତେବେ କେବଳ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପାଠ ଦ୍ୱାରା ଏହି ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଏହି ଗାଥାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ଓ ଶବ୍ଦରେ ବେଦର ଅର୍ଥ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ।" ତେଣୁ, ନାରଦ ଦୟାମୟଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ—"ଏହି ସନ୍ଦେହ କଟିଦିଅ, ଏଠାରେ ବିଳମ୍ବ ହେଉନାହିଁ।" ତାପରେ, କୁମାରମାନେ କହିଲେ—"ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦର ସାର୍ଥକ ରୂପ ହେଉଛି ଏହି ଭାଗବତ କଥା। ଏହା ଅପୂର୍ବ ଫଳ ଭଳି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଯେପରି ମୂଳରୁ ଶିଖା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରସ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଅଲଗା କଲେ ମାତ୍ର ଆସ୍ବାଦନ କରାଯାଏ, ଏଭଳି ଭାଗବତ ଗାଥା ଅଲଗା ରୂପରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି। ଯେପରି ଦୁଧରେ ଘୃତ ରହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ତାହାକୁ ବିଶେଷ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଅଲଗା କଲେ ମାତ୍ର ଦେବତାମାନେ ତାହାର ଆନନ୍ଦ ଉଠାନ୍ତି, ସେପରି ଛେନିରେ ଚିନି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଲଗା କଲେ ମାତ୍ର ମିଠା ଲାଗେ—ଏଭଳି ଭାଗବତ ଗାଥା ଅପୂର୍ବ ରସ ଦାୟକ।" "ଏହି ପୁରାଣ ଭାଗବତ, ଯାହାକୁ ମୁନିମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ। ବେଦ, ବେଦାନ୍ତ ଓ ଗୀତାର ରଚୟିତା ବ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରମିତ ହେଇଥିଲେ। ତାପରେ, ଏହି ଚାରି ଶ୍ଲୋକରେ ତୁମେ ଯାହା କହିଥିଲ, ତାହା ଶୁଣି ବ୍ୟାସ ତୁରନ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ତେଣୁ, ତୁମେ କାହିଁକି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ? ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକ ନଶ୍ୱର ହୁଏ।" ନାରଦ କହିଲେ—"ଯେ ଦୃଷ୍ଟି ଦୁର୍ଦୃଷ୍ୟକୁ ଦୂର କରି, ଦୁଃଖିତ ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ପରମ ଶୁଭ ଦେଉଛି, ଶୁଦ୍ଧ ମୁନିମାନେ ଯାହାକୁ ଗାନ କରନ୍ତି, ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶ ପାଇଁ ଯାହାର ନିରନ୍ତର ଆସ୍ବାଦ ହୁଏ—ମୁଁ ସେଇ ରସରେ ଶରଣ ନେଇଛି। ଅନେକ ଜନ୍ମର ଶୁଭ କର୍ମ ଫଳରେ ଯେବେ ଜଣେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗ ପାଉଥିବେ, ତେବେ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ମଦର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରି ବିବେକ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।" ଏହିପରି ଭାଗବତର ମହିମା ଅନ୍ତର୍ଗତ ରହିଛି। ଏବେ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି—ଶୁକଦେବଙ୍କ ମୁଖାମୃତରୁ ଏହି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କରିଲେ, ଭକ୍ତଙ୍କ ମନ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରେ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ନାରଦ କହିଲେ—"ମୁଁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ କରିବି, ଯାହା ଶୁକଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ।" "ଏହି ଯଜ୍ଞ କେଉଁଠି କରିବି? ଏଠାରେ କେଉଁ ସ୍ଥାନ ଉପଯୁକ୍ତ? ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରର ମହିମା କେଉଁଠି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେବା ଉଚିତ? ଏହି ଭାଗବତ କଥା କେତେ ଦିନ ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ? କି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସରିବା ଦରକାର?"—ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ତେବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ—"ନାରଦ, ଶୁଣ। ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ 'ଆନନ୍ଦ' କୁହାଯାଏ। ଏଠି ବିଭିନ୍ନ ଋଷିମୁନିମାନେ ଆସନ୍ତି, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧମାନେ ଉପସ୍ଥିତ, ବିବିଧ ଗଛ-ଲତାରେ ଶୋଭିତ, ନୂତନ କମଳ ମାଟିରେ ଢାକିଥିବା ଏଠି ଅତି ଶୁଭ୍ର। ଏଠି ସୁନ୍ଦର, ନିରାଳା, ସୁଗନ୍ଧିତ ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମନରେ ଶତ୍ରୁତା ଧାରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।" "ଏଠି, ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ଓ ବୃଦ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭକ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଭାଗବତ କଥା ହୁଏ, ସେଠାରେ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଯୁବକ ଭଳି ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି।" ସୂତ ଓ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଲେ—"ଏପରି କଥା କହି, କୁମାରମାନେ ଓ ନାରଦ ଶୀଘ୍ର ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ଏହି ନେକ୍ତର ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ସେମାନେ ଯେବେ ଗଙ୍ଗା ତଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ମାନବ ଲୋକ, ଦେବ ଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ବିଶେଷ ଉତ୍ସାହ ଆସିଗଲା। ସମସ୍ତେ ଏହି ଭାଗବତ ରସ ପିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପହଞ୍ଚିଲେ।" ଭୃଗୁ, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଗୌତମ, ମେଧାତିଥି, ଦେବଳ, ଦେବରାତ, ରାମ, ଗାଧିପୁତ୍ର, ଶାକଳ, ମୃକଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଅତ୍ରି, ପିପ୍ପଳାଦ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁନିମାନେ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶିଷ୍ୟ, ଓ ନାରୀମାନେ ଭଲ ପ୍ରେମରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ବେଦ, ବେଦାନ୍ତ, ମନ୍ତ୍ର, ତନ୍ତ୍ର, ପୁରାଣ, ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ଭାବେ ଆସିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଆଦି ନଦୀ, ପୁଷ୍କର ଆଦି ସରୋବର, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଦିଗ ଓ ଦଣ୍ଡକ ଆଦି ଅଟବୀ ଆସିଲେ। ପର୍ବତ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ; ଭୃଗୁ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ନିୟମିତ କରି ନେଇଆସିଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୀକ୍ଷିତ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣାସନରେ ବସି, ସମସ୍ତଙ୍କର ସମ୍ମାନ ପାଇ, କୁମାରମାନେ କୃଷ୍ଣ ଭାବେ ଲୀନ ହେଲେ। ବୈଷ୍ଣବ, ବୈରାଗୀ, ସନ୍ନ୍ୟାସୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥିଲେ, ନାରଦ ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ସ୍ଥଳୀରେ ମୁନିମାନେ, ଅନ୍ୟଏଠି ଦେବତା, ଅନ୍ୟଏଠି ବେଦ ଉପନିଷଦ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଓ ନାରୀମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ବସିଥିଲେ। ବିଜୟ ଧ୍ୱନି, ନମସ୍କାର ଧ୍ୱନି, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା; ଭୁନା ଧାନ ଓ ଫୁଲ ଛିଟାଯାଇଲା। ଦେବତାମାନେ ମନ୍ଦାକିନୀର ଫୁଲ ଉପରୁ ବର୍ଷା କରିଲେ। ଏପରି ଅବିଚଳିତ ମନ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କୁମାରମାନେ ନାରଦଙ୍କୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ମହିମା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। "ଏବେ, ଆମେ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରର ମହିମା କଥା କହିବା; ଏହି ଶ୍ରବଣ କଲେ ମୁକ୍ତି ହସ୍ତମୁଳେ ଆସିଯାଏ,"—ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ କୁମାରମାନେ।