ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦିନରେ, ଦେବ-ଋଷି, ବ୍ରହ୍ମ-ଋଷି ଓ ରାଜ-ଋଷିମାନେ, ଅରୁଣ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ, ସମ୍ମିଳିତ ହେଇ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଆସିଥିଲେ। ରାଜା ପରିକ୍ଷିତ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିବଂଶୀମାନେଙ୍କୁ ଆଦର ଦେଇ, ନମ୍ରତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପୂଜା କଲେ। ସମସ୍ତେ ବିଶ୍ରାମ ନେଇ ଉପବେଶ କରିଲେ, ରାଜା ପରିକ୍ଷିତ ନିଜ ମନକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ରଖି, ନମ୍ରତାରେ ହାତ ଜୋଡି ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଏଗିଲେ। ତାହାପରେ, ରାଜା କହିଲେ, “ଆମେ ରାଜନ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟମାନେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରିଛନ୍ତି। ରାଜବଂଶର ଅନେକ ଅପବିତ୍ର କାରଣରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚରଣ ସେବାର ଅବହେଳା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ବଂଶ ଦୂରେ ପକାଇ ଦିଆଯାଇଛି—ଆହା, ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମ! ମୋ ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଉପରେ ରହିଥିବା ପରମେଶ୍ୱର, ମୋ ମନ ଘରେ ଲାଗି ରହିଥିବା ଦେଖି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଉପଦେଶରୁ ବିରକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଆସକ୍ତି ଭୟକୁ ଦ୍ରୁତ ଆଣିଦିଏ। ମୋ ଆବଦ୍ଧ ମନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରେ ଅଟୁଟ ଧ୍ୟାନ ରଖି, ଏହି ଆପଦକାଳରେ ଆପଣମାନେ ମୋ ସହିତ ରୁହନ୍ତୁ, ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଖରେ ରୁହନ୍ତୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପ ହେଉ କି ସାପ ତକ୍ଷକ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁ, ଯେପରି ହେଉ—ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଅପଣମାନେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତୁ। ଅନନ୍ୟ ଭଗବାନ ଓ ତାଙ୍କ ଶରଣାଗତମାନେ ପ୍ରତି ମୋର ଆସକ୍ତି ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନିଅ, ଜନ୍ମ କିଏ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ସଦା ଉତ୍କୃଷ୍ଟମାନେ ସହିତ ମୋର ମିତ୍ରତା ରୁହୁ, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ରୁହି, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି। ଏପରି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି ରାଜା ପରିକ୍ଷିତ ଉତ୍ତରଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି କୁଶ ଶୟନ ଉପରେ ଉପବେଶ କଲେ, ନିଜ ପତ୍ନୀ ଓ ପୁଅଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ସମୁଦ୍ରକନ୍ୟାଙ୍କ ପାଖରେ ରଖି ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ରାଜା ଉପବାସରେ ବସିବା ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ଆକାଶରେ ଉଲ୍ଲାସରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଫୁଲ ବିଛେଇ ଦେଲେ ଓ ଡ଼ାକ ଚାଲିଲା। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବି ମନ୍ତବ୍ୟ କଲେ: “ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଜନସାଧାରଣର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଭଗବାନଙ୍କ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ।” ଏହି ଭଗବତ ଭକ୍ତମାନେ, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକେ କ୍ରିଷ୍ଣ ପ୍ରତି ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ, ରାଜସିଂହାସନ ଓ ମୁକୁଟ ଛାଡ଼ି ଏକାନ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଚାହିଁଥିବାରେ କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ରହିବା ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, ଯାଏଁକି ରାଜା ତାଙ୍କ ଶରୀର ଛାଡ଼ିବେ; ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତ ଏହି ପାଶ୍ୱ ଏବଂ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ଋଷିମାନେଙ୍କ ଏହି ମନ୍ତବ୍ୟ ଶୁଣି, ପରିକ୍ଷିତ ମଧୁଚ୍ୟୁଦ (ଶିକ୍ଷକ) ସହିତ, ନିର୍ମଳ ଚିତ୍ତରେ, ଉପସ୍ଥିତ ଅତିଥିମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବା ଆଗ୍ରହରେ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। ତିନି ଜଗତରେ ବେଦ ଯେପରି ରୂପ ନେଇଥାଏ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଲୋକ ଆସିଛନ୍ତି; ଏଠା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଠା, ଏଠିରେ ପ୍ରଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱଭାବ। ଏହିପରି ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି—ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ? ଶୁଦ୍ଧ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କଣ? ଏହି ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରନ୍ତୁ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁଅ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ, ଅପେକ୍ଷା ନ ରଖି, ଏକାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ, ଚିହ୍ନ ଅପରିଚିତ ରଖି, ନିଜ ଲାଭରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଶିଶୁମାନେ ଉପରେ ଘିରି, ବେଶ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ, ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ସେ ଏହି ଖୁସି, ଅନ୍ୟର ଚିହ୍ନ ବିନା, ଶୋଭାମୟ ଯୁବକ ରୂପରେ, ଛୋଟ ପା, ହାତ, ଜଂଘା, ଭୁଜ, କନ୍ଧ, ଗାଲ, ଶୋଭାମୟ ଅଙ୍ଗ, ବଡ଼ ଦୀର୍ଘ ଚୋଖ, ଉଚ୍ଚ ନାକ, ସୁନ୍ଦର ଭୌ, ଦୀପ୍ତିମୟ ମୁହଁ, ଶଙ୍ଖପରି ଗଳା ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡି ଗୋପ୍ତା, ଚାଉଁ ଉଚ୍ଚ, ଗଭୀର ନାବି, ଗୋଳ ଉଦର, ଅଂଗ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଦେଇ ଚିହ୍ନିତ, ଅପରିଚିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ଲମ୍ବା ଭୁଜ ଓ ବିକସିତ କେଶ, ଦେବମାନେ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗା ଶ୍ୟାମ, ଯୁବ ଶୋଭା ସଦା ନୂତନ, ମଙ୍ଗଳ ସଂଯୁକ୍ତ ଅଙ୍ଗ, ମନୋହର ହାସ୍ୟରେ ନାରୀମାନେ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲେ। ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଗୁପ୍ତ ଥିବାରୁ, ଉପସ୍ଥିତ ହେଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ପରିକ୍ଷିତ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ପୂଜା କଲେ। ଅଜ୍ଞାନୀ ନାରୀ ଓ ଶିଶୁମାନେ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରିଲେ, ଶୁକଦେବଙ୍କୁ ମହାସନ ଉପରେ ବସାଇଲେ। ଏଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମ-ଋଷି, ରାଜ-ଋଷି, ଦେବ-ଋଷିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘିରି, ଶୁକଦେବ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ପରିକ୍ଷିତ, ଭଗବତ ଭକ୍ତ ଭାବରେ, ଶୁକଦେବଙ୍କୁ ନମ୍ରତାରେ ନମସ୍କାର କରି, ଉପସ୍ଥିତ ଅତିଥିମାନେଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆଜି ଆମେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ତୁମର ସେବା ଯୋଗ୍ୟ ହେଲୁ, ତୁମ କୃପାରେ ଆମ ଭୂମି ପବିତ୍ର ହେଲା। ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ଘର ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ଆସନ ଦେବା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କିପରି ମହତ୍ତ୍ୱ ରଖିଛି! ବଡ଼ ଯୋଗୀ, ତୁମ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଜନମାନେର ଗଭୀର ପାପ ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଦେମନମାନେ ଭଳି ଦୂର ହୁଏ। କୃଷ୍ଣ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେର ପ୍ରିୟ, ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ; ସେ ନିଜ ବଂଶ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଦେଖି, ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟଥା, ମୃତ୍ୟୁପାଶ୍ୱ ଅବସ୍ଥାରେ ଆମେ ମର୍ତ୍ୟମାନେ କିପରି ତୁମ ଦର୍ଶନ ପାଇବୁ, ତୁମ ମନ ଅବ୍ୟକ୍ତରେ ଲଗିଥିବା, ସିଦ୍ଧ ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀ? ଏହିପରି, ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି—ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯୋଗୀ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାଦି କଣ? ଜନମାନେ କଣ ଶୁଣିବା, କଣ ପଢ଼ିବା, କଣ କରିବା, କଣ ସ୍ମରଣ କରିବା, କିମ୍ବା କଣ ପୂଜିବା ଉଚିତ? ଅନ୍ୟ କିଛି ବିପରୀତ କଥା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କହନ୍ତୁ। ନିଶ୍ଚିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଘରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଗାଁ ଦୁହୁଁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।” ସୂତ କହିଲେ: ଏପରି ରାଜାଙ୍କ ନମ୍ର ପ୍ରଶ୍ନରେ, ବାଦରାୟଣଙ୍କ ପୁଅ ଶୁକଦେବ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବିଦ୍ୱାନ ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।