ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ଏକଠା ହେଲେ—ଅତ୍ରି, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଶରଦ୍ୱାନ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରା; ପରାଶର, ଗାଧିପୁତ୍ର, ପଛରେ ରାମ, ଉତଥ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରମଦ, ଏବଂ ଏଧ୍ମବାହ। ଏହିପରେ, ମେଧାତିଥି, ଦେୱଳ, ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ, ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ପିପ୍ପଳାଦ, ମୈତ୍ରେୟ, ଔର୍ବ, କବଷ, କୁମ୍ଭୟୋନି, ଦ୍ୱୈପାୟନ ଓ ପୂଜ୍ୟ ନାରଦ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଦେବଋଷି, ବ୍ରହ୍ମଋଷି ଓ ରାଜଋଷିମାନେ, ଅରୁଣ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସିଥିଲେ। ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ୍ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଋଷିବଂଶୀମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତେ ସହଜ ଭାବରେ ବସିବା ପରେ, ରାଜା ନମ୍ରତା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସ୍ପଷ୍ଟ ମନଃସ୍ଥିତି ଓ ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ, ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ରାଜା କହିଲେ, "ହେ ମହାନ ଶାସକମାନେ, ଆମେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ଆପଣମାନେ ଆମ ପ୍ରତି ଦୟା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛନ୍ତି। ରାଜବଂଶୀମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦସେବାକୁ ଅବହେଳା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି—ଏହି ଦୁଃଖଦ ଅପରାଧ!" "ମୋ ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ, ମୋ ମନ ଘରଗୁଡ଼ିକୁ ଆସକ୍ତ ଦେଖି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ବିରାକ୍ତି ଦାନ କରିଛନ୍ତି, କାରଣ ଆସକ୍ତିରେ ଶୀଘ୍ର ଭୟ ଆସେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆପଣମାନେ ଓ ମୋର ମନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିମଗ୍ନ କରି ଥିବା ଗଙ୍ଗା ମୋ ସହିତ ରୁହନ୍ତୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ କିମ୍ବା ତକ୍ଷକ ନାଗରେ, ଯାହା ହେଉ, ହେଉ; ଏହି ମଧ୍ୟବେଳେ, ଆପଣମାନେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଗାନ କରନ୍ତୁ।" "ପୁନିଥରେ ଅସୀମ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ନିଷ୍ଠା ହେଉ। ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେଉଁ, ସଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା ଓ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ରହୁ।" ଏପରି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ରାଜା ଉତ୍ତରମୁଖୀ ହୋଇ, ପୂର୍ବ ତୀରରେ କୁଶ ଶୟ୍ୟାରେ ବସିଲେ, ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନିଜ ଜୀବନର ଭାର ଗଙ୍ଗା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ରାଜା ଉପବାସରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ସ୍ୱର୍ଗ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା କରି ଫୁଲ ବର୍ଷାଇଲେ, ଢୋଳ ମାରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକତ୍ରିତ ମହାମୁନିମାନେ ରାଜାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ, "ତାଙ୍କ ଆଚରଣ ଲୋକମଙ୍ଗଳର ପାଇଁ, ଭଗବାନଙ୍କ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ।" ସେମାନେ କହିଲେ, "ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତମାନେ ସମ୍ରାଟ ହୋଇ ସହଜରେ ସମସ୍ତ ତ୍ୟାଗ କରି, କେବଳ ଭଗବାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖ ଚାହାନ୍ତି।" "ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଥିବା ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୁହିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯେଉଁଯିଏ ତାଙ୍କ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିବେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।" ମୁନିମାନଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପରୀକ୍ଷିତ୍ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ସହିତ, ଶୁଭ ମନେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। "ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଏମିତି ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ବେଦ ତିନି ଲୋକରେ ବିସ୍ତାରିତ। ଏଠି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଠାରେ, ପରମ କଳ୍ୟାଣ ଓ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ।" "ଏହିପରି, ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି—ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ କଣ ଶୁଦ୍ଧ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ? ଏହା ନିମିତ୍ତେ ଆଲୋଚନା କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି କଥା ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ବ୍ୟାସପୁତ୍ର ଶୁକଦେବ ସ୍ୱାମୀ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବେ ଆସିଲେ। ସେ ନିଜ ଲାଭରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଚିହ୍ନିବା ଦୁଷ୍କର, ଶିଶୁମାନେ ଚାରିପାଖରେ, ଅନ୍ୟ ଧର୍ମୀ ଭେଷଧାରୀ। ତାଙ୍କ ବୟସ୍ ଶୋଳ ଥିଲା, ତାଙ୍କ ପାଦ, ହାତ, ଜଂଘ, ବାହୁ, କନ୍ଧ, ଗଣ୍ଡ ସବୁ କମଳାଙ୍କ ଭଳି କୋମଳ ଓ ଶୋଭାମୟ। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଦୀର୍ଘ ଓ ବଡ଼, କାନ ଉଠିଥିବା ନାକ ସମାନ, ଭୃକୁଟି ଶୁଭ୍ର, ମୁଁହ ଅତି ପ୍ରଭାମୟ, ଗଳ ଶଂଖ ଆକୃତି। ତାଙ୍କ କନ୍ଧ ଚାପି ହୋଇଥିଲା, ଛାତି ଚୌଡ଼ା ଓ ଉଚ୍ଚ, ନାଭି ଗଭୀର ଓ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ, ଉଦର ମୃଦୁ ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ। ସେ ନିର୍ବସନ, ଚୁଲି ମୁଁହ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିଲା, ଦୀଘଳ ବାହୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭଳି। ତାଙ୍କ ଚର୍ମ ଶ୍ୟାମ, ଯୁବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଦେହ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଚିହ୍ନିତ। ମନୋହର ହାସ୍ୟରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମନ ହରାଇଥିଲେ। ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ମହିମା ଦେଖି ଉଠି ନମସ୍କାର କଲେ। ପରୀକ୍ଷିତ୍ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଏହି ଅତିଥି ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଅବିଦ୍ୟାମୟ ନାରୀ ଓ ଶିଶୁମାନେ ଦୂରେ ହଟିବା ପରେ, ଶୁକଦେବଙ୍କୁ ଗରିମାମୟ ଆସନରେ ବସାଇଲେ। ଏଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମଋଷି, ରାଜଋଷି ଓ ଦେବଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଶୁକଦେବ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ଭକ୍ତିଶାଳୀ ପରୀକ୍ଷିତ୍ ନମ୍ରତା ସହିତ ଶାନ୍ତ ଶୁକଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆଜି ଆମେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଆପଣ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସି ଏ ଭୂମିକୁ ପବିତ୍ର କରିଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ମାନବ ଘର ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ପବିତ୍ର ହୁଏ—ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କିମ୍ବା ଆସନ ଦେବା ଆଦି କଥା ଅନ୍ୟ।" "ହେ ମହାଯୋଗୀ, ଆପଣଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଲୋକଙ୍କ ଗଭୀର ଦୁଷ୍କର୍ମ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ ହୁଏ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ।" "ପାଣ୍ଡବପୁତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣ ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ, କାରଣ ସେ ନିଜ ବଂଶ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିରେ ଆମେ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ନହେଲେ, ମୃତ୍ୟୁସନ୍ନ ମାନବମାନେ କିପରି ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇବେ, ଯେଉଁଠି ମନ ଅବ୍ୟକ୍ତରେ ନିଶ୍ଚଳ ଓ ସିଦ୍ଧ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ?" "ଏହିପାଇଁ, ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମହାପୁରୁଷ କଣ କରିବା ଉଚିତ?" "ଲୋକେ କ’ଣ ଶୁଣିବେ, ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ, କରିବେ, ସ୍ମରଣ କରିବେ, କିମ୍ବା ପୂଜିବେ? ଏହି ବିପରୀତ କିଛି ଅଛି କି?" "ନିଶ୍ଚିତ, ଘରସ୍ଥମାନଙ୍କ ଘରେ, ଏହି କ୍ଷଣରେ ମଧ୍ୟ, ଭଗବାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଭବ ହୁଏନା।" ସୂତ ଉତ୍ତରେ କହିଲେ: ଏପରି ନମ୍ର ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ବଦରାୟଣପୁତ୍ର ଶୁକଦେବ ସୂତର୍ଥ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।