ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରିବାକୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ। ମୁଖ୍ୟତଃ, ସେମାନେ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନର ନିମିତ୍ତରେ ଆସିଥିଲେ, କାରଣ ଧର୍ମଶୀଳ ଲୋକମାନେ ସ୍ବୟଂ ତୀର୍ଥକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଅତ୍ରି, ବସିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଶରଦ୍ୱାନ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରା; ପରାଶର, ଗାଧିପୁତ୍ର, ରାମ, ଉତଥ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରମଦ ଓ ଏଧ୍ମବାହ; ମେଧାତିଥି, ଦେବଳ, ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ, ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ପିପ୍ପଳାଦ; ମୈତ୍ରେୟ, ଔର୍ବ, କବଷ, କୁମ୍ଭୟୋନି, ଦ୍ୱୈପାୟନ ଓ ପୂଜ୍ୟ ନାରଦ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବଋଷି, ବ୍ରହ୍ମଋଷି, ରାଜଋଷି ଓ ଅରୁଣ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ। ରାଜା, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିବଂଶୀମାନେ ଆସିଥିବାରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଶିର ନମାଇ ଭକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ। ସେମାନେ ବସିବା ପରେ, ରାଜା ନମ୍ରତା ଓ ଶୁଭ୍ର ମନରେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ରାଜା କହିଲେ: "ଅହୋ, ରାଜନ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ସବୁଠୁ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟମାନେ ଆମେଠିକୁ ଦୟା କରି ଆସିଛନ୍ତି। ରାଜବଂଶ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଚରଣ ଅବହେଳା କରିବା ଦୌଷ ଦ୍ୱାରା ଦୂରେ ପକାଯାଇଛି—ହାଏ, ଏମିତି ଦୌଷ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ!" "ମୋ ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଭଗବାନ, ମୋ ମନ ଘରସଂଗ ପ୍ରତି ସବୁବେଳେ ଆକ୍ରୁଷ୍ଟ ଦେଖି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ବିରକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସଂଗ ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ଭୟ ଆସେ।" "ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଆପଣମାନେ ମୋ ସହ ରୁହନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କଠାରେ ଆସିଛି, ଏବଂ ମୋ ମନ ଭଗବାନ ଉପରେ ଅବିଚଳିତ ରହୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପ କିମ୍ବା ତକ୍ଷକ ସାପ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ହେଉ, ହେଉ; ଏମିତି ସମୟରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହିମା ଗାଇବା ହେଉ।" "ଅନନ୍ତ ଭଗବାନ ଓ ତାଙ୍କ ଶରଣାଗତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ପୁନଃ ଭକ୍ତି ଓ ସଂଗ ହେଉ; ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଉ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟମାନେ ସହ ସଦା ମିତ୍ରତା ରହୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପ୍ରତି ମୁଁ ଶିର ନମାଇ ଭକ୍ତି କରିବି।" ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ରାଜା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ପୂର୍ବ ତୀରରେ କୁଶ ଶୟ୍ୟା ଉପରେ ବସିଲେ। ନିଜ ଜନାନୀ ଓ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଭାର ଶାଗରକନ୍ୟାଙ୍କ ଉପରେ ରଖି ଦୃଢ଼ ହୃଦୟ ନେଇ ଉପବାସ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ରାଜା ଉପବାସ କରିବା ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ମୃଦଙ୍ଗ ଦ୍ୱନି ଏବଂ ଫୁଲ ଛାଡ଼ି ଆନନ୍ଦ ଶୁଭାୟ ଦେଇଥିଲେ। ଉପସ୍ଥିତ ମହାଋଷିମାନେ ରାଜାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଇ କହିଲେ: "ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଜନସାଧାରଣର ଉପକାର ପାଇଁ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।" "ଏହି ରାଜଋଷିମାନେ କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି ତୁରନ୍ତ ରାଜସିଂହାସନ ଛାଡ଼ି ଭଗବାନଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ଚାହିଁବା ଅସ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।" "ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ରହିବା, ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା ଦେହ ଛାଡ଼ିବେ; ତାପରେ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭଗବଦ୍ଭକ୍ତ ସଂସାର ଦୁଃଖ ଓ ରାଗ ମୁକ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ।" ଋଷିମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ପରିକ୍ଷିତ ଏବଂ ମଧୁଚ୍ୟୁଦ, ତାଙ୍କ ଗୁରୁ, ଦୌଷ ହୀନ ହୋଇ, ଉପସ୍ଥିତ ମନ୍ୟ ମହାପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରତି ନମ୍ରତା ଦେଖାଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। "ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ତିନି ଲୋକର ବେଦ ରୂପେ ଆସିଛନ୍ତି; ଏଠି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଠାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ ଛଡ଼ା କିଛି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ।" "ଏହିପରି ଆପଣମାନେ କହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଆଶ୍ରୟ କରି, ମୃତ୍ୟୁପ୍ରାୟ ଲୋକଙ୍କ ପବିତ୍ର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କଣ? ଏହି ଉପରେ ବିଚାର କରନ୍ତୁ।" ଏପରି, ବ୍ୟାସପୁତ୍ର ପୂଜ୍ୟ ଶୁକଦେବ ଅପେକ୍ଷା ବିନା ଏଠାରେ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କ ଚିହ୍ନ ସ୍ପଷ୍ଟ ନଥିଲା, ନିଜ ଲାଭରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଶିଶୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରା, ଉପହାସ ଭୂଷା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଷୋଳେଁ ବର୍ଷରେ, ତାଙ୍କର ପାଦ, ହାତ, ଜଂଘା, ବାହୁ, କନ୍ଧ, ଗାଲ ମୃଦୁ; ଅଙ୍ଗ ଶୋଭାମୟ, ଆଖି ବଡ଼ ଓ ଲମ୍ବା, କାନ ଉତ୍ତଳ ନାସାଗ୍ର ସମ, କୁଣ୍ଡଳିତ ଭୌ, ମୁଖ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଗଳ ଶଂଖ ନିବିଡ଼। ତାଙ୍କର କଂଧ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଚାତି ଚଉଡ଼ା ଓ ଉଚ୍ଚ, ନାଭି ଗଭୀର ଓ ଚକ୍ରାକାର, ପେଟ ରେଖା ଓ ମୃଦୁ; ନିର୍ବସ୍ତ୍ର, କେଶ ମୁଖରେ ବିସ୍ତୃତ, ବାହୁ ଲମ୍ବା ଓ ଝୁଲା, ଦେବମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଚାମ ଶ୍ୟାମ, ଯୁବ ଶୋଭା ସଦା ନବୀନ, ଅଙ୍ଗ ମଂଗଳ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ; ମନୋହର ହାସ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନାରୀମାନେ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲେ। ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ବରୂପ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଉପରେ ଉଠି ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। ପରିକ୍ଷିତ ନମ୍ରତାରେ ଶିର ନମାଇ ଏହି ପୂଜ୍ୟ ଅତିଥିକୁ ପୂଜା କଲେ। ଅବିଜ୍ଞାନୀ ନାରୀ ଓ ଶିଶୁମାନେ ଅପସର୍ଗ କରି, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନରେ ଶୁକଦେବକୁ ବସାଇଲେ। ବ୍ରହ୍ମଋଷି, ରାଜଋଷି, ଦେବଋଷିମାନେ ଘିରି ଥିବା ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ତାରା ଓ ଗ୍ରହମାନେ ଘିରି ଥିବା ଦୃଶ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଭଗବତ୍ଭକ୍ତ ରାଜା ଶୁକଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଅକ୍ଷୟ, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସିଥିଲେ। ଶିର ନମାଇ ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ର ଭାଷାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆଜି ଆମେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ତୁମ ଦୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେବାଯୋଗ୍ୟ ହେଲୁ; ତୁମେ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସି ଏ ଭୂମିକୁ ପବିତ୍ର କରିଛ।" "ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଘର ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ—ତେବେ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ଚରଣ ଧୋଇବା, ଆସନ ଦେବା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଣ ଉପକାର କରେ!" "ତୁମ ଉପସ୍ଥିତିରେ, ମହାଯୋଗୀ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଦାନବ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।" "ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣ ମୋ ଉପରେ ଦୟା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ନିଜ ବଂଶ ପ୍ରତି ଆତ୍ମୀୟତା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଫୁଫୁ ଦିଅଁ ଅତ୍ନ୍ୟମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି।