ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ଶୁଦ୍ଧମନା ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଶୁକଦେବ ଅର୍ଥାତ ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନାନୁସାରେ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ଶୁଭ ଜନ୍ମ କଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦେଲେ, ଏବଂ ପଛରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏଠାରେ ଆଉ କ’ଣ କହିବି?" ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ କଥା ଶୁଣି, ସୂତ ଏହିପରି କହିଲେ— ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନ ହେଲା ବୋଲି ଯେଉଁ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଘଟିଗଲା, ସେଥିପାଇଁ ତିନି ଚିନ୍ତା କରିଲେ— "ହାୟ! ମୁଁ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ ପରି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଗୁପ୍ତଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ କରିଅଛି।" ସେ ଭାବିଲେ— "ନିଶ୍ଚୟ, ଦେବତାସଦୃଶ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରିଥିବାରୁ ମୋ ଉପରେ ବଡ଼ ଅପଦ୍ରବ୍ୟ ଆସିବ। ଯାହା ହେବ, ହେଉ— ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେବା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଆଗକୁ ଏପରି କରିବିନାହିଁ।" "ଆଜି, ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂଷାଗ୍ନି ମୋ ଉପରେ ଦହୁଛି, ସେ ଅଗ୍ନି ମୋ ରାଜ୍ୟ, ସମ୍ପତ୍ତି, ବଡ଼ ଧନଭଣ୍ଡାର ସବୁକୁ ଭସ୍ମ କରୁ। ମୁଁ ଅପରାଧୀ, ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ବିଚାର କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା ବା ଗାଁମାନେ ଉପରେ ଆଣିବିନାହିଁ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଶୁଣିଲେ ଯେ ମୁନିପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଶାପ ଦେଇଛନ୍ତି— ଟକ୍ଷକ ନାମକ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା। ଏହାକୁ ସେ ଭଲ ମନିଲେ, କାରଣ ଏହି ଟକ୍ଷକ ତାଙ୍କ ଅତି ଆସକ୍ତ ହୃଦୟକୁ ବିରକ୍ତି ଦେଇଯିବ। ତାପରେ, ସେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ ଉପରେ ଆସକ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରି, ତାଙ୍କ ଅନର୍ଥକତା ଭାବି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣସେବା ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଅମୃତ ନଦୀ (ଗଙ୍ଗା) ତଟରେ ଉପବାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ନଦୀ, ଯାହାର ଜଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ମିଶିଛି, ଗଙ୍ଗାଠାରୁ ବି ଅଧିକ ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କ ପାଳକମାନେ ଉପକୃତ ହୁଅନ୍ତି— ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ମଣିଷ କିଏ ତାଙ୍କୁ ସେବନ କରିବ ନାହିଁ? ଏପରି ଭାବରେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ପରୀକ୍ଷିତ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପାଦକୁ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରି, ଉପବାସବ୍ରତ ନେଇ ଶେଷ ନିଷ୍ଠାରେ ବସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସାରା ଦିଗ ଥୁଅ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମୁନିମାନେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ଅଧିକାଂଶ ତୀର୍ଥଦର୍ଶନ ଉପଲକ୍ଷେ ଆସିଥିଲେ ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ ଅତ୍ରି, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଶରଦ୍ୱାନ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଭୃଗୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ପରାଶର, ଗାଧିପୁତ୍ର, ରାମ, ଉତଥ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରମଦ, ଏଧ୍ମବାହ, ମେଧାତିଥି, ଦେବଳ, ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ, ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ପିପ୍ପଳାଦ, ମୈତ୍ରେୟ, ଔର୍ବ, କବଷ, କୁମ୍ଭୟୋନି, ଦ୍ୱୈପାୟନ (ବ୍ୟାସଦେବ), ଓ ମହାନ ନାରଦ। ଏହାଠାରେ ଅନ୍ୟ ଦେବର୍ଷି, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ରାଜର୍ଷିମାନେ, ଅରୁଣ ଓ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ସେମାନେ ଯଥାସ୍ଥାନେ ବସିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଇ, ସ୍ପଷ୍ଟ ମନ ଓ ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ, ପରୀକ୍ଷିତ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହେ ମହାନୁଭାବ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆମେ ଅତିଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ଆପଣମାନେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରିଛନ୍ତି। ରାଜବଂଶ ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦସେବା ଅବହେଳା କରେ, ସେତେବେଳେ ଅପବିତ୍ରତାରେ ଆଛନ୍ତି— ଏହା ଦୁଃଖଦାୟକ।" "ମୋ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ନିୟନ୍ତା ପ୍ରଭୁ ମୋ ଚିତ୍ତ ପୁନପୁନି ଗୃହସଂସାର ଉପରେ ଆସକ୍ତି ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ବିରକ୍ତି ଦାନ କରିଛନ୍ତି, କାରଣ ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭୟ ଆସିଥାଏ।" "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କ ଶରଣେ ଆସିଛି, ଆପଣମାନେ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ ଓ ମୋ ମନ ପ୍ରଭୁ ଉପରେ ନିଶ୍ଚଳ ରୁହିବ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପ ବା ଟକ୍ଷକ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ହେବ, ହେଉ; ଏଇ ମଧ୍ୟରେ ଅପରାହ୍ନ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତୁ।" "ପୁନର୍ବାର ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଓ ଆସକ୍ତି ଅନନ୍ତ ପ୍ରଭୁ ଓ ତାଙ୍କ ଶରଣାଗତମାନେ ଉପରେ ହେଉ; ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଉଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ମିତ୍ରତା ରହୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିରୋନମ୍ର କରିବି।" ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ, ପରୀକ୍ଷିତ ରାଜା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପୂର୍ବ ତଟରେ କୁଶାଶନ ଉପରେ ବସି, ନିଜ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ ଓ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଭାର ସମୁଦ୍ରକନ୍ୟା (ଗଙ୍ଗା) କୁ ଦେଇ, ଅଟୁଟ ଧୃତିରେ ଉପବାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ।