ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମାତା ଦିତିଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ, “ମା, ମୋର ଏହି ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଓ ଅପରାଧକୁ ଦୟାକରି ମାନ୍ୟ କର। ମୁଁ ଶିଶୁ ଓ ଅଳ୍ପବୁଦ୍ଧି ହେବାରୁ ଏହି ଅପରାଧ କରିଛି। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମର ଗର୍ଭ ପୁନର୍ବାର ଜୀବନ ପାଇଛି।” ଏହିପରି ଦୟା ଦେଖି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ହୋଇ, ଦିତି ତାଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କଲେ। ଏଠାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମାରୁତମାନେ ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦେବଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ ମାରୁତମାନଙ୍କର ଶୁଭ ଜନ୍ମ କଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦେଲି। ଏବେ ଆଉ କ’ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ? ଏଠିଠାରେ ସୂତ ଏହି କଥା କହିଲେ—ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ। ନିଜେ କରିନଥିବା ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଅପରାଧୀ ଭାବିଲେ—“ହାୟ! ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଓ ଗୁପ୍ତଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଅପରାଧ କରିଛି। ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଅପରାଧ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ପ୍ରତି ଅସମ୍ମାନ କରିବାରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ଆସିବ। ଏହି ବିପଦ ଯେପରି ଆସିବ, ଆସୁ—ଏହା ମୋର ଅପରାଧ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେବ। ଏପରି ଭୁଲ କେବେ ହେବ ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ରୋଷର ଅଗ୍ନି ଆଜି ମୋର ସାମ୍ରାଜ୍ୟ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନକୁ ଭସ୍ମ କରୁ। ମୁଁ ଆଉ କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଗାଈଙ୍କ ପ୍ରତି ଏମିତି ଅପରାଧ ଭାବ ରଖିବି ନାହିଁ।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ ସେ ଶୁଣିଲେ ଯେ, ଋଷିପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ତକ୍ଷକ ନାମକ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଶାପ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହାକୁ ଶୁଣି ସେ ଭଲ ଭାବିଲେ, କାରଣ ଏହି ତକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ ପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତ କରିବେ। ଏହାପରେ ସେ ସଂସାର ଓ ପରଲୋକ ଛାଡ଼ି, ଏହାର ଅନିର୍ମୂଳ୍ୟତା ବିଚାର କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦାରବିନ୍ଦ ସେବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଅମୃତ ନଦୀ ତୀରେ ଉପବାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେହି ନଦୀ, ଯାହାର ଜଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦଧୂଳି ମିଶିଛି, ଗଙ୍ଗାଠାରୁ ବି ଶୁଦ୍ଧିକର, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କ ଶାସକମାନେକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ଏପରି ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ କିଏ ଏହି ନଦୀକୁ ସେବନ କରିବାକୁ ଚାହିଁବେ ନାହିଁ? ଏପରି ଭାବରେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ପରୀକ୍ଷିତ, ମନକୁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପଦେ ଏକାଗ୍ର କରି, କୌଶଳ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଉତ୍ତର ଦିଗ ଦେଖି, ଉପବାସର ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଶ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ବିଭିନ୍ନ ମହାମୁନିମାନେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନର ଉପଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଆସିଥିଲେ, କାରଣ ସଜ୍ଜନମାନେ ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ତୀର୍ଥକୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଅତ୍ରି, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଶରଦ୍ୱାନ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଭୃଗୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ପରାଶର, ଗାଧିପୁତ୍ର, ରାମ, ଉତଥ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରମଦ, ଏଢ୍ମବାହ, ମେଧାତିଥି, ଦେବଳ, ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ, ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ପିପ୍ପଳାଦ, ମୈତ୍ରେୟ, ଔର୍ବ, କବଷ, କୁମ୍ଭୟୋନି, ଦ୍ୱୈପାୟନ ଓ ମହାନ ନାରଦ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବ ଋଷି, ବ୍ରହ୍ମ ଋଷି, ରାଜା ଋଷି ଓ ଅରୁଣାଦି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାନୁଭାବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେମାନେ ସୁବିଧାଜନକ ଭାବରେ ବସିବା ପରେ, ରାଜା ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ମନ ନେଇ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ତା’ପରେ ରାଜା କହିଲେ, “ହେ ସମସ୍ତ ରାଜନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆମେ ଆଜି ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ମହାନ ମନ୍ୟମାନେ ଆମ ପ୍ରତି ଦୟା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି। ରାଜବଂଶୀମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପଦସେବା ଅବହେଳା କରି ଅପବିତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି—ହାୟ, ଏଉଁ ଦୁଷ୍କର୍ମ। ମୋ ପ୍ରତି ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ଦୟା କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ମନ ଘରୋଇ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବାରମ୍ବାର ଆସକ୍ତ ହେଉଥିଲା, ସେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ବିରକ୍ତି ଆଣିଛନ୍ତି, କାରଣ ଆସକ୍ତି ତୁରନ୍ତ ଭୟ ଆଣେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ଆପଣମାନେଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଛି, ଦୟାକରି ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୋର ମନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପ କିମ୍ବା ତକ୍ଷକ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ଯାହିଁ ଘଟେ, ଘଟୁ, ଏହି ମଧ୍ୟବେଳେ ଆପଣମାନେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତୁ। ପୁନଃପୁନି ଭଗବାନଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କ ଶରଣାଗତମାନେଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ଆସକ୍ତି ହେଉ, ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ହେଉ, ସଦା ଭଲମନ୍ୟମାନେ ସହିତ ମିତ୍ରତା ରହୁ। ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ରାଜା ଉତ୍ତରମୁଖୀ ହୋଇ, ପୂର୍ବ ତୀରରେ କୁଶ ଶଯ୍ୟାରେ ବସି, ନିଜ ଜନନୀ ଓ ପୁଅକୁ ଗଙ୍ଗାକୁ ସମର୍ପିତ କଲେ।