ଏକ ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମାତା ଦିତିର ଗର୍ଭକୁ ମୋର ଦ୍ୱାରା ସାତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ସାତ ଭାଗରୁ ସାତ ଶିଶୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗକୁ ଆଉ ସାତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଅସାଧାରଣ ଘଟଣାରେ କୌଣସି ଶିଶୁ ନଷ୍ଟ ହେଲେନି। ଏହି ଅଜବ ଫଳ ଦେଖି ମୁଁ ବୁଝିଲି ଯେ ଏହି ସଫଳତା ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କର ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ ହୋଇଛି। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କିଛି ଆଶା ନ ରଖି ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକ ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ସ୍ମରଣୀୟ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ଚାହିଁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏପରି ନୁହଁନ୍ତି। କିଏ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଜଗତର ଭୂତିକ ଗୁଣସହିତ ମିଶିବାକୁ ଚାହିବେ, ଯାହା ନରକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ଜଗତର ମାଳିକ, ନିଜ ଆତ୍ମା ଦାତା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିପାରିବେ? ଏହିପରି ଅପରାଧ ମୁଁ କରିଥିଲି, ଏହି ଅପରାଧକୁ ମାତା ଦିତି, ଆପଣ ମୋତେ ଖ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ। ମୋର ଅସାବଧାନତା ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କର ଗର୍ଭ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଏହା ପୁନଃ ଜୀବନ ପାଇଛି। ଏପରି ଦିତି ଦ୍ୱାରା ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମନରେ ସ୍ଵଚ୍ଛ ହୋଇ, ମାରୁତମାନେ ସହିତ ମାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଭଳି ମାରୁତମାନଙ୍କର ଶୁଭ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଆପଣ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, ମୁଁ ସବୁ କଥା କହିଦେଲି; ଆଉ କଣ କହିବି? ଏଉଁ ଦିନ, ସୂତ ଚାର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ—ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, "ହାୟ, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଦେଲି, ଏହି ଅପରାଧ ମୋତେ ମହା ଆପଦ ଆଣିଦେବ। ଏହା ଯେପରି ଆସିବ, ଆସୁ—ମୋ ଅପରାଧ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେବ, ମୁଁ ଆଉ କେବେ ଏପରି କାମ କରିବିନି।" ସେ ଭାବିଲେ, "ଆଜି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଅଗ୍ନି ମୋ ରାଜ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ଧନ ଭଣ୍ଡାରକୁ ଭସ୍ମ କରିଦିଅ; ମୁଁ ଆଉ କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ଗୋମାନେ ପାଇଁ ଏପରି ମନ ରଖିବିନି।" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଶୁଣିଲେ ଯେ ଋଷିପୁତ୍ର ତକ୍ଷକ ନାମକ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହାକୁ ସେ ଭଲ ଭାବିଲେ, କାରଣ ଏହି ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଜଗତର ଆସକ୍ତିରୁ ବିରକ୍ତି ଦେଇବ। ତାପରେ, ସେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ତାଙ୍କର ଅନର୍ଥକତା ବୁଝି, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ସେବାକୁ ନିଷ୍ଠା କରି, ଅମୃତ ନଦୀ ବ୍ୟାଙ୍କରେ ଉପବାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ନଦୀ, ଯାହାର ଜଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦର ଧୂଳିରେ ମିଶିଛି, ଗଙ୍ଗାଠୁ ଅଧିକ ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ତାଙ୍କର ଶାସକମାନେ ପାଇଁ ଶୁଧିକାରୀ। ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା ଦିନେ, କିଏ ଏହି ନଦୀର ସେବା କରିବାକୁ ଚାହିବେନି? ଏପରି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ପରୀକ୍ଷିତ ଉପବାସର ନିଷ୍ଠା ନେଇ, ମନକୁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପଦରେ ଏକାଗ୍ର କରି, ଏକ ମୁନିର ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରି, ନଦୀ ତଟରେ ବସିଗଲେ। ତାହାପରେ, ଏଠାକୁ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ; ଅଧିକାଂଶ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନର ନିମିତ୍ତରେ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତୀର୍ଥ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଏଠାରେ ଅତ୍ରି, ବସିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଶରଦ୍ୱାନ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଭୃଗୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ପରାଶର, ଗାଧିପୁତ୍ର, ରାମ, ଉତଥ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରମଦ, ଏଧ୍ମବାହା, ମେଧାତିଥି, ଦେବଳ, ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ, ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ପିପ୍ପଳାଦ, ମୈତ୍ରେୟ, ଔର୍ବ, କବଷ, କୁମ୍ଭୟୋନି, ଦ୍ୱୈପାୟନ, ଶ୍ରୀ ନାରଦ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବ, ବ୍ରହ୍ମ, ରାଜ ଋଷିମାନେ, ଅରୁଣ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସାଥିମାନେ ଆସିଥିଲେ। ରାଜା ସମସ୍ତ ଋଷିବଂଶୀମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତିପୂର୍ବକ ବସିଥିବାବେଳେ, ରାଜା ସ୍୵ଚ୍ଛ ମନରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହିପରି, ରାଜା କହିଲେ, "ହାଁ, ରାଜମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଆମେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ମହାନମାନେ ଆମେଠାରେ ଦୟା କରିଛନ୍ତି। ରାଜବଂଶ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପଦର ଅଦ୍ଧାନ କରାଯାଇନି, ଦୂରେ ଚାଲିଯାଇଛି—ହାୟ, ଏପରି ଦୁଷ୍କର୍ମ।" "ମୋ ପାଇଁ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ମନ ଘର ଦିନ ଦିନ ଆସକ୍ତିରେ ବନ୍ଧି ରହିଥିଲା, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ବାଣୀରେ ବିରକ୍ତି ଆସିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଆସକ୍ତି ଦ୍ରୁତ ଭୟ ଆଣିଦିଏ।" "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ଆପଣମାନେ ସହିତ ରହିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋ ମନ ପ୍ରଭୁରେ ଏକାଗ୍ର, ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ରହୁନ୍ତୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଶାପ ହେଉ କି ସର୍ପ ତକ୍ଷକ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ, ଯାହା ହେଉ, ଏହି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତୁ।" "ପରମ ପ୍ରଭୁ ଓ ତାଙ୍କ ଶରଣାଗତମାନେ ପାଇଁ ମୋର ଭକ୍ତି ଓ ଆସକ୍ତି ପୁନଃ ହେଉ। ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଉଁ, ମହାନମାନେ ସହିତ ମୋର ସାଖ୍ୟ ରହୁ, ଏବଂ ମୁଁ ସବୁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ନମସ୍କାର କରୁ।" ଏଭଳି ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ, ରାଜା ଉତ୍ତର ଦିଶାକୁ ମୁହାଁ କରି, ପୂର୍ବ ତଟରେ କୁଶ ଶୟ୍ୟାରେ ବସି, ନିଜ ଜନାନୀ ଓ ପୁତ୍ରର ଦାୟିତ୍ୱ ସାଗର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଇ, ଉପବାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହିପରି ରାଜା ଉପବାସ କରୁଥିବାବେଳେ, ଦେବମାନେ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ପୃଥିବୀରେ ଫୁଲ ବିଛାଇଲେ, ତାଲ ଦ୍ୱନି ହେଲା। ଋଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ, ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି କହିଲେ, "ତାଙ୍କର ଆଚରଣ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ।" "ଏହିପରି କିଛି ଅଜବ ନୁହଁ, ହେ ରାଜା ଋଷି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବାମାନେ ରାଜା ମୁକୁଟ ତ୍ୟାଗ କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।" "ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ରହିବା, ଯେଉଁଯାଁ ରାଜା ତାଙ୍କ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିବେ; ତାପରେ ଏହି ପ୍ରଭୁ ଭକ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।" ଏହି ଋଷିମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ପରୀକ୍ଷିତ ମଧୁଚ୍ୟୁଦ ଶିକ୍ଷକ ସହିତ, ଅପରାଧ ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।