ତାପରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ପୁଅ, ମୁଁ ଏହି ଅତି କଠିନ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲି, ଯାହା ଆଦିତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରନ୍ତି, କେବଳ ଏହି ଆଶାରେ ଯେ, ମୋ ପାଖରେ ଏକ ପୁଅ ହେଉ।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ପୁଅ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ସାତି ଜଣ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି—ଏହା କିପରି ହେଲା? ଯଦି ତୁମେ ଜାଣ, ମୋ ପୁଅ, ସତ୍ୟ କହ, ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ମା, ମୁଁ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଲି। ସୁଯୋଗ ଦେଖି, ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭକୁ ବିଭାଜିତ କରିଦେଲି, ମୋ ମନ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଲାଗିଥିଲା, ଧର୍ମରେ ନୁହେଁ।” “ମୁଁ ତୁମର ଗର୍ଭକୁ ସାତି ଭାଗରେ କାଟିଦେଲି, ଏବଂ ସେଠାରୁ ସାତି ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗକୁ ପୁନି ସାତି ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ କଲି, ତଥାପି କେହି ନାଷ୍ଟ ହେଲେ ନାହିଁ।” “ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଫଳ ଦେଖି, ମୁଁ ବୁଝିଲି ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷଙ୍କର ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ ହୋଇଛି, ଯାହା ଏପରି ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ।” “ଯେଉଁମାନେ କିଛି ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ କେବଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକାନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ବୋଲି ସ୍ମୃତି ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ନିଜ ଲାଭ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏମିତି ନୁହେଁ।” “ଏପରି ମହାଜ୍ଞାନୀ କିଏ ତାଲେ ଏହି ଭୌତିକ ଗୁଣ ସମ୍ପର୍କକୁ ଚୟନ କରିବେ, ଯାହା ନରକକୁ ଦେଇଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭଜି, ସେଇ ଆତ୍ମାଦାତା, ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଇପାରେ?” “ସେଠିପାଇଁ, ମା, ମୋ ଏହି ମହାପାପକୁ କ୍ଷମା କର; ମୁଁ ଅବୁଦ୍ଧି ଏବଂ ଅଧମ। ଭାଗ୍ୟବଶତ, ତୁମ ଗର୍ଭ ପୁନି ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଠିଆସିଛି।” ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏପରି ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ସହ ମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। “ଏପରି ଭାବେ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ସେଇ ମାରୁତମାନଙ୍କର ଶୁଭ ଜନ୍ମ କଥା ମୁଁ କହିଦେଲି। ଆଉ କଣ କହିବି?” ଏହିପରେ, ସୂତ କହିଲେ—ରାଜା ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଏହି ଅପରାଧ ଉପରେ ଭାବିଲେ, ଯାହା ନିଜେ କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏବଂ ଭାବିଲେ, “ହାୟ, ମୁଁ ନିର୍ଦୋଷ, ଗୁପ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲି।” “ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ଦେବସ୍ୱଭାବ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିଥିବାରୁ, ମୋ ଉପରେ ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ଅପଦ୍ରବ ଆସିବ। ସେଠିପାଇଁ, ଯାହା ହେବ, ହେଉ, ଏହି ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେବ, ଯେପରି ମୁଁ ଆଉ କେବେ ଏପରି କାମ କରିବି ନାହିଁ।” “ଆଜି, ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ରୋଷ ଅଗ୍ନି ମୋ ଉପରେ ଜଳିଉଠିଛି, ତାହା ମୋ ରାଜ୍ୟ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ଧନକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁ; ମୁଁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତ, ଆଉ କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଗାଈ ପ୍ରତି ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ରଖିବି ନାହିଁ।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଶୁଣିଲେ ଯେ ଋଷିର ପୁଅ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଶାପ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାହା ଟକ୍ଷକ ନାମକ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ହେବ। ରାଜା ଏହାକୁ ଭଲ ମନେ କଲେ, କାରଣ ଏହି ଟକ୍ଷକ ଯେଉଁ ଅତି ଆସକ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ବିରକ୍ତି ଦେଇପାରିବ। ତେଣୁ ସେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକକୁ ପୂର୍ବରୁ ଅମୂଲ୍ୟ ମନି, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦାଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, ଏବଂ ଅମୃତ ନଦୀ ତଟରେ ଉପବାସରେ ବସିଗଲେ। ସେଇ ନଦୀ, ଯାହାର ଜଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦ ଧୂଳିରେ ମିଶିଛି, ଗଙ୍ଗାଠାରୁ ଅଧିକ ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କର ଶାସକମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି—ଏପରି ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ଲୋକ କିଏ ତାଙ୍କୁ ସେବନ କରିବେ ନାହିଁ? ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ରାଜା ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପାଦରେ ମନ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେଠି ଏକ ଏକରେ, ବିଶ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା, ମହାନ ତପସ୍ବୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ଆସିଲେ; ଅଧିକାଂଶ ତୀର୍ଥଦର୍ଶନ ଉପଲକ୍ଷେ ଆସିଥିଲେ, କାରଣ ନିଜେ ଧର୍ମଶୀଳ ଲୋକ ତୀର୍ଥକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଏହି ମହାନ ଋଷିମାନେ ଥିଲେ: ଅତ୍ରି, ବଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଶରଦ୍ୱାନ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଭୃଗୁ, ଅଙ୍ଗିରା; ପରାଶର, ଗାଧିପୁତ୍ର, ରାମ, ଉତଥ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରମଦ, ଏଧ୍ମବାହ। ମେଧାତିଥି, ଦେବଳ, ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ, ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ପିପ୍ପଳାଦ; ମୈତ୍ରେୟ, ଔର୍ବ, କବଷ, କୁମ୍ଭୟୋନି, ଦ୍ୱୈପାୟନ, ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ ନାରଦ। ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବଋଷି, ବ୍ରହ୍ମଋଷି ଓ ରାଜଋଷିମାନେ, ଅରୁଣ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ; ରାଜା ସମସ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷିବଂଶୀମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ସେମାନେ ସୁବିଧାରେ ବସିବା ପରେ, ରାଜା ନମ୍ରତାରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ମନେ, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ହାତ ଜୋଡି ଗଲେ। ରାଜା କହିଲେ, “ହା, ରାଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ସବୁଠୁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ମହାନମାନେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରିଛନ୍ତି। ରାଜବଂଶ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦ ଅବହେଳା କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଦୂରେ ପଡ଼ିଗଲା—ହାୟ, ଏପରି ଦୁଷ୍କର୍ମ।” “ମୋ ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ ଭଗବାନ, ମୋ ମନ ଘରସଂସାରରେ ପୁନିପୁନି ଆସକ୍ତ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ବଚନରେ ଭିତି ଦେଇ, ବିରକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି।” “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆପଣମାନେ ମୋ ପାଖରେ ରୁହନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ମୁଁ ଭଗବାନରେ ମନ ଧରିଛି, ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ରୁହନ୍ତୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପ କିମ୍ବା ଟକ୍ଷକ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ହେବ, ହେଉ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଆପଣମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତିଗାନ କରନ୍ତୁ।” “ପୁନି ମୋର ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଏବଂ ଭଗବାନ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶରଣାଗତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ହେଉ; ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ହେଉ, ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ସହିତ ସଦା ମିତ୍ରତା ରହୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରିଛି।” ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ରାଜା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପୂର୍ବ ତଟରେ କୁଶାଶନରେ ବସିଲେ, ନିଜ ପତ୍ନୀ ଓ ପୁଅଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ରକନ୍ୟା ପାଖରେ ରଖି, ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ରାଜା ଉପବାସରେ ବସିଲେ, ଦେବମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଫୁଲ ବର୍ଷାଇଲେ ଏବଂ ଡ଼଼ଙ୍ଗ ତାଳ ଲାଗିଲା।