ଏହି ଗଢ଼ିଯାଉଥିବା ଘଟଣାରେ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ, ମାରୁତମାନେ, ଉପରେ ବଜ୍ର ପ୍ରହାର କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡ଼ି କହିଲେ, "ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ଭାଇ, ମାରୁତ। କାହିଁକି ଆମକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?" ତାହାର ଉତ୍ତରରେ କୌଶିକ, ଅର୍ଥାତ୍ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଭାଇମାନେ। ତୁମେ ମୋତେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ। ତୁମେ ମୋର ସେବକ, ମାତ୍ର ମୋ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ ମାରୁତଗଣ।" ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ କୃପାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଲା ନାହିଁ, ଯେପରି ବାରମ୍ବାର ବଜ୍ର ପ୍ରହାର ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିଲା, ଯେପରି ତୁମେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଠାରୁ ବଞ୍ଚିଗଲା। ଏହି ସବୁ ହେଲା, କାରଣ ଦିତି ପ୍ରାୟ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ହରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଏକଥର ଉପାସନା କଲେ ମଧ୍ୟ ମାନବ ସମତା ଲାଭ କରେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସେହି ପଚାଶ ଦେବତା ମାରୁତ ହେଇଗଲେ। ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କ ଦୋଷ ଦୂର କରି, ହରି ସେମାନୋକୁ ସୋମପାନ କରିଥିବା ଅଧିକାର ଦେଇଥିଲେ। ଦିତି ଉଠି ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ଅଗ୍ନିପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦେବୀ ସହିତ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଭାବେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଖୁସିରେ ଅଛନ୍ତି। ତାପରେ ଦିତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ସନ୍ତାନ, ମୁଁ ଏହି ଅତି କଠିନ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲି, ଯାହା ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଭୟ କରନ୍ତି, ଏକ ପୁଅ ପାଇଁ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏକ ପୁଅ ଚାହିଥିଲି, ଏଠାରେ ସାତିଟି ସପ୍ତଗୁଣ ହୋଇଯାଇଛି—ଏହା କିପରି? ଯଦି ତୁମେ ଜାଅ, ମୋ ପୁଅ, ସତ୍ୟ କହ, ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ମା, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲି। ଅବସର ଦେଖି, ମୁଁ ତୁମର ଗର୍ଭକୁ ଭାଗ କରିଦେଲି, ମୋ ମନ ମୋ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଉପରେ ଥିଲା, ଧର୍ମ ଉପରେ ନୁହେଁ। ତୁମର ଗର୍ଭକୁ ମୁଁ ସାତ ଭାଗ କରିଦେଲି, ସେଠାରୁ ସାତିଟି ପୁଅ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପୁଣି ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ସାତ ଭାଗ କଲି, କିନ୍ତୁ କେହି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ନାହିଁ।" "ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଫଳ ଦେଖି, ମୁଁ ବୁଝିଲି ଏହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷଙ୍କ ଉପାସନା ଫଳରୂପ। ଯେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କିଛି ଚାହିଁ ନ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ, ଆଉ ଯେମାନେ କେବଳ ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥ ଚାହନ୍ତି, ସେମାନେ ତେଣୁ ନୁହଁନ୍ତି।" "କିଏ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ଏହି ମାୟିକ ଗୁଣମାନଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶ ଚାହିବେ, ଯାହା ନରକକୁ ନେଇଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦାତା, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିପାରିବେ?" "ତେଣୁ, ମା, ମୋର ଏହି ଦୁର୍ବୃତ୍ତିକୁ ମୁଁ ଶିଶୁ ଓ ନିଚ ହୋଇ କରିଥିଲି, ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମର ଗର୍ଭ ପୁଣି ଜୀବନ ପାଇଛି।" ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଦିତି ଏହିପରି ଅନୁମତି ଦେଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହ ମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। "ଏପରି ଭାବେ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ଜନ୍ମ ଉପରେ, ସେ ସବୁ କଥା ମୁଁ କହିଦେଲି। ଆଉ କ'ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?" ଏଉଁପରି ଘଟଣା ପରେ, ସୂତ ରୁଷି କହିଲେ—ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମ, ଯାହା ସେ ନିଜେ କରିନଥିଲେ, ତାହା ଭାବି ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। "ହାଁ, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଦୁଃଖ ଦେଇଛି, ମୋ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗତି ଆସିବ। ଯାହା ହେବ, ହେଉ, ଏହା ମୋର ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେବ, ଯାହା ମୁଁ ପୁଣି ଏପରି କ୍ରୁର କର୍ମ କରିବି ନାହିଁ।" "ଆଜି, ଯେ ରୁଷିପୁତ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଅଗ୍ନି ମୋ ପ୍ରତି ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଛି, ତାହିଁ ମୋର ରାଜ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ସବୁ ଦଗ୍ଧ କର, ଯାହା ମୁଁ ପୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା, ଗାଉଁ ବିପରୀତ ଭାବ ଧରିବି ନାହିଁ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ ସେ ଶୁଣିଲେ ଯେ ଋଷିପୁତ୍ର ତକ୍ଷକ ନାମକ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଶାପ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ ଏହାକୁ ଭଲ ମନ୍ନିଲେ, କାରଣ ଏହି ତକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ କରିବ। ତାପରେ ସେ ଏଇ ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ ଛାଡ଼ି, ସେମାନଙ୍କ ଅମୂଲ୍ୟତା ଭାବି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ସେବା ନିଷ୍ପତ୍ତି କରି, ଅମୃତ ନଦୀ (ଗଙ୍ଗା) ତଟରେ ଉପବାସରେ ବସିଗଲେ। ସେ ନଦୀ, ଯାହାର ଜଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦ ଧୂଳି ମିଶିଛି, ଗଙ୍ଗା ଠାରୁ ଅଧିକ ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କର ଶାସକମାନୋକୁ ପବିତ୍ର କରେ—ମୃତ୍ୟୁ ମୁହାଁରେ ଥିବା କିଏ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବେ ନାହିଁ? ଏପରି ଭାବରେ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ପରୀକ୍ଷିତ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ମନ ନିଶ୍ଚଳ କରି, ମୁନିବତ୍ ନିସ୍ପୃହ ଭାବେ, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ କୁଶ ଶଯ୍ୟାରେ ବସିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଶ୍ୱ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ମହାନ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ବେଶିଭାଗ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ ଉପଲକ୍ଷେ ଆସିଥିଲେ, କାରଣ ସଦ୍ଗୁଣୀମାନେ ତୀର୍ଥକୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ: ଅତ୍ରି, ଵଶିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଶରଦ୍ୱାନ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଭୃଗୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ପରାଶର, ଗାଧିପୁତ୍ର, ପରଶୁରାମ, ଉତଥ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରମଦ, ଏଧ୍ମବାହ, ମେଧାତିଥି, ଦେବଳ, ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ, ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ପିପ୍ପଳାଦ, ମୈତ୍ରେୟ, ଔର୍ବ, କବଷ, କୁମ୍ଭୟୋନି, ଦ୍ୱୈପାୟନ, ଏବଂ ମହାନ ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ। ରାଜା ସମସ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଆଦର ସହ ବନ୍ଦନା କଲେ। ସେମାନେ ଶାନ୍ତିରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ରାଜା ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ, ସ୍ପଷ୍ଟ ମନ ଓ ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାପରେ ରାଜା କହିଲେ, "ହାଁ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ସବୁଠାରୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ମହାନମାନେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରିଛନ୍ତି। ରାଜବଂଶ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦସେବା ଅବହେଳା କରି, ଗଭୀର ଅନର୍ଥରେ ପଡ଼ିଛି—ଅନ୍ୟାୟ କର୍ମର ଫଳ।" "ମୋ ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ମନ ଘରଗସ୍ଥ ଭୋଗରେ ଲାଗି ଥିଲା, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ମୋତେ ବିରକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି, କାରଣ ଆସକ୍ତି ଦ୍ରୁତ ଭୟ ଆଣେ।