ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁଣାଯାଉଛି—ଦିତି ତାଙ୍କର କଠିନ ବ୍ରତରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର କୌଣସି ଦୌର୍ବଳ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ବହୁତ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ—କିପରି ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିବେ? ଏକ ଦିନ ସଂଧ୍ୟାବେଳେ, ଦିତି ବ୍ରତରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଖାଇଥିବା ପରେ, ପାଦ ଧୋଇନଥିବା ଏବଂ ଶରୀର ଶୁଦ୍ଧ କରିନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ। ଏହି ସୁଯୋଗକୁ ନେଇ, ଯୋଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଯୋଗବଳରେ ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଅବସରରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଟୁକଡ଼ାରେ ଭାଗ କଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଟୁକଡ଼ା ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲା, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁନିପୁନି କହିଲେ, “କାନ୍ଦନି।” ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଭାଗ ହେଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି କହିଲେ, “ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ଭାଇ ମାରୁତ; ତୁମେ କାହିଁକି ଆମକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?” ତାପରେ କୌଶିକ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ଭୟ କରନି, ମୋର ଭାଇମାନେ; ତୁମେ ମୋତେ ବଡ଼ ପ୍ରିୟ। ତୁମେ ମୋର ସେବକ, ମାରୁତ ଦଳ, ମୋତେ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଭଜନ୍ତା।” ଦିତିଙ୍କର ଗର୍ଭ ବାଞ୍ଚିଗଲା, କାରଣ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କର କୃପାରେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୁଣିପୁଣି ଆଘାତ ହେଲେ ବି ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଆପଣ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ବଞ୍ଚିଯାଇଥିଲେ। ମୂଳପୁରୁଷଙ୍କୁ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ପୂଜା କଲେ ସମତ୍ୱ ଲାଭ ହୁଏ; ଦିତି ପ୍ରାୟ ଏକ ବର୍ଷ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସେହି ପଞ୍ଚାଶି ଦେବତା ମାରୁତ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ମାତୃଦୋଷ ଦୂର ହେଲା, ଏବଂ ହରି ତାଙ୍କୁ ସୋମପାନର ଅଧିକାର ଦେଲେ। ଦିତି ଉଠି ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଅଗ୍ନିପରି ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି, ଦେବୀ ସହିତ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଅବସ୍ଥାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ତାପରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି କଠିନ ବ୍ରତ ନିଷ୍ପାଦନ କରିଥିଲି, ଯାହା ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଭୟ କରନ୍ତି, ଏକ ପୁଅ ପାଇଁ। କିନ୍ତୁ ଏକ ପୁଅ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲି, ଏବେ ସାତଟି ସାତ ହୋଇଯାଇଛି—ଏହା କିପରି? ଯଦି ତୁମେ ଜାଣ, ସତ୍ୟ କହ, ମୋତେ ଭ୍ରମିତ କରନି।” ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ମା, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲି। ସୁଯୋଗ ଦେଖି, ମୁଁ ଗର୍ଭକୁ ଭାଗ କରିଦେଲି, ମୋର ମନ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲାଗିଥିଲା, ଧର୍ମରେ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତୁମର ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଭାଗ କଲି, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗରୁ ସାତ ପୁଅ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ କେହି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଫଳ ଦେଖି, ମୁଁ ବୁଝିଲି, ଏହା ପରମପୁରୁଷଙ୍କ ପୂଜାର ପ୍ରଭାବ, ଯାହା ଏପରି ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ କିଛି ଚାହିଁନଥିବା ବେଳେ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତ ଜ୍ଞାନୀ; କିନ୍ତୁ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ମାତ୍ର ଚାହୁଁଥିବାମାନେ ଏପରି ନୁହେଁ। ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ କାହିଁକି ଏହି ମାୟିକ ଗୁଣର ସଂସ୍ପର୍ଶ ଚାହିବେ, ଯାହା ନରକକୁ ନେଇଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭଜି ପରମାତ୍ମାକୁ ଲାଭ କରିପାରିବେ? ଏହିପରି, ମା, ତୁମେ ମୋ ଏହି ମହା ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କର; ମୁଁ ଅପରିପକ୍ୱ ଓ ନିମ୍ନ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମର ଗର୍ଭ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଛି।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏହିପରି ଅନୁମତି ମିଳି, ଶୁଦ୍ଧମନା ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେ ସହ ପ୍ରଣାମ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଭଳି, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ମୁଁ ମାରୁତମାନଙ୍କ ଶୁଭ ଜନ୍ମ କଥା ଏଠାରେ କହିଦେଲି। ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କ’ଣ କହିବି? ଏହା ପରେ, ସୂତ କଥା କହିଛନ୍ତି: ରାଜା ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଉପରେ ବିଚାର କରୁଥିଲେ—ଯଦିଓ ସେ ସ୍ୱୟଂ କରିନଥିଲେ, ତଥାପି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଦୁଷ୍କର୍ମ ହୋଇଯାଇଛି। ସେ ଭାବିଲେ, “ନିଶ୍ଚିତ, ଦେବମାନ୍ୟ ଉପରେ ଅସମ୍ମାନ ଦେଇଥିବାରୁ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଗଟନା ଆସିବ। ଏହା ଯେପରି ଆସ, ମୋର ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେଉ, ଯେପରି ମୁଁ ପୁଣି ଏପରି କରିବିନାହିଁ।” “ଆଜି ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ରୋଷର ଅଗ୍ନି ମୋ ରାଜ୍ୟ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନକୁ ଭସ୍ମ କରୁ, ଯେପରି ମୁଁ ପୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଗାଈଁପ୍ରତି ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ରଖିବିନାହିଁ।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଶୁଣିଲେ ଯେ ଋଷିପୁତ୍ର ତକ୍ଷକ ନାମକ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହାକୁ ସେ ଭଲ ଭାବିଲେ, କାରଣ ତକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ବିରାକ୍ତି ଦେବେ। ତାପରେ, ସେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଏହାର ଅନର୍ଥ ବୁଝି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣସେବା କରିବାକୁ ନିଷ୍ଠା କଲେ ଏବଂ ଅମୃତ ନଦୀ କୂଳରେ ଉପବାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ନଦୀ, ଯାହାର ଜଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦଧୂଳି ମିଶିଥାଏ ଓ ଗଙ୍ଗାଠାରୁ ଅଧିକ ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ—ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାରେ କିଏ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବ? ଏପରି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ରାଜା ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଚରଣରେ ମନ ଲଗାଇ, ମୁନିଙ୍କ ଭଳି, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ବିଷ୍ଣୁପଦ ତୀରେ ଉପବାସ ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଶ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଆସିଲେ; ଅଧିକାଂଶେ ପୁଣ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉପଲକ୍ଷେ ଆସିଥିଲେ, କାରଣ ଧର୍ମଶୀଳ ଲୋକେ ତୀର୍ଥକୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଆସିଥିଲେ: ଅତ୍ରି, ବସିଷ୍ଠ, ଚ୍ୟବନ, ଶରଦ୍ୱାନ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଭୃଗୁ, ଅଙ୍ଗିରା, ପରାଶର, ଗାଧିପୁତ୍ର, ରାମ, ଉତଥ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରମଦ, ଏଧ୍ମବାହ, ମେଧାତିଥି, ଦେବଳ, ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ, ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ପିପ୍ପଳାଦ, ମୈତ୍ରେୟ, ଔର୍ବ, କବଷ, କୁମ୍ଭୟୋନି, ଦ୍ୱୈପାୟନ, ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ ନାରଦ। ଏହା ସହ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବ, ବ୍ରହ୍ମ, ରାଜର୍ଷିମାନେ ଏବଂ ଅରୁଣ ଓ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ। ରାଜା ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ମସ୍ତକ ନମାଇଲେ। ସେମାନେ ସୁବିଧାଜନକ ଭାବେ ବସିଥିବାବେଳେ, ରାଜା ସ୍ପଷ୍ଟ ମନ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ, ହାତ ଜୋଡ଼ି ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ତାପରେ ରାଜା କହିଲେ, “ଆହା, ରାଜନ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ସବୁଠାରୁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଲୋକେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରିଛନ୍ତି।