ଏହି କଥାରେ, ଏକ ଅପରାଧ ଘଟିଗଲା — ଅପରାଧ ହେଲା ଦୟାଳୁ ରାଜାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ, ଏବଂ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଏକ ଅପକ୍ୱ ବୁଦ୍ଧିର ଶିଶୁ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଅପରାଧକୁ ମାଫ କରିଦିଅନ୍ତୁ।" ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଅପମାନ, ଠକେଇ, ଶାପ, ଅପବାଦ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ସହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କେବେ ଉତ୍ତର ଦେଇନଥାନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ ପ୍ରତିକ୍ଷେପ କରିବାର ଶକ୍ତି ରଖନ୍ତି। ଏହିପରି, ମହାମୁନି ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଅପରାଧରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ; ଏପରି ଘଟଣା ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଉପରେ ହେଲା ମଧ୍ୟ, ସେ କେବେ ଏହି ଅପରାଧକୁ ମନେ ରଖିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଜଗତର ଧର୍ମିକମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ଗୁଣରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି। ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଏହିପରି ନିୟମ ଦେଖାଏ — ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପାଦ ଧୋଇ ନଥିଲେ, କିମ୍ବା ଭିଜା ପାଦ, କିମ୍ବା ଭିଜା ମୁଣ୍ଡ ନେଇ ଶୋଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା, ନିର୍ବସ୍ତ୍ର ଶୋଇବା, କିମ୍ବା ପ୍ରଭାତ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଶୋଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସଦା ପବିତ୍ର, ସଫା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ପ୍ରଭାତ ଖାଦ୍ୟ ନେବା ପୂର୍ବରୁ ଗୋମାତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶ୍ରୀ, ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ମହିଳା ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀମାନେ ମାଳା, ଗନ୍ଧ, ନେଇବା, ନିବେଦନ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବେ; ସ୍ତ୍ରୀ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ପୂଜି, ସେଠାରେ ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ତାଙ୍କ ସେବା କରିବେ। ଏହି ଅଟୁଟ ପୁଂସବନ ବ୍ରତ ବର୍ଷପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବା ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମିବ। ଦିତି ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣି, ଦୃଢ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ନିକଟରୁ ଗର୍ଭ ଗ୍ରହଣ କରି, ବ୍ରତ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ମାମୀ ଦିତିଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣି, ତାଙ୍କ ସେବାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲାଗିପଡ଼ିଲେ। ସେ ସମୟ ସମୟରେ ଅରଣ୍ୟରୁ ଫୁଲ, ଫଳ, ଦୁବ, କୁଶ, ପତ୍ର, ଅଂକୁର, ମାଟି ଏବଂ ପାଣି ଆଣି ଦେଉଥିଲେ। ଦିତି ବ୍ରତ ପାଳନ କରୁଥିବାବେଳେ, ହରି ତାହା ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଏକ ଚତୁର ଉପାୟରେ, ମୃଗ ଭାବରେ ସେବା କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦିତି ନିଜ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାର କୌଣସି ଦୁର୍ବଳତା ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କିପରି ପୂରଣ କରିବେ ବୋଲି ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ। ଏକ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ବ୍ରତରେ କ୍ଲାନ୍ତ ଏବଂ ଭୋଜନ କରି, ଦିତି ଅଧୋପାଦ ଓ ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ। ଏହି ସୁଯୋଗରେ, ଯୋଗଶକ୍ତିର ମାଧ୍ୟମରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା, ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲେ; ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗ କନ୍ଦୁଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ "କନ୍ଦନିଅ" ବୋଲି କହୁଥିଲେ। ଏହି ଭାଗଗୁଡ଼ିକୁ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ହାତ ଯୋଡି କହିଲେ, "ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ କାହିଁକି ଆମକୁ, ଆପଣଙ୍କ ଭାଇମାନେ, ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି?" କୌଶିକ ଉତ୍ତର କଲେ, "ଭୟ କରନି, ଭାଇମାନେ; ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ। ତୁମେ ମୋର ସେବକ, ମାରୁତ ଦଳ, ମୋତେ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ।" ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭ ଶ୍ରୀନିବାସଙ୍କ କୃପାରେ ମରିଲା ନାହିଁ; ବଜ୍ର ପ୍ରହାର ପରେ ମଧ୍ୟ ଅକ୍ଷତ ରହିଲା, ଯେପରି ତୁମେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଠାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଥିଲା। ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଏକଥର ପୂଜିଲେ ମଧ୍ୟ ସମତା ମିଳେ; ଏଠାରେ ଦିତି ପ୍ରାୟ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଅନ୍ୟ ପଞ୍ଚାଶି ଦେବତା ମାରୁତ ହେଲେ; ସେମାନେ ମାଆଙ୍କ ଦୋଷକୁ ଦୂର କଲେ ଏବଂ ହରିଙ୍କ କୃପାରେ ସୋମପାନୀ ହେଲେ। ଦିତି ଉଠି ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଅଗ୍ନିପ୍ରଭା ଦେଖାଉଛନ୍ତି, ଦେବୀ ସହିତ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଆନନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ତାପରେ ଦିତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ପୁଅ, ମୁଁ ଏହି କଠିନ ବ୍ରତ କରିଥିଲି, ଯାହା ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଭୟ କରନ୍ତି, ଏକ ପୁଅ ପାଇଁ।" "ମୁଁ ଏକ ପୁଅକୁ ଚାହିଁଥିଲି, କିନ୍ତୁ ସାତଟି ହୋଇଗଲା — ଏହା କିପରି? ଯଦି ତୁମେ ଜାଣ, ସତ୍ୟ କହ, ମୋତେ ଠକେଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ମା, ମୁଁ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, ଏଠାରେ ଆସିଲି। ସୁଯୋଗ ଦେଖି, ମୁଁ ଗର୍ଭକୁ ବିଭକ୍ତ କଲି, ମୋର ମନ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲଗିଥିଲା, ଧର୍ମରେ ନୁହେଁ।" "ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଭାଗ କରିଲି, ତାହାରୁ ସାତ ଶିଶୁ ହେଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗକୁ ପୁଣି ସାତ ଭାଗ କଲି, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା ନାହିଁ।" "ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଫଳ ଦେଖି, ମୁଁ ବୁଝିଲି ଏହା ପରମପୁରୁଷଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି, ଯାହା ଏପରି ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।" "ଯେଉଁମାନେ କିଛି ଚାହିଁନାହାନ୍ତି, ଅନୁରାଗରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବିତ; କିନ୍ତୁ ନିଜ ଲାଭ ଚାହିଁଥିବାମାନେ ଏପରି ନୁହେଁ।" "କିଏ, ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବିତ ଥିଲେ, ଏହି ମାୟିକ ଗୁଣ ସଂସ୍ପର୍ଶକୁ ଚୟନ କରିବେ, ଯାହା ନରକକୁ ନେଇଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଆତ୍ମା ଦାତା, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜିପାରିବେ?" "ଏହିପରି, ମା, ମୋର ଏହି ବଡ଼ ଅପରାଧକୁ ମାଫ କର, ମୁଁ ଅପକ୍ୱ ଏବଂ ତୁଚ୍ଛ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମ ଗର୍ଭ ପୁନଃ ଜୀବନ ପାଇଛି।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ — ଦିତି ଅନୁମତି ଦେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ମାରୁତ ମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ। "ଏହିପରି, ତୁମେ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲ, ମାରୁତମାନଙ୍କ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଦେଲି। ଆଉ କ’ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?" ଏପରେ, ସୂତ କଥା କହିଲେ — ରାଜା ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁ ଦୁଷ୍କର୍ମ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ହୋଇଗଲା, "ହାୟ, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଗୁପ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି ଅପରାଧ କରିଛି।" "ନିଶ୍ଚୟ, ଦେବତାଦିମାନେ ଉପରେ ଅସମ୍ମାନ ଦେଇଥିବା ପାଇଁ, ଏକ ବଡ଼ ଅପଦ ଆସିବ। ଏହି ଦଣ୍ଡ ଆସୁ — ମୋର ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେବ, ଯାହା ମୁଁ ଆଉ କେବେ ଏପରି କରିବି ନାହିଁ।