ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ସୂତ ମହାରାଜ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାର ବର୍ଣ୍ନନା କରିଛନ୍ତି। ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କର ପୁତ୍ର, ପରିକ୍ଷିତ ରାଜାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏପରି ଥିଲା ଯେ, ତାଙ୍କର ରକ୍ଷାରେ ପୃଥିବୀ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲା, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଶାନ୍ତିରେ ମହାଯଜ୍ଞ କରିପାରୁଥିଲେ। ଏହି ରାଜା, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଅପରିହାର୍ୟ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଧର୍ମର ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅପରିସ୍ଥିତିରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ସେ ଚାଲା-ଚାଲି କିମ୍ବା ବସ୍ତୁ ବିକ୍ରୟ କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିପାରନ୍ତି, ଅତି ଆପତ୍କାଳରେ ତଳୱାର ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କୁକୁର ପରି ନିଚ ଜୀବିକା ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି, ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ, ବୈଶ୍ୟ ର ଚାକିରି କିମ୍ବା ଶିକାର କରିପାରନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣର ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କୁକୁର ପରି ଜୀବିକା କଦାପି ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବୈଶ୍ୟ ଶୂଦ୍ରର କାମ କରିପାରନ୍ତି, ଶୂଦ୍ର ନିମ୍ନ କୌଶଳ କାମ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତି ଫେରିଆସିଲେ, ନିନ୍ଦିତ ଉପାୟ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପ୍ରତିଦିନ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ, ପିତୃ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ, ଦାନ ଏବଂ ଯଥାସମ୍ଭବ ଭୋଜନ ଦେଇ, ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ ଏବଂ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ସେମାନେ ମୋର ରୂପ। ନ୍ୟାୟ ଉପାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଧନ କିମ୍ବା ଅପେକ୍ଷା କରି ମିଳିଥିବା ଧନଦ୍ୱାରା, ନିଜ ନିର୍ଭର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସମ୍ଭାଳିବା ଏବଂ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ୍। ଗୃହସ୍ଥ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଏକ ଜଣ ଜଣେ ଜଣେ ପରିବାର ପ୍ରତି ଅତିକ୍ରମିତ ଆସକ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଅସାବଧାନ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନିତ୍ୟକୁ ଅନିତ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ପୁତ୍ର, ପତ୍ନୀ, ନିକଟ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କର ମିଳନ ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କର ମିଳନ ପରି, ଏହି ଦେହରୁ ସେମାନେ ସ୍୵ପ୍ନ ପରି ଦୂର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ମୁକ୍ତ ଜଣେ ଗୃହରେ ଅତିଥି ପରି ରହନ୍ତି, ଆସକ୍ତି ଓ ଅହଙ୍କାରରୁ ମୁକ୍ତ। ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିମିତ୍ତ ହୋଇ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଜଣେ ଗୃହରେ ରହିପାରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇପାରନ୍ତି, କିମ୍ବା ପୁତ୍ର ଥିଲେ ସନ୍ନ୍ୟାସ ନେଇ ଭିକ୍ଷା ମାଗିପାରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ଗୃହ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ, ପୁତ୍ର-ଧନ ଆଶାରେ ଦୁଃଖିତ, ନାରୀ ପ୍ରତି ମୋହିତ, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା 'ମୋର' ଓ 'ମୁଁ' ଭାବରେ ବନ୍ଧିତ। "ହାଁ, ମୋର ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତା, ପତ୍ନୀ, ଶିଶୁ ପୁତ୍ର ଓ କନ୍ୟା—ମୋ ବିନା ଅସହାୟ ଓ ଦୁଃଖିତ, ସେମାନେ କିପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିବେ?" ଏଭଳି ଗୃହ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିରେ ହୃଦୟ ଗ୍ରସ୍ତ, ମନ ମୋହିତ, ତୃପ୍ତି ନଥିବା, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଏଠାରେ, ସୂତ କହିଲେ, "ଏହି ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଯେଉଁ ଅଶ୍ୱଥାମାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମାତୃଗର୍ଭରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ନାହିଁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଚମତ୍କାରୀ ଦୟାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲେ। ତାକ୍ଷକ ନାଗ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମନ ପ୍ରଭୁପାଦେ ଅର୍ପିତ ଥିଲା, ତେଣୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦୁଃଖରେ ବିମୂଢ଼ ହେଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଶିଷ୍ୟ ବ୍ୟାସଙ୍କର, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ଅଜେୟ ସ୍ଥିତି ବୁଝି, ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ।" "ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗୁଣମୟ କଥାର ଅମୃତରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ବିମୂଢ଼ ହେବା ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କର ପୁତ୍ର ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିବେ, କଳି ଅପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟାପି ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।" "ପ୍ରଭୁ ଯେଉଁ ଦିନ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ିଲେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କଳି, ଅଧର୍ମର ଉତ୍ସ, ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ରାଜା କଳିକୁ ଘୃଣା କରିନଥିଲେ, ମଧୁମକୁ ଫୁଲର ରସ ନେଇଥିବା ପରି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ଫଳ ଶୀଘ୍ର ମିଳିଥିଲା, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତେଣୁ ନୁହେଁ।" "କଳି ଦୁର୍ବଳଙ୍କ ପାଇଁ ନିଷ୍ଠୁର, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଭୀତ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ନିର୍ଭୟଙ୍କୁ କଳି କିପରି କ୍ଷତି କରିପାରିବ? ଅସାବଧାନ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଏକ ନେଲା ପରି ଚଳିଥିବା।" "ମୁଁ ତୁମମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବା ପରି, ପରିକ୍ଷିତଙ୍କର ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ବ୍ୟାସୁଦେବଙ୍କର ଉଲ୍ଲେଖ ଭରି ଏଠାରେ କହିଛି। ପ୍ରଭୁ ଯେଉଁ କଥା, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗୁଣ ଉପରେ ଆଧାରିତ, ସେମାନେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଦୃଢ଼ ଜୀବନ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର କଥା ସେବନ କରିବା ଉଚିତ୍।" ଋଷିମାନେ କହିଲେ, "ଓ ମୂଦ୍ର ସୂତ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘଜୀବୀ ହେଉ, ଶୁଦ୍ଧ ବଉଳ କୀର୍ତିରେ ଅବିନାଶୀ ହେଉ, କାରଣ ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥା ଅମୃତ ଦାନ କରୁଛ।" "ଏହି ଅନିଶ୍ଚିତ ଜଗତରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ମନରେ ମୋହ ଭରିଥିବା, ତୁମେ ଆମକୁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ମଧୁ-ମଦ୍ୟ ଦିଅ।" "ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ସମ୍ବଲ ମଧ୍ୟ ଆମେ ସ୍ଵର୍ଗ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ବଦଳାଇବା ନୁହେଁ—ଅନ୍ୟ ମର୍ତ୍ୟ ଉପକାର ତ ଅତି ଅପେକ୍ଷିତ।" "ଏହି ଜଗତରେ କିଏ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗୁଣମୟ କଥାର ଅମୃତ ଶୁଣି ତୃପ୍ତି ହେବ? ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗୁଣର ଶେଷ ନିଜେ ନାହିଁ।" "ଏହିପରି, ତୁମେ, ପରମ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଆମ ପାଇଁ ହରିଙ୍କର ଶୁଭ ଏବଂ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କଥା କହ, କାରଣ ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ।" "ପରିକ୍ଷିତ, ଏହି ପରମ ଭକ୍ତ, ନିଶ୍ଚଳ ଧିର ମୁକ୍ତି ପ୍ରତି ଉନ୍ମୁଖ, ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କର ଉପଦେଶରେ ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।" "ତେଣୁ, ଆମ ପାଇଁ ସେହି ପରମ ଶୁଭ, ଅଦ୍ଭୁତ, ଯୋଗମୟ କଥା କହ, ଯାହାର ଅର୍ଥ ଲୁଚି ନାହିଁ, ଯାହା ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅନନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଭରି, ପରିକ୍ଷିତ ଓ ଭକ୍ତମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ।" ସୂତ କହିଲେ, "ଆଜି ଆମେ ନିମ୍ନ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ମଧ୍ୟ, ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରି ଶୁଭ ହୋଇଛୁ। ସାଧୁମାନଙ୍କର କଥା ସଂଗତି ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ କୁଳ ଓ ମନ ଦୁଃଖ ଶୀଘ୍ର ଦୂର ହୋଇଯାଏ।