ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ଅନେକ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ ଏହି ବିଷୟ ନିଶ୍ଚୟ ହେଲା ଯେ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଅପହ୍ରାପ୍ୟ। ଏହା ନେଇ ଚିନ୍ତାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ନାରଦ ଋଷି ସଂକଳ୍ପ କରି ସେ ବଦରୀବନକୁ ଗଲେ, ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଠାରେ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ – ସନକାଦି ଚାରି ମହାଋଷି, ଯେମାନେ ଅନେକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ଵଳମାନ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ଋଷି ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, “ଆଜି ମୋ ଭାଗ୍ୟରେ ଆପଣମାନଙ୍କ ସମ୍ମିଳନ ହେଲା। ହେ କୁମାରମାନେ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ, ମୋପାଇଁ କୃପା କରନ୍ତୁ।” ନାରଦ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ, “ଆପଣମାନେ ଯୋଗୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ପଞ୍ଚ ଦମ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନଙ୍କ ଆଗ୍ରଜ। ସେମାନେ ସଦା ବୈକୁଠରେ ବସି, ହରିଙ୍କ ଗୁଣଗାନରେ ଲୀନ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ହରିଙ୍କ ଲୀଳାମୃତରେ ମଦ ମଗ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ କଥା ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଉଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ସଦା ହରି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ବୟସ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷୋଭ ଦେଉନାହିଁ। ଏକ ଭୂରି ଭୃକ୍ତିରେ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରପାଳ ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡି ଗଲେ, ଦୟାରେ ସେମାନେ ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କୁ ନଗରକୁ ଫେରାଇଲେ। ମୋ ଭାଗ୍ୟରେ ଆପଣମାନେ ଦେଖିବା ମିଳିଛି; ଦୟାମୟ ଆପଣମାନେ ମୋ ଦୁଃଖୀ ପ୍ରତି କୃପା କରିବା ଉଚିତ। ଆକାଶବାଣୀ କହିଥିବା ଉପାୟ କ’ଣ? ଏହା କିପରି ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଯାଉଛି, ଦୟାକରି ବିସ୍ତୃତ କହନ୍ତୁ। ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗୀ ଯେମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କିପରି ସୁଖ ଲାଭ କରନ୍ତି? ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଣୀରେ ଏହା କିପରି ସ୍ଥାପିତ ହେବ, ପ୍ରେମ ଓ ଉଦ୍ୟମ ସହିତ?” ସନକାଦି କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଦିବ୍ୟ ନାରଦ, ଚିନ୍ତିତ ହେବା ଦରକାର ନାହିଁ; ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଆଣନ୍ତୁ। ଏହି ଉପାୟ ସହଜ ଓ ଏଠାରେ ଉପଲବ୍ଧ। ନାରଦ, ତୁମେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ବିରାଗୀମାନଙ୍କ ମୁକୁଟମଣି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦାସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକାଙ୍ଗ, ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ। ତୁମେ ଯେ ସଦା ଭକ୍ତିର ପଥ ଅନୁସରଣ କର, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦାସ ପାଇଁ ଭକ୍ତିର ସ୍ଥାପନ ସ୍ୱାଭାବିକ। ଅନେକ ଋଷିମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରମସାଧ୍ୟ ମାର୍ଗ ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଅଧିକାଂଶରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ବୈକୁଠକୁ ଯିବା ମାର୍ଗ ଗୁପ୍ତ ରଖାଯାଇଛି; ତାହାର ଶିକ୍ଷକ ଦୁର୍ଲଭ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ମିଳେ। ଆକାଶବାଣୀ ଯେ ଉପାୟ ପୂର୍ବରୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥିଲେ, ଆଜି ଆମେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା; ଏହି ଚିତ୍ତ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି ସ୍ଥିର କରି ଶୁଣ। କିଛି ଲୋକ ହୋମ କରନ୍ତି, କିଛି ତପସ୍ୟା, କିଛି ଯୋଗ, ଅନ୍ୟମାନେ ପାଠ ଓ ଜ୍ଞାନ; ଏହି ସମସ୍ତ ଏକ୍ଟି କର୍ମ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ। ଏହି ମଧ୍ୟରୁ, ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କର୍ମ ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତି; ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଉପଦେଶ ଶୁକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଗାଇଥାନ୍ତି। ଏହାର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରାଗୀରେ ଶକ୍ତି ଆସେ; ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ, ଭକ୍ତରେ ଆନନ୍ଦ ଆସେ। ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ପଥ ଶୁଣିଲେ, କଳିର ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଶିଂହର ଦହାଡରେ ଭୟଭୀତ ଗର୍ଜନ କରି ଦୂରିଯାଏ। ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରାଗୀ ପ୍ରେମ ସହିତ ଘର ଘର, ଲୋକ ଲୋକରେ ରମିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବ। ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ବେଦ, ବେଦାନ୍ତ ଓ ଗୀତା ପାଠ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗୀ ଉପଜା ନାହିଁ, ତେବେ କିପରି?” ଏହାର ଉତ୍ତରରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ପାଠ କରିଲେ, ଏହି ବିଷୟର ଜ୍ଞାନ ଉପଜେ; ତାହାର ଦ୍ୱାରା ବେଦର ଅର୍ଥ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ। ହେ ଦୃଢ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଏହି ସନ୍ଦେହ କାଟିଦିଅ; ଦୟାମୟ ଆପଣମାନେ ଶରଣାଗତରେ ବିଳମ୍ବ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦର ରସରୁ ଭାଗବତ କଥା ଉପଜିଛି; ଏହିପରି ଅଲଗା ହୋଇ, ଏହା ନିଜ ଫଳ ଭାବରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପରେ ଚମକୁଛି। ଯେପରି ମୂଳ ଠାରୁ ଟିପ୍ ଯାଏ ରସ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ, କିନ୍ତୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଭିନ୍ନ ହେଲେ ମଧୁର ଲାଗିଥାଏ, ଭାଗବତ କଥା ମଧ୍ୟ ଏପରି। ଦୁଧରେ ଘୀ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ବାହାର କରିଲେ ମାତ୍ର ଦେବମାନେ ମଧୁର ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ଏହିପରି ଭାଗବତ କଥା ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ମଧୁରତା ଦେଇଥାଏ। ଚିନି ଗଣ୍ଡରେ ଚିନି ରହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ ମଧୁର ଲାଗିଥାଏ; ଭାଗବତ କଥା ମଧ୍ୟ ଏପରି। ଏହି ଭାଗବତ ପୁରାଣ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରାଗୀ ସ୍ଥାପିତ କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ବେଦ, ବେଦାନ୍ତରେ ବିଶ୍ୱଦ୍ଧି ନେଇ, ଗୀତା ରଚନା କରିଥିବା ବ୍ୟାସ ମହାର୍ଷି ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ଅଜ୍ଞାନର ସାଗରରେ ଭୃମିତ ହୋଇଥିଲେ। ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଚାରି ଶ୍ଲୋକରେ ଏହି କଥା ଉପଦେଶ କରିଥିଲା; ସେଗୁଡିକ ଶୁଣି ବାଦରାୟଣ ବ୍ୟାସ ମହାର୍ଷି ତୁରନ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ତେଣୁ, ତୁମେ କାହିଁକି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ? ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ଶୁଣିବା ଉଚିତ, ଏହା ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକ ଦୂର କରେ।” ନାରଦ କହିଲେ, “ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ଯାହା ତୁରନ୍ତ ଅଶୁଭ ଦୂର କରେ ଓ ଦୁଃଖିତମାନେ ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ – ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତମାନେ ଗାଇଥିବା କଥାମୃତରେ ଲୀନ ହୋଇ, ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏହି ଶରଣ ନେଇଛି। ଅନେକ ଜନ୍ମର ଭାଗ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଜଣେ ଲୋକ ଶୁଭ ସଙ୍ଗ ମିଳିଥାଏ, ତାହାରେ ବିବେକ ଉପଜି, ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଉପଜିଥିବା ମୂଢତା ଓ ଅହଂକାର ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସନକାଦି ମୁଖରୁ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ଶୁଣିଲେ, ଭକ୍ତର ଚିତ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରାଗୀ ଉପଜିଥାଏ। ନାରଦ କହିଲେ, “ମୁଁ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ କରିବି, ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରାଗୀ ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିବି। କିଏଁଠି ଏହି ଯଜ୍ଞ କରିବି? ଦୟାକରି ଏଠାରେ ସ୍ଥାନ କହନ୍ତୁ। ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହିବା ଉଚିତ। କେତେ ଦିନ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ? କିପରି ଉପାୟ ଅନୁସରିବା ଉଚିତ? ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।” ତେବେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ହେ ନାରଦ, ଶୁଣ; ଆମେ କହୁଛୁ, ତୁମେ ନମ୍ର ଓ ବିବେକୀ।