ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ଗଭୀର ଏବଂ ଅନୁଭୂତିମୟ କଥାରେ ଏହିପରି ବିବରଣା କରାଯାଏ: ଧର୍ମର ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ରକ୍ଷକ, ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କୁ କଳି ଏହିପରି ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ମୋତେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ତୁମର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରି ରହିପାରିବି।” ଏହି ଅନୁରୋଧର ପ୍ରତିଉତ୍ତରରେ, ପରୀକ୍ଷିତ କଳିକୁ ଚାରିଟି ସ୍ଥାନ ଦେଲେ—ଜୁଆ, ମଦପାନ, ନାରୀ ସଙ୍ଗ, ଏବଂ ହତ୍ୟା; ଏଠି ଚାରିପ୍ରକାର ଅଧର୍ମ ବ୍ୟାପିଥାଏ। ପୁନଃ, କଳି ଆଉ ଏକ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ତେଣୁ ପରୀକ୍ଷିତ ତାକୁ ସୋନା ଦେଲେ; ଏହିଠାରୁ ମିଥ୍ୟା, ମଦ, କାମନା, ରାଗ ଓ ପ୍ରତିପକ୍ଷତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଅଧର୍ମର ସ୍ଥାନ ପରୀକ୍ଷିତ ଦେଇ, କଳି ତାହାରେ ରହିଲା, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରିଲା। ଏହିପରି ଅଧର୍ମର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଚାହିଁ କେହି ଜଣେ ଶୁଭ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ବିଶେଷକରି ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ରାଜା, ନେତା କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷକ, କେବେ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ ଅବିଳମ୍ବେ ବଳର ତିନିଟି ହରାଇଥିବା ପାଦ—ତପ, ପବିତ୍ରତା ଓ ଦୟା—ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ବଳକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଉନ୍ନତ କରିଲେ। ଏବେ ପରୀକ୍ଷିତ ରାଜାସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯାହା ତାଙ୍କର ପୁରୁଣାପା ଦାଦା ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ରାଜା ବନକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏହି ରାଜା, କୌରବ ରାଜାଙ୍କର ତେଜରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ହସ୍ତିନାପୁରରେ ଶ୍ରୀମୟ ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନ ରାଜା ଭାବରେ ବସିଛନ୍ତି। ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ, ଆପଣମାନେ ମହାଯଜ୍ଞରେ ନିମଗ୍ନ ଅଛନ୍ତି; କଳି ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଅଧିନରେ ବିଜୟୀ ହୋଇପାରିନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଏହି ରାଜା, ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସୁଖରେ ରହିଛନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି ଦୁଃଖରେ ଅଛି, ବ୍ୟବସାୟ କିମ୍ବା ଦ୍ରବ୍ୟ ବିକ୍ରୟ କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିପାରିବେ, କିମ୍ବା ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ତଳୱାର ଧରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ କୁକୁର ସମାନ ଜୀବିକା କେବେ ନୁହେଁ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ବୈଶ୍ୟର କାମ କିମ୍ବା ଶିକାର କରିପାରିବେ, କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣର କାମ କରିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ କୁକୁର ସମାନ ଜୀବିକା କେବେ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବୈଶ୍ୟ ଶୂଦ୍ରର କାମ ନେଇପାରିବେ, ଶୂଦ୍ର ନିଜ ଶିଳ୍ପ କରିପାରିବେ; କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖ ହରାଇ ଯିବାପରେ ଦୁଷ୍ଟ କାମ ମନେ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବେଦ ପାଠ, ପିତୃ-ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ, ଦାନ, ଉପଲବ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଦେବ, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ଜନ୍ତୁ—ମୋର ରୂପରେ—ପ୍ରତିଦିନ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ଧନ ସଂଯୋଗ କିମ୍ବା ନ୍ୟାୟସଂପାଦିତ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ନିର୍ଭର ଲୋକମାନେକୁ ସମ୍ଭାଳିବା ଏବଂ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ୍, ସଦା ନ୍ୟାୟପଥରେ। ଗୃହସ୍ଥ ହେଲେ ମାନେ ନିଜ ପରିବାର ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅସାବଧାନ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଜ୍ଞାନୀ ଅନିଶ୍ଚିତ ଜଗତକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି, ଅଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ପୁତ୍ର, ଜନାନୀ, ନିକଟ ଆତ୍ମୀୟମାନେ—ଏହା ଯାତ୍ରୀମାନେ ପରି ଏକ ସମ୍ମିଳନ, ଏହା ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି ସ୍୵ପ୍ନ ପରି ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯାଇଥାଏ। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାର ଲୋକ ଗୃହକୁ ଅତିଥି ପରି ରହନ୍ତି, ଆସକ୍ତି ଓ ଅହମ୍ ରହିଥାଏ ନାହିଁ। ଭକ୍ତିରେ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଗୃହସ୍ଥ କାମ କରି, ମୋ ପାଇଁ ଏକାଏକି କରି, ଘରେ ରହିପାରିବେ, ବନକୁ ଯିବାପାରିବେ, କିମ୍ବା ପୁତ୍ର ଥିଲେ ତ୍ୟାଗ କରି ଭିକ୍ଷା ଯାପନ କରିପାରିବେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ଘର ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ, ପୁତ୍ର ଓ ଧନ ଉପରେ ମନ ଲଗାଇ, ନାରୀ ପ୍ରତି ମୋହିତ, ଦୁଃଖିତ ଚିନ୍ତାରେ ଆବେଶିତ, 'ମୋର' ଓ 'ମୁଁ' ଭାବରେ ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥାଏ। ଏହିପରି ଲୋକ ଚିନ୍ତା କରେ—“ମୋର ବୃଦ୍ଧ ଜନକ-ଜନାନୀ, ଜନାନୀ, ନବୀନ ପୁତ୍ର ପୁତ୍ରୀମାନେ—ମୋ ବିନା ଅସହାୟ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ କିପରି ହେବ?” ଏପରି ଘର ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଓ ମନ ମୂଢ଼ ହୋଇ, ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାରେ ଅନୁବୃତି, ମୃତ୍ୟୁ କାଳରେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧାରରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ। ସୂତ ଉପାଦ୍ୟାୟ କହିଲେ—ଯେଉଁ ପରୀକ୍ଷିତ, ଅଶ୍ୱଥାମାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦହି ଯାଇଥିଲେ, ତଥାପି ମାତୃଗର୍ଭରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇନଥିଲେ, ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କୃପାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଇଥିଲେ। ଯେଉଁ ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଜୀବନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୋଷରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ତକ୍ଷକ ସାପ ଦ୍ୱାରା ବିପଦରେ ପଡ଼ିଥିଲା, ତଥାପି ମୃତ୍ୟୁର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଇନଥିଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କର ମନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ଥିଲା। ବ୍ୟାସଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ଅଜୟ ଅବସ୍ଥା ଜାଣି, ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଭଗବାନଙ୍କର ଗୁଣଗାନର ଅମୃତରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହୋଇନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କର ମନ ପଦ୍ମପାଦରେ ଲଗା ଅଛି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଭିମନ୍ୟୁପୁତ୍ର ପରୀକ୍ଷିତ ଭୂମିରେ ରାଜ କରନ୍ତି, କଳି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବିଜୟୀ ହୋଇପାରିନାହିଁ। ଯେଉଁ ଦିନ ଏବଂ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭଗବାନ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ କଳି ଅଧର୍ମର ଉତ୍ସ ଭାବେ ଆସିଗଲା। ପରୀକ୍ଷିତ ରାଜା କଳିକୁ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ମଧୁମକୁ ଫୁଲର ରସ ନେଇଥିବା ପରି; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ଫଳ ଶୀଘ୍ର ମିଳିଥାଏ, ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇନାହିଁ। କଳି, ଦୁର୍ବଳଙ୍କ ନିକଟେ ଦୃଢ଼, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ନିକଟେ ଭୟଭୀତ; ଜ୍ଞାନୀ ଓ ନିର୍ଭୟଙ୍କୁ କଳି କି କରିପାରିବ? ଅସାବଧାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟେ କଳି ଏକ ବାଘ ପରି ଚଳିଥାଏ। ସୂତ କହିଲେ—ମୁଁ ଆପଣମାନେକୁ ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କର ଶୁଭ କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ବାସୁଦେବଙ୍କର କଥା ଅଛି, ଆପଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ବିବରଣା କରିଛି। ଯେଉଁ କଥା ଭଗବାନଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଓ କ୍ରିୟା ଉପରେ ଆଧାରିତ, ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଯେଉଁମାନେ ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ ଜୀବନ ଚାହନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ଋଷିମାନେ କହିଲେ—“ଓ ଶୁଭ୍ର ମନ୍ଦ, ସୂତ! ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଚିରସ୍ଥାୟୀ କୀର୍ତି ପାଉ, କାରଣ ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟମାନେକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ଅମୃତ ପାନ କରାଉଛ।