ମହାରାଜ ପରୀକ୍ଷିତ୍ କଳିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁପରି ବିନୟ ପୂର୍ବକ ହାତ ଜୋଡିଛ, ଗୁଡାକେଶ ଅର୍ଥାତ୍ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବଂଶଜମାନେ ତୁମକୁ କେବେ ଭୟ ଦେବେନାହିଁ। ହେ ଅଧର୍ମର ସାଥୀ, ମୋ ରାଜ୍ୟରେ ତୁମେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମଣିଷମାନଙ୍କ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବାସ କରିବାରୁ ଲୋଭ, ମିଥ୍ୟା, ଚୋରି, ଅଧର୍ମ, ପାପ, ଠକେଇ, ବିବାଦ ଓ ପ୍ରତିକୃତି ଭଳି ଅନେକ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଅତେଯ୍, ତୁମେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟର ସାଥି ହୋଇ ରୁହ, ବିଶେଷକରି ସେଠିଏଁ ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବଳିଦାନ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞପତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ହରି, ଯଜ୍ଞର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେଠି ଭିତରେ ବାହାରେ ବାୟୁ ପରି ସେ ସମସ୍ତ ଚେତନା ଓ ଅଚେତନାର ଆତ୍ମା।" ସୂତ ଜୀ କହିଲେ, "ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ଏପରି ଆଜ୍ଞାରେ କଳି ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲା। ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲା, 'ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଯିବି, ସେଠି ଆପଣଙ୍କୁ ଧନୁଷ ବାଣ ସହିତ ଦେଖୁଛି। ତେଣୁ ଧର୍ମର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ରକ୍ଷକ, ମୋ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ଥାନ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରି ବାସ କରିପାରିବି।'" ତାପରେ ସୂତ କହିଲେ, "ପରୀକ୍ଷିତ କଳିଙ୍କୁ ଚାରିଟି ସ୍ଥାନ ଦେଲେ—ଜୁଆ, ମଦ୍ୟପାନ, ବିଭିଚାର ଓ ପଶୁହତ୍ୟା—ଏଠି ଚାରି ପ୍ରକାର ଅଧର୍ମ ବିଦ୍ୟମାନ। ପୁଣି, କଳି ଅନୁରୋଧ କଲାପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସୁନା ଦେଲେ, ଯାହାରୁ ମିଥ୍ୟା, ମଦ୍ୟାସକ୍ତି, କାମ, କ୍ରୋଧ ଓ ଶତୃତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଅଧର୍ମର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳୀ ପରୀକ୍ଷିତ କଳିଙ୍କୁ ଦେଇ, ସେ ଏଠି ରହିଲା।" "ଏହିପରି ଅଧର୍ମ ଉତ୍ସଗୁଡିକୁ ଯେଉଁମାନେ ମଙ୍ଗଳ ଚାହାନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା, ଜନନାୟକ କିମ୍ବା ଗୁରୁମାନେ, ସେମାନେ କେବେ ନିକଟ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପରୀକ୍ଷିତ ତିନିଟି ହାରାଇଥିବା ବୃଷଭଙ୍କ ଟାଙ୍କୁ—ତପ, ଶୂଚିତା ଓ ଦୟା—ପୁଣି ଫେରାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଭୂମିକୁ ସୁଖୀ କଲେ।" "ଏବେ ସେ ତାଙ୍କ ଠାକୁରଦାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁବେଳେ ତାଙ୍କ ଠାକୁରଦା ବନକୁ ଯିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ସେ ଏବେ ହସ୍ତିନାପୁରରେ ରହୁଛନ୍ତି, କୌରବ ରାଜବଂଶର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପରୀକ୍ଷିତ ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତୁମେମାନେ ମହାୟଜ୍ଞରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇପାରିଛ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ବୀ ଏହି ରାଜା ଦୁଃଖ ଛାଡି ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସୁଖରେ ବାସ କରନ୍ତି।" "ଏଠି ଏକ ନୀତି ଅଛି—ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖରେ ବ୍ୟବସାୟ କିମ୍ବା ବସ୍ତୁ ବିକ୍ରୟ କରି ଜୀବିକା ଚାଲାଇପାରନ୍ତି, ଅତି ଆବଶ୍ୟକରେ ତାଲୱାର ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କୁକୁର ସଦୃଶ ଜୀବିକା କେବେ ନୁହେଁ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦୁଃଖରେ ବ୍ୟବସାୟ କିମ୍ବା ଶିକାର କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣର କାମ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିଚ୍ ଜୀବିକା ନୁହେଁ। ବୈଶ୍ୟ ଶୂଦ୍ରର କାମ କରିପାରନ୍ତି, ଶୂଦ୍ର ନିମ୍ନ କଳା କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖ ନ ଥିଲେ ନିନ୍ଦନୀୟ କାମ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ, ପିତୃ-ଦେବତାର ପୂଜା, ଦାନ ଓ ଉପଲବ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବ, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ରୂପ, ସେମାନେ ଦିନେ ଦିନେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ଧନ ଅନୁଗ୍ରହ କିମ୍ବା ନ୍ୟାୟସମ୍ମତ ଉପାୟରେ ମିଳିଥାଏ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ପାଳ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ୍। ଗୃହସ୍ଥ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମରେ ଆସକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଖେତ୍ରକୁ ଦେଖି ଯଥା ଏହି ସଂସାର ଅସ୍ଥାୟୀ ବୋଲି ବୁଝନ୍ତି।" "ପୁତ୍ର, ଜନନୀ, ପତ୍ନୀ, ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସଂସାରୀ ଯାତ୍ରୀ ପରି ମିଳିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶରୀର ଛାଡି ସ୍ଵପ୍ନ ପରି ବିଲୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି ମୁକ୍ତ ଅନ୍ତଃକରଣ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଅତିଥି ପରି ଗୃହେ ବାସ କରେ, ଆସକ୍ତି ଓ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ।" "ଯେଉଁଠି ମୋ ପାଇଁ ଭକ୍ତିରେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରାଯାଏ, ଗୃହେ ରୁହିବା, ବନକୁ ଯିବା କିମ୍ବା ପୁତ୍ର ଥିଲେ ସନ୍ନ୍ୟାସ ଗ୍ରହଣ କରି ଭିକ୍ଷାଟନ କରିବା ସବୁ ଉଚିତ୍। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଗୃହ ଓ ପରିବାର ଆସକ୍ତିରେ, ଧନ-ସ୍ତ୍ରୀ ଆଦିରେ ମୁଗ୍ଧ, ସେ 'ମୋର' ଓ 'ମୁଁ' ଭାବରେ ବନ୍ଧିତ ହୁଏ।" "‘ହାୟ, ମୋର ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତା, ପତ୍ନୀ, ଛୋଟ ପୁଅ-ଝିଅମାନେ, ମୋ ବିନା ଦୁଃଖୀ ଓ ଅନାଥ ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ କିପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିବେ?’—ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଗୃହାସକ୍ତିରେ ବନ୍ଧିତ ହୋଇଯାଏ, ମନ ମୁହଁ ଦେଇ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଘୋର ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।" "ଏହି ନିମିତ୍ତେ, ଅଶ୍ୱଥାମାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃପାରେ ପରୀକ୍ଷିତ ଚିରଞ୍ଜୀବ ରହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ତକ୍ଷକ ନାଗ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ମନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ଥିଲାବଳେ ମୃତ୍ୟୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ତାଙ୍କୁ ବିମୂଢ କରିପାରିଲାନି।" "ମୋହ ଛାଡ଼ି, ଅଜୟ୍ୟ ସ୍ଥିତିକୁ ବୁଝି, ବ୍ୟାସଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦେହ ଗଙ୍ଗାରେ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଚରିତାମୃତରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଅବିଚଳିତ ରହନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି।" "ଯେଉଁଯାଏଁ ଅଭିମନ୍ୟୁପୁତ୍ର ପରୀକ୍ଷିତ ଭୂମିରେ ରାଜ୍ୟ କରନ୍ତି, କଳି ବ୍ୟାପିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତି ହାସଲ କରିପାରେନାହିଁ। ଯେଉଁ ଦିନ ଭଗବାନ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ିଗଲେ, ସେଇ ସମୟରେ କଳି ଅଧର୍ମ ନେଇ ଏଠାକୁ ଆସିଲା।" "ପରୀକ୍ଷିତ କଳିଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁନାହାନ୍ତି, ଫୁଲରୁ ମଧୁ ନେଇଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀ ପରି, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ ହୁଏ, ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇନାହାନ୍ତି। ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପ୍ରତି କଳି କିଛି କରିପାରେନାହିଁ, ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ଅସତର୍କ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟେ ଓଉଳି ପରି ଚଳିଥାଏ।