ପରିକ୍ଷିତ୍ ମହାରାଜ ନିଜ ରାଜଧର୍ମ ପାଳନ କରିବାକୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟାୟକାରୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ—"ଯେଉଁଠାରେ ନିର୍ଦୋଷ ଜୀବମାନେ ଅନ୍ୟାୟରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ଏବଂ କେହି ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଭାବରେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରେ, ସେଠାରେ ମୁଁ ସେ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ହେଉଛି କିମ୍ବା ରାଜଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରୁଛି, ତାଙ୍କୁ ନିଜେ ଦଣ୍ଡିତ କରିବି।" ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ନିଜ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା କରିବା, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଶାସନ କରିବା, ଏବଂ କଷ୍ଟରେ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପଥରୁ ଚ୍ୟୁତ ହେବା ନୁହେଁ। ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମ, ବୃଷ ରୂପେ ଆସି, ପରିକ୍ଷିତ୍ଙ୍କୁ କହିଲେ—"ହେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ତୁମର ଏହି ବଚନ ଦୁଃଖିତମାନେ ଯାହାଠାରେ ନିରାପତ୍ତା ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ। ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଦୂତ ଓ ନାୟକ ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଗୁଣରେ ଏହି ଧର୍ମ ଲାଗିଛି। ଆମେ ଦୁଃଖର ମୂଳ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ବିଭିନ୍ନ ମତ ଓ ଭାଷାରେ ଆମେ ଅନ୍ଧୋଳିତ, ଏହି ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ସେ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଚିହ୍ନି ପାରୁନାହିଁ। କେହି କହନ୍ତି ଆତ୍ମା ନିଜେ ଦାୟୀ, କେହି କହନ୍ତି ଦୈବ, କେହି କର୍ମ, କେହି ପ୍ରକୃତିକୁ ସର୍ବଶକ୍ତି ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି। କେତେକ ମନେ କରନ୍ତି ଏହା ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଓ ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ। ଏହି ବିଷୟକୁ ତୁମେ ନିଜ ବିବେକରେ ବିଚାର କର।" ଧର୍ମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପରିକ୍ଷିତ୍ ଏକାଗ୍ର ହୃଦୟରେ ଦୁଃଖ ନେଇ କହିଲେ—"ତୁମେ ଧର୍ମ ଉପଦେଶ କରୁଛ, ତୁମେ ଧର୍ମ ଅଟୁଟ ରୂପେ ବୃଷ ଭାବେ ଅଛ। ଯେଉଁଠାରେ ଅଧର୍ମ ଘଟେ, ସେଠି ତାହା ଦେଖିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଦାୟୀ। ତଥାପି, ଦେବୀୟ ମାୟାର ଚଳ ମନ ଓ ଭାଷାର ଅଗ୍ରାହ୍ୟ, ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ।" "ତପ, ଶୂଚିତା, ଦୟା ଓ ସତ୍ୟ—ଏହି ଚାରିଟି ଧର୍ମର ଚରଣ ଯୁଗେ ଦୃଢ଼ ଥିଲା; ତୁମର ଅଭିମାନ, ଆସକ୍ତି ଓ ମଦ ଦ୍ୱାରା ତିନିଟି ଭଙ୍ଗ ହୋଇଛି। ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ, କିନ୍ତୁ କଳି ଏହାକୁ ମିଥ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦଳିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଏହି ପୃଥିବୀ, ଯାହାକୁ ଭାର ଭୋଗ କରିବାକୁ ପ୍ରଭୁ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନରେ ସଜିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେ ଧରିତ୍ରୀ, ଏବେ ଅଶୁଭ ରାଜାମାନେ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମୋତେ ଉପଭୋଗ କରିବେ ବୋଲି କାନ୍ଦୁଛି।" ପରିକ୍ଷିତ୍ ଧର୍ମ ଓ ଧରିତ୍ରୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ, ଦୁଷ୍କର୍ମର ମୂଳ କଳିକୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଧାରାଳ ତଳଵାର ତୁଳିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଭୟରେ କଳି ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ତଳେ ନମାଇ ଶରଣ ନେଲା। ପରିକ୍ଷିତ୍, ଯିଏ ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି, ସେ ଶରଣାଗତ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିଲେ ନାହିଁ, ସ୍ମିତ ମୁଖେ କହିଲେ—"ତୁମେ ଯେଉଁଠି ହାତ ଜୋଡି ଶରଣ ନେଉଛ, ମୋ ରାଜ୍ୟରେ ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଅଧର୍ମର ସହଚର ଭାବେ ଏଠାରେ ରୁହିବା ନୁହେଁ।" "ତୁମର ଉପସ୍ଥିତିରେ ଲୋଭ, ମିଥ୍ୟା, ଚୋରି, ଅଧର୍ମ, ପାପ, ଧୂର୍ତ୍ତତା, କଳହ ଓ କପଟ ରୂପେ ଅଧର୍ମ ଚାଲିଛି। ତୁମେ ଏଠାରେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟର ସହିତ ରୁହ, ବିଶେଷ ଭାବେ ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ପଣ୍ଡିତମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ୍ ହରି ଯଜ୍ଞ ରୂପେ ପୂଜିତ, ସେଠି ସେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାନ୍ତି, ବାୟୁ ଭଳି ସବୁଠାରେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ।" ସୂତ ଜୀ କହିଲେ—ଏହିପରି ଆଦେଶ ପାଇ, କଳି ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲା ଓ ପରିକ୍ଷିତଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା—"ମହାରାଜ, ଆପଣ ଯେଉଁଠି ଆଦେଶ ଦେବେ, ସେଠି ମୁଁ ରହିବି, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଯାଏଁ ଯିବି, ଆପଣଙ୍କ ବାଣ ଓ ଧନୁଷ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ। ଦୟାକରି ମୋ ପାଇଁ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରନ୍ତୁ।" ତେଣୁ ପରିକ୍ଷିତ୍ ତାଙ୍କୁ ଚାରିଟି ସ୍ଥାନ ଦେଲେ—ଯେଉଁଠାରେ ଜୁଆ, ମଦପାନ, ଅବିଚାର, ଓ ହିଂସା ରହିଛି, ସେଠି କଳି ଅଧର୍ମ ରୂପେ ବାସ କରିବ। ପୁଣି, କଳି ଅନୁରୋଧ କଲାପରେ, ପରିକ୍ଷିତ୍ ତାଙ୍କୁ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଦେଇଲେ, ଯାହାରୁ ମିଥ୍ୟା, ମଦ, କାମ, ରାଗ ଓ ଶତ୍ରୁତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଅଧର୍ମ ସ୍ଥାନ ପରିକ୍ଷିତ୍ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କଲେ, କଳି ତାହାରେ ରହିବାକୁ ମନ୍ଜୁର କଲା। ଏହିପରି ଅଧର୍ମ ସ୍ଥାନରୁ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ୍, ବିଶେଷ କରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା, ନେତା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ। ପରିକ୍ଷିତ୍ ଧର୍ମବୃଷଙ୍କ ତିନି ହରାଯାଇଥିବା ପାଦ—ତପ, ଶୂଚିତା, ଦୟା ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ କଲେ ଓ ଧରିତ୍ରୀକୁ ସମୃଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କ ଠାକୁରଦାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ରାଜା ଵନବାସକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏବେ ସେ କୌରବ ରାଜବଂଶର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଇ ହସ୍ତିନାପୁରରେ ରହୁଛନ୍ତି। ପରିକ୍ଷିତ୍ ମହାରାଜଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏପରି ଯେ, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମହାୟଜ୍ଞରେ ଲିନ। ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା, ଦୁଃଖ ତ୍ୟାଗ କରି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି କଷ୍ଟରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ତେବେ ବ୍ୟବସାୟ କିମ୍ବା ବସ୍ତୁ ବିକ୍ରୟ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଚାଲାଇପାରିବେ, କିନ୍ତୁ କୁକୁର ସଦୃଶ ଜୀବିକା କଦାଚିତ୍ ନୁହେଁ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯଦି ଅନୁଚିତ୍ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ତେବେ ବୈଶ୍ୟର କାମ କିମ୍ବା ଶିକାର କରିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ଅପମାନଜନକ ଜୀବିକା ନୁହେଁ। ବୈଶ୍ୟ ଶୂଦ୍ରର କାମ ଓ ଶୂଦ୍ର କୌଶଳ କରିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ସଂକଟ ଦୂର ହେଲେ ଅନୁଚିତ କାମରେ ଲିନ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ, ପିତୃ ଓ ଦେବତାରେ ତର୍ପଣ, ଦାନ ଓ ଉପଲବ୍ଧ ଅନ୍ନ ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ ଦେବ, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ଜୀବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ରୂପ, ସେମାନେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ୍। ଯାହା ଧନ ଯଥାଯଥ ଉପାର୍ଜିତ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଅନୁଶଙ୍ଗୀମାନେ ଓ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ୍, କିନ୍ତୁ ନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର। ପରିବାର ପ୍ରତି ଅତ୍ୟଧିକ ଆସକ୍ତି ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଗୃହସ୍ଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅସାବଧାନ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅନିତ୍ୟକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେ ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ। ପୁତ୍ର, ପତ୍ନୀ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମିଳନ ସଦୃଶ; ଏମିତି ତାଙ୍କ ବିଚ୍ଛେଦ ଶରୀର ଛାଡ଼ି ସ୍୵ପ୍ନ ସଦୃଶ ଚାଲିଯାଏ।