ଏଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳାଭୂମିରେ ବିଶେଷ ମହତ୍ୱ ଅଛି। ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣ ଖେଳିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରି, ଉପବାସ କରି, ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରି ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ତୁମେ ରମଣକ ଦ୍ୱୀପ ଛାଡ଼ି ଏହି ହ୍ରଦରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲୁ, ଏଉଁଠି ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଭୟରୁ ତୁମକୁ ଖାଇ ଦେଉନଥିଲେ, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ପଦଚିହ୍ନ ବହନ କରୁଛ।” ଏପରେ ମହାର୍ଷି କହିଲେ: ଏଭଳି ଅଦ୍ଭୁତ କୃତ୍ୟର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣି, ସର୍ପର ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପୋଷାକ, ମାଳା, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ଭୂଷଣ, ଶୁଭ୍ର ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟ, ଏବଂ ବଡ଼ ପଦ୍ମମାଳା ଦେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ପରିକ୍ରମା କରି ସସ୍ତାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାପରେ ସର୍ପ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ, ବନ୍ଧୁ ଓ ପୁଅମାନେ ସହିତ ସାଗର ଦ୍ୱୀପକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ସମୟରେ, ମାନବ ରୂପରେ ଲୀଳା କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପାରେ ଯମୁନା ନଦୀ ବିଷରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଗଲା। ସେଠାରେ ସେ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଧୂପ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାରେ ପୂଜା କଲେ। ଏହିପରେ, ସୂତ ଏହିପରି କହିଲେ—ସେଠାରେ ରାଜା ଦେଖିଲେ, ଜଣେ ଗାଈ ଓ ବଳଦକୁ ଏକ ନିମ୍ନଜାତିଆ ଲୋକ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ନିର୍ଦୟତାରେ ପିଟୁଛି, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ଅସହାୟ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି। ସେ ଲୋକଟି ରାଜସ୍ୟ ଅପମାନ ହେବା ସତ୍ୱେ ଏଭଳି କରୁଛି। ବଳଦ ତାଳପତ୍ର ପରି ଧଳା, ଭୟରେ କମ୍ପିତ, ଏକ ପାଉଁରେ ଦଣ୍ଡର ଘାତରେ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଅସ୍ଥିର। ଗାଈ, ଯିଏ ପୂର୍ବେ ଉଷ୍ଣ ଦୁଧ ଦେଉଥିଲେ, ଏବେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୀଣ, ନିଜ ଛାଁଡ଼ିଯାଇଛି, ଦୁଃଖିତ, ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଦଘାତରେ ଆହତ, ଚକ୍ଷୁରେ ଅଶୁ, ଓ ଘାସ ପାଇଁ ଆକୁଳ। ତାପରେ ରାଜା, ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ରଥରେ ବସି, ଗମ୍ଭୀର କ୍ରୁଧ୍ଧ ସ୍ୱରରେ ଧନୁଷ ଉଠାଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ, ଯେ ମୋର ସଂରକ୍ଷଣ ତଳେ ଥିବା ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟରେ କ୍ଷତି କରୁଛ? ତୁମେ ରାଜା ପରି ଦେଖାଯାଉଛ, କିନ୍ତୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଭିନେତା ପରି, ଦ୍ୱିଜ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ଦୋଷଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତରେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁଯୋଗ୍ୟ। ଏବେ କୃଷ୍ଣ ଏବଂ ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି। କିମ୍ବା, ତୁମେ ତାଳପତ୍ର ପରି ଧଳା, ଅବଳମ୍ବିତ ପାଦରେ ଚଳିଛ, ଧର୍ମର ରୂପ ନୁହେଁ କି? ଏପରି ଦୁଃଖ କେବଳ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି। କୌରବ ରାଜାମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ସଂରକ୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ ଏପରି ଦୁଃଖ କେବେ ଦେଖାଯାଇନଥିଲା। ହେ ସୁରଭୀକୁ ଝିଅ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୁଁ ଅପରାଧୀମାନେ ପାଇଁ ଦଣ୍ଡଦାତା। ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଦୁଷ୍ଟ ଓ ସଜ୍ଜନ ଉଭୟ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି, ସେଠାରେ ରାଜା ସ୍ୱ-ଯଶ, ଆୟୁ, ଶ୍ରୀ ଓ ଧର୍ମ ହରାଇଦିଏ। ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ତାଙ୍କର ଦୁଃଖଦାତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁକୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦଣ୍ଡିବି। ହେ ସୁରଭୀକୁ ଝିଅ, ତୁମର ତିନି ପାଉଁ କିଏ କାଟିଦେଲା? ଏପରି ଦୁଃଖଦାୟକ କାର୍ଯ୍ୟ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ ରାଜ୍ୟରେ କେବେ ହେଉନାହିଁ। ହେ ବଳଦ, ତୁମ ଦୁଃଖର କାରଣ କିଏ, କହ। ଯେଉଁ ନିର୍ଦୋଷଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରେ, ସେମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିବି। ଯେଉଁ ନିର୍ଦୋଷ, ତଥାପି ଅପରାଧ କରେ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଧରିବି। ରାଜାଙ୍କ ଉତ୍ତମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରିବା।” ଏହି ସମୟରେ ଧର୍ମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ତୁମର ଉପଦେଶ ଅତି ଉଚିତ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ନିରାପଦ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଦୂତ ଓ ନେତା ଭାବେ ମିଳିଥିଲେ। ଆମେ ଦୁଃଖର ମୂଳ ନୁହେଁ, ଆମେ ଭାଷାର ବିଭେଦରେ ମୁଗ୍ଧ, ତାହାର କାରଣକୁ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହିଁ। କେହି ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମା ହିସାବରେ କହନ୍ତି, କେହି ତକ୍ଦିର, କେହି କର୍ମ, କେହି ପ୍ରକୃତିକୁ ସ୍ୱାମୀ କହନ୍ତି। କେତେକ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଓ ଅବର୍ଣ୍ୟ କହନ୍ତି। ହେ ରାଜା, ତୁମେ ନିଜ ବୁଦ୍ଧି ଅନୁଯାୟୀ ବିଚାର କର।” ସୂତ କହିଲେ, ଧର୍ମ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ରାଜା ଗମ୍ଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ରାଜା କହିଲେ, “ତୁମେ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ କହୁଛ, ତୁମେ ଧର୍ମର ରୂପ ନେଇଛ। ଯେଉଁଠି ଅଧର୍ମ ହୁଏ, ସେଠି ଅନ୍ତର୍ଭାଗୀ ମଧ୍ୟ ଦୋଷୀ ହୁଏ। ବାସ୍ତବରେ ଦେବୀୟ ମାୟାର ଗତି ଜୀବମାନଙ୍କର ମନ ବା ଭାଷାକୁ ଅଗମ୍ୟ। ତପ, ଶୂଚିତା, ଦୟା, ଓ ସତ୍ୟ ହେଉଛି ସତ୍ୟଯୁଗର ଧର୍ମର ଚାରି ପାଉଁ। ତୁମର ତିନି ପାଉଁ ଅଭିମାନ, ମୋହ, ମଦ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଛି। ଏବେ ତୁମର ଏକମାତ୍ର ପାଉଁ—ସତ୍ୟ; କିନ୍ତୁ କଳି, ମିଥ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ ଛିନିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଏହି ପୃଥିବୀ, ଭାରବାହିନୀ ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ, ସେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ପଦଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ଧରା ଅବଞ୍ଚିତ ଓ ଦୁଃଖିତ, ଅଶୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁରେ କାନ୍ଦୁଛି, କାହାକୁ କହୁଛି—'ଅପତ୍ର କିଙ୍ଗ୍ସ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମୋତେ ଉପଭୋଗ କରିବେ।'” ଏଭଳି ଧର୍ମ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ମହାରଥୀ ରାଜା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଉଠାଇ ଅଧର୍ମର କାରଣକୁ ଦଣ୍ଡିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଯିବାବେଳେ, ସେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ ନମାଇ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପାଦପଦ୍ମରେ ଶରଣ ନେଲା। ବିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତଙ୍କୁ ଦୟାଶୀଳ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ମାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଶରଣାଗତ ଥିଲେ। ହସି କହିଲେ: “ତୁମେ ଯେଉଁ ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମାନ କରୁଛ, ତୁମକୁ ଗୁଡାକେଶର ବଂଶଜମାନଙ୍କ ଠାରୁ କେବେ ଭୟ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଅଧର୍ମର ସହଚର, ତୁମେ ମୋ ରାଜ୍ୟରେ ରୁହିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମେ ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ଦେହରେ ବାସ କରୁଛ, ସେଠି ଲୋଭ, ମିଥ୍ୟା, ଚୋରି, ଅଧର୍ମ, ପାପ, ଧୋଖା, କଳହ, ଅଭିନୟ ଆଦି ଅଧର୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି। ତୁମେ ରୁହିପାରିବେ ନାହିଁ, ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟର ସହିତ ରୁହ।