ଏକ ସମୟର କଥା, କାଳିୟ ନାଗ ତାଙ୍କର ଚେତନା ଓ ଶ୍ବାସ ପୁନର୍ଜୀବିତ କରି, ହରିଙ୍କୁ ଦୀରେ ଦୀରେ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଦୁଃଖିତ ଥିଲା, ସେ ବାହୁ ଯୋଡି ଭକ୍ତିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଜନ୍ମରୁ ଦୁଷ୍ଟ, ଅନ୍ଧକାର ଓ ପୁରାତନ କ୍ରୋଧରେ ଘେରା ଅଛୁ। ଏହି ଗୁଣ ଛାଡ଼ିବା ଦୁର୍ବଳ, କାରଣ ଏହା ସବୁ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମାୟାର ମିଷ୍ଟ ମାନା।" କାଳିୟ ଏହି କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଗଠିତ, ଏବଂ ଏହାର ଭିନ୍ନ ଗୁଣ, ଶକ୍ତି, ଉର୍ଜା, ରୂପ, ମୁଳ, ଓ ଆକାଂକ୍ଷା ସବୁ ଆପଣଙ୍କରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। କିନ୍ତୁ ଆମେ, ସର୍ପମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଛୁ, ଆମେ କେମିତି ଆପଣଙ୍କର ମାୟାକୁ ଛାଡ଼ିବା?" କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏଠାରେ ରହିବା ନାହିଁ, ସର୍ପ। ତୁମେ ତତ୍କାଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉ। ଏହି ନଦୀକୁ ଗୋହା, ମାନବ, ଓ ତୁମର ପରିବାର ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।" କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଶୁଣି, କାଳିୟ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏବଂ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏହା ସହିତ, ଯମୁନା ନଦୀ ବିଷରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା, କାରଣ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କୃପା ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ରାଜା ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଗୋ ଓ ବୌଳିକୁ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଭାବରେ ପିଟାଯାଉଛି। ସେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ଶୂଦ୍ର ମାନବ ଗୋଟିଏ ଲାଟି ଧରିଛି, ଯାହା ରାଜପଦକୁ ଅବହେଳା କରୁଛି। ଗୋଟିଏ ବୌଳ, ଯାହା ଧଳା ମଧୁର କଳାରେ, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଉଛି, ଓ ଗୋ ଗର୍ଭରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଛି। ସେ ତାଙ୍କର ଚାରୀପାଖରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ କହିଲେ, "କିଏ ତୁମେ, ଯିଏ ମୋର ସରକାରୀ ସାର୍ଥକତାରେ ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରୁଛି? ତୁମେ ଯଦି ଏକ ରାଜା ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ତେବେ ତୁମର କାମକୁ ଅଭିନୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଛି।" ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛ, ତୁମେ ଦୟା ବିହୀନ। ମୁଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିବି।" ରାଜା ଦର୍ଶନ କରି, ତାଙ୍କୁ ଦୟା କରିବାକୁ କହିଲେ, "ମା ଯାହା ଦୁଃଖିତ, ତୁମେ ଦୁଃଖ କରିବାକୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବି।" ତାଙ୍କର ଏହି କଥାରେ ଧର୍ମ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେଉଁଥିରେ ଅଧର୍ମ ହେଉଛି, ତାହାର ଅବହେଳା କରିବାକୁ ମୋର ଦାୟିତ୍ୱ।" ସେ କହିଲେ, "ଧର୍ମ ତୁମର ଏହି କଥାରେ ଖୁବ ଉପଯୁକ୍ତ। କିନ୍ତୁ ଏହି ପୃଥିବୀ, ଯାହା ଦେବତାଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହରେ ଗଠିତ, ସେ ତୁମର ପଦ ଚିହ୍ନରେ ସଜିତ।" ଏହିପରି, ଧର୍ମ, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଓ ନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି କଥା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜନତାଙ୍କର ମାନବତା ଓ ସୁଖ ମାନ୍ୟତାର ସୁରକ୍ଷା କରିବାରେ ଅବଶ୍ୟକତା ରହିଲା।