କାଳିୟ ସର୍ପଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଜଣେ ପତ୍ନୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ, କାଳିୟ ଏବେ ଜୀବନ ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି; ସେ ଆମ ପତି, ଆମ ଜୀବନର ଆଧାର—ଆମେ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ କୃପାଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଆମ ପାଖରେ ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତୁ।” ତାହାପରେ ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ: “ଆପଣଙ୍କ ଦାସୀମାନେ କ’ଣ କରିବେ, ଆମକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।” ଏପରି ଅନୁରୋଧ ପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, “ସର୍ପପତ୍ନୀମାନଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପାଦ ତଳରେ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଥିବା କାଳିୟଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ମଣିଷ ଫଟିଯିଥିଲା, ତଥାପି ସେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ହୁଷ୍ମିଆଁ ହେଲେ, ଶ୍ୱାସ ଫେରିଲା, ଏବଂ କ୍ଷୀଣ ଓ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। କାଳିୟ କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଜନ୍ମକୁ ଦୁଷ୍ଟ, ଅନ୍ଧକାର ଓ କ୍ରୋଧରେ ଢାକା, ଏହି ସ୍ୱଭାବ ଛାଡ଼ିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ, କାରଣ ଏହି ମିଥ୍ୟା ଅଭିମାନ ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁରେ ଥାଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଆପଣ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଗୁଣର ବିଭାଗ ଦ୍ୱାରା ଗଢ଼ିଛନ୍ତି; ଏହାର ସ୍ୱଭାବ, ଶକ୍ତି, ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ, ଆକୃତି, ଚେତନା—ସବୁ ଆପଣଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହି ସମସ୍ତରେ, ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସର୍ପମାନେ କ୍ରୁର କ୍ରୋଧରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛୁ; ଆପଣଙ୍କ ମାୟା ଏତେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ, ଆମେ ଏହାକୁ କିପରି ଛାଡ଼ିବୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ନିଜେ ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୂଢ଼ ହୋଇଯାଇଛୁ? ଆପଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରକୃତିର କାରଣ, ସବୁଜାଣି, ଜଗତ୍ନାଥ; ଦୟା କିମ୍ବା ଶାସନ ଯାହା ଉପଯୁକ୍ତ, ଆପଣ ଆମ ପାଇଁ ତାହା କରନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବରେ କହିଲେ, “ଓ ସର୍ପ, ଏଠାରେ ରୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବିଳମ୍ବ ନ କରି ଏଠାରୁ ମହାସାଗରକୁ ଯାଅ। ଏହି ଯମୁନା ନଦୀ ଗାଁଁ, ମଣିଷ, ତୁମ ନିଜ ପରିବାର, ପିଲା ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ଉପଭୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ଯିଏ ମଣିଷ ଏହି ମୋର ଆଦେଶକୁ ସ୍ମରଣ କରିବେ ଏବଂ ପ୍ରଭାତ-ସାୟଂ ସମୟରେ ପାଠ କରିବେ, ସେ କଦାଚିତ୍ ତୁମ ପ୍ରଭାବରୁ ଭୟଭୀତ ହେବେ ନାହିଁ। ଏଠି ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଖେଳିଥିଲି, ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରି, ଉପବାସ ଓ ମୋର ସ୍ମରଣ ସହିତ ପୂଜା କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ମୁକ୍ତ ହେବେ। ତୁମେ ରମଣକ ଦ୍ୱୀପ ଛାଡ଼ି ଏଠି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲ, ତୁମେ ମୋର ପଦଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବାରୁ ସୁପର୍ଣ୍ଣ (ଗରୁଡ଼) ଭୟରେ ତୁମକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।” ଏପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି, କାଳିୟ ଓ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ଅଳଙ୍କାର, ସୁସ୍ୱାଦୁ ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ବଡ଼ ଦଳ ମାଳା ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଯୁଗପତ୍ ଭକ୍ତି ସହିତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ଓ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପରେ, କାଳିୟ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପୁଅ ଓ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହିତ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱୀପକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭଗବାନଙ୍କ ଦୟାରେ ଯମୁନା ନଦୀ ବିଷମୁକ୍ତ ହେଇଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତ୍ ଏଠି ଏକ ଗୋ ଓ ଏକ ବୃଷଭକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅସହାୟ ଭାବରେ ଦୁଃଖ ପାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ନିମ୍ନଜାତି ଲୋକ ଏକ ଗଦା ଧରି ସେମାନୋଁକୁ ମାଡ଼ୁଥିଲା, ଯାହା ରାଜ୍ୟର ଅପମାନ ଥିଲା। ବୃଷଭ ଚନ୍ଦନ ଗଛର ମୂଳ ଭଳି ଧଳା ଥିଲେ, ଭୟରେ ଅତି କମ୍ପିତ ଓ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦାଁଡ଼ିଥିଲେ, ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଆଘାତରେ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଭୟଭୀତ। ଗାଁଁ, ଯେଉଁଥିଲେ ଆଗରୁ ଗରମ ଦୁଧ ଦେଉଥିଲେ, ଏବେ ଦୁଃଖରେ, ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଦ ଆଘାତରେ ଦୁଃଖିତ, ତାଙ୍କ ପିଲାଠାରୁ ଅଲଗା, ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହଁ ଓ ଶୋକାକୁଳ। ରାଜା ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଗଭୀର ଗର୍ଜନ ଧ୍ୱନି ଓ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ସେମାନୋଁକୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିଏ, ଯେ ଏହି ଭୂମିରେ ମୋର ସୁରକ୍ଷା ତଳେ ଅବଞ୍ଛିତ ଭାବରେ ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରୁଛ? ତୁମେ ରାଜା ପରି ଦେଖାଯାଉଛ, କିନ୍ତୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁସାରେ ତୁମେ ଏକ ଅଭିନେତା, ଦ୍ୱିଜ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛ, ଏହା ଅପରାଧ; ଏବେ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଦୂରେ ଯାଇଥିବାବେଳେ ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁଯୋଗ୍ୟ। କିମ୍ବା ତୁମେ ଚନ୍ଦନ ଗଛ ଭଳି ଧଳା, ଅଳ୍ପ ପାଉଁ ନେଇ ଚାଲୁଥିବା, ଧର୍ମ ରୂପୀ ବୃଷଭ ତ? ତୁମେ ଆମକୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛ? ଯେତେବେଳେ ଭୂମି କୌରବ ରାଜାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ଥିଲା, ଏଠି କେବେ ଦୁଃଖ ଆସିନଥିଲା, କିମ୍ବା ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଛଡ଼ା।” ପରେ, ଗାଁଁକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, “ଓ ସୁରଭୀର କନ୍ୟା, ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏହି ନିମ୍ନଜାତି ଲୋକର ଭୟ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତୁ। ମା, ଆପଣ କାନ୍ଦନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଶୁଭ ହେଉ। ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଦଣ୍ଡଦାତା। ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଦୁଷ୍ଟ ଓ ସଜ୍ଜନ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ, ସେଉଁଠି ରାଜା ତାଙ୍କର କୀର୍ତି, ଆୟୁ, ଶ୍ରୀ ଓ ଧର୍ମ ହରାଇଥାଏ। ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି—ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ଓ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖଦାତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁକୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ହତ୍ୟା କରିବି। ଓ ସୁରଭୀର କନ୍ୟା, ତୁମର ତିନିଟି ପାଉଁ କିଏ କାଟିଦେଲା? ଏପରି ଦୁଃଖଦାୟକ କେବେ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ ରାଜ୍ୟରେ ରହିବେ ନାହିଁ। ଓ ବୃଷଭ, କୃପା କରି କହ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କ ଅପମାନ କାହା ଦ୍ୱାରା ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ପୃଥାପୁତ୍ରଙ୍କ ମହିମା ଅପବାଦିତ ହେଉଛି? ଯେ ଦୁଷ୍ଟ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି, ସେଉଁଠି ସଜ୍ଜନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ ଯେବେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଏ। ଯେ କିଏ ଦୋଷହୀନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅପରାଧ କରେ, ମୁଁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ବାହୁ ଚେପି ଧରିବି, ସେ ମରଣଶୀଳ କିମ୍ବା ଅଳଙ୍କାରଧାରୀ ହେଉନା। ରାଜାଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ ହେଉଛି ନିଜ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରଜା ପାଳନ କରିବା, ଓ ଆପତ୍କାଳରେ ମାର୍ଗ ଛାଡ଼ିବା ନୁହେଁ।