ସେଇ ସମୟରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶବାଣୀ ଶୁଣିଲେ—"ଋଷି, ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଉ ନାହିଁ। ତୁମର ପ୍ରୟାସ ନିଶ୍ଚୟ ଫଳିବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ଆକାଶବାଣୀ କହିଲେ, "ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ହେ ଦେବମୁନି, ତୁମେ ପୁଣ୍ୟ କର୍ମ କର। ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମନ୍ଦିର, ସେମାନେ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ।" ଆଉ ଏହି ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେଲେ, ସେଉଁଠି ଥିବା ଦୁଇଜଣଙ୍କର ନିଦ୍ରା ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଏକାଥିରେ ଦୂରେଇଯିବ, ଏବଂ ଭକ୍ତି ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଯିବ। ଏହି ପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଲେ, ନାରଦ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ, କହିଲେ, "ମୋତେ ଏହା ଅଗ୍ରହ ପୂର୍ବକ ଜଣା ନଥିଲା।" ନାରଦ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ବିଷୟଟି ଗୁପ୍ତ ରହିଛି। କ'ଣ ଉପାୟ, କ'ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ କରିବି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ?" "ଶ୍ରେଷ୍ଠମନ୍ଦିର କେଉଁଠି ମିଳିବେ, ସେମାନେ କିପରି ଉପାୟ ଦେଇପାରିବେ? ମୁଁ କ'ଣ କରିବି, ଯେଉଁଥିରେ ଆକାଶବାଣୀ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି?" ସୂତ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, "ଏମିତି ଭାବେ ସେଇ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସେଠାରେ ରଖି, ନାରଦ ମୁନି ଏକ ତୀବ୍ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରୁ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ମହାମୁନିମାନଙ୍କୁ ଏହି ବିଷୟ ପଚାରିଲେ।" ସମସ୍ତେ ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନେକ ଚିନ୍ତା କରି ମଧ୍ୟ କେହି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। କିଛି ଲୋକ କହିଲେ ଏହା ଅସମ୍ଭବ, କିଛି କହିଲେ ବୁଝିବା ଦୁଷ୍କର; କିଛି ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଗଲେ, କିଛି ଲୋକ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ତିନି ଲୋକରେ ବଡ଼ ଚଞ୍ଚଳତା ହେଲା, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ; ଏହି ଘଟଣା ବେଦ, ବେଦାନ୍ତ ଏବଂ ଗୀତାର ପଠନ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ବୁଦ୍ଧ ହେଲା। ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ଏହି ତିନି ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ନାହିଁ, ଲୋକେ ଅନ୍ତରେ ଅନ୍ତରେ କହିଲେ, "ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।" ନାରଦ ଯେଉଁଠି ଅପୂର୍ବ ବିଶ୍ବାସୀ ଯୋଗୀ ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଏହି ଉପାୟ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ମାନବମାନେ କିପରି ଏହା କହିପାରିବେ? ଏପରି ଭାବେ ମୁନିମାନଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନରେ ଏହି ବିଷୟ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ବୋଲି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହେଲା। ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ନାରଦ ବଦରିକାଶ୍ରମକୁ ଗଲେ, ସେଠାରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ସମୟ କିଛି ଯାଞ୍ଚିଲା, ତାକୁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖିଲେ ମହାମୁନି ସନକ, ସନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେଉଳଗଣ, ଯେଉଁମାନେ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ମୁନି କଥା କହିଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, "ଆଜି ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟରେ ମୁଁ ଆପଣମାନେ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ୍କାର କରିଛି। ହେ କୁମାରମାନେ, ଦୟାକରି ତୁରନ୍ତ କହନ୍ତୁ, ମୋପରି କୃପା କରନ୍ତୁ।" "ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତେ ଯୋଗୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ପଞ୍ଚଏନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହୀତ, ପ୍ରାଚୀନ ମୁନିମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପକ।" "ସଦା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସି, ହରିଙ୍କର ଗୁଣଗାନରେ ଲୀନ, ତାଙ୍କ ଲୀଳାର ଅମୃତରେ ମଦାନ୍ଧ, ତାଙ୍କ କଥା ପାଇଁ ଏହି ଜୀବନ।" "ଯେଉଁମାନେ ସଦା ହରିନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କାଳର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା କେବେ ଛୁଇଁପାରେ ନାହିଁ।" "କେବଳ ଏକ ଭୃକୁଟି ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କ ଦୁଇ ଦ୍ୱାରପାଳ ତୁରନ୍ତ ପଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଦୟାରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଫେରିଯାଇଥିଲେ।" "ଯୋଗର ଭାଗ୍ୟରେ ଆପଣମାନେ ଦେଖିବା ସୁଯୋଗ ମିଳିଛି, ଆପଣମାନେ ଦୟାମୟ, ମୋପରି ଦୟା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ମୁଁ ଏଠାରେ ଅନାଥ।" "ଏହି ଦିହାରେ ଆକାଶବାଣୀ କ’ଥିଲେ, ସେହି ଉପାୟ କ’ଣ? ଦୟାକରି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ, କିପରି ପ୍ରୟୋଗ କରିବି?" "ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟରେ ଅନୁଗତ, ସେମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ? ସମସ୍ତ ଜନରେ, ସ୍ନେହ ଓ ପ୍ରୟାସରେ, ଏହା କିପରି ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ?" କୁମାରମାନେ କହିଲେ, "ଚିନ୍ତିତ ହେଉନାହାନ୍ତୁ, ଦିବ୍ୟ ମୁନି; ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଆଣନ୍ତୁ। ଉପାୟ ସହଜ, ଏଠାରେ ମାନ୍ୟ ଅଛି।" "ନାରଦ, ତୁମେ ଧନ୍ୟ, ବୈରାଗ୍ୟର ମୁକୁଟମଣି, ସଦା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପରିଚାରକମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ।" "ତୁମେ ଯେଉଁପରି ସଦା ଭକ୍ତିର ପଥ ଅନୁସରଣ କର, ତୁମ ପାଇଁ ଭକ୍ତି ସ୍ଥାପନ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।" "ପୃଥିବୀରେ ଅନେକ ମୁନି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପଥ ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ସେଗୁଡିକ ସବୁ ଦୁଷ୍କର ଏବଂ ଚେଷ୍ଟାରେ ସାଧ୍ୟ, ଅଧିକାଂଶ ପରିନାମେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ।" "କିନ୍ତୁ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ନେଇଯିବା ପଥ ଗୁପ୍ତ ରହିଛି; ଏହାର ଶିକ୍ଷକ ଦୁର୍ଲଭ, ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ମାନେ ମାତ୍ର ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।" "ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ଆକାଶବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏହିବେ ତାହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯିବ; ଏଇ ଦିନ ଧୈର୍ୟ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ଶୁଣ।" "କିଛି ଲୋକ ହୋମ କରନ୍ତି, କିଛି ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, କିଛି ଯୋଗ, କିଛି ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଜ୍ଞାନ; ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି ପରିଚିତ।" "ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜ୍ଞାନଯଜ୍ଞ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମନେ କରନ୍ତି; ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥର କଥା ଶୁକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଗାଉଛନ୍ତି।" "ଏହାର ପ୍ରଚାର ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଯାଏ; ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ।" "ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପଥର ଶବ୍ଦ ହୁଏ, କଳିର ସମସ୍ତ ଦୋଷ ସିଂହର ଦହାଡ଼ରେ ବଘ ଭଳି ଦୂରେଇଯାନ୍ତି।" "ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ସ୍ନେହର ରସରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଘରେ ଘରେ, ଲୋକେ ଲୋକେ ଖେଳିବ।" ନାରଦ ପଚାରିଲେ, "ଯେତେବେଳେ ବେଦ, ବେଦାନ୍ତ ଏବଂ ଗୀତାର ପଠନ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଏହି ତିନି ଗୁଣ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ ନାହିଁ—" "ତେବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପାଠ ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଅର୍ଥ ଜଣାଯିବ; ଏହାର କଥାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶବ୍ଦରେ ବେଦର ଅର୍ଥ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ।" "ହେ ଅଦୃଶ୍ୟଦର୍ଶୀ, ଏହି ସନ୍ଦେହ କାଟିଦିଅନ୍ତୁ; ଏଠାରେ ବିଳମ୍ବ ହେଉନାହିଁ, କାରଣ ଆପଣମାନେ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି।