ଯଦି ଆପଣ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣର ଏକ ବିଶେଷ ଅଧ୍ୟାୟର ଘଟଣାକୁ ଏକ ସ୍ନିଗ୍ଧ, ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ଓଡ଼ିଆ କଥାରୂପେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଭାବରେ ନିର୍ବାଚିତ ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ସାରଗର୍ଭିତ ନାରେଟିଭ୍ ଆକାରରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଏ: ଯଦି ଆପଣ ଯାଦବ ଶୂରବିରମାନଙ୍କର ଶେଷ ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଭାବରେ ଘଟଣା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଯାଦବମାନେ ବାରୁଣୀ ମଦ୍ୟ ପାନ କରି, ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ କୁ ଚିହ୍ନିବା ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ କୁ ମାରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ଏହି ଅନ୍ତର୍କଳହରେ କେବଳ ଚାରି ପାଞ୍ଚ ଜଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଲେ। ରାଜା, ଏହି ଭଗବାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କୌଶଳ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ଏହା ତାଙ୍କର ବ୍ୟବସ୍ଥା। ଜଳରେ ବଡ଼ ମାଛ ଛୋଟ ମାଛକୁ ଖାଇଯାଏ, ଏହିପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁର୍ବଳକୁ ଦଳନ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଭଗବାନ ଏ ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବା ପାଇଁ ଯାଦବମାନଙ୍କୁ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ଯେଉଁ ଉଚିତ କଥା, ସମୟ, ସ୍ଥାନ ଏବଂ ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ, ଦୁଃଖକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ, ଯେଉଁଠି ଏହାକୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏପରି ଭାବରେ, ଅର୍ଜୁନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନୋରମ ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ତାଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ପବିତ୍ର ହେଲା। ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ମନର ଅନ୍ତିମ ମଳ ଭକ୍ତି ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପଦରେ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚେତନାରେ ବସିଗଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ଯୋଧ ଭାଗବତ ଗୀତାର ଜ୍ଞାନକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସମୟ, ନିୟତି ଓ ମୋହର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଜୟ କଲେ। ଶୋକରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଦ୍ୱିତ୍ୱର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କାଟି, ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦେହର ସମ୍ବନ୍ଧରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ଜନ୍ମରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମନ ଶାନ୍ତ ରଖି, ଭଗବାନଙ୍କର ବିଦାୟ ଓ ଯାଦବବଂଶର ଶେଷ ଶୁଣି, ଉଚ୍ଚ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ପୃଥା, ଅର୍ଜୁନଙ୍କଠାରୁ ଯାଦବମାନଙ୍କର ନାଶ ଓ ଭଗବାନଙ୍କ ବିଦାୟ ଶୁଣି, ମନକୁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭକ୍ତିରେ ନିବେଶ କରି, ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଭାର ହଟାଇଥିବା ଅଜନ୍ମା ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଯେପରି ଏକ କଣ୍ଟକୁ ଅନ୍ୟ କଣ୍ଟକ ଦ୍ୱାରା ହଟାଯାଏ ଏବଂ ଦୁଇଟିକୁ ଏକସାଥିରେ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ। ଏକ ନାଟକ ନଟ ମାଛ ଓ ଅନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେପରି ଭଗବାନ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ମୁକୁନ୍ଦ, ଶୁଭ ରୂପ ସହିତ ପୃଥିବୀରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କଳି, ଅଧର୍ମର ମୂଳ, ଜନମାନଙ୍କ ମନ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ଦେବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ନିର୍ଣ୍ଣୟଶୀଳ, ନଗର, ରାଜ୍ୟ, ଘର ଓ ନିଜେ ଉପରେ କଳିର ଆଗମନ ଦେଖିଲେ—ଏହା ଲୋଭ, ମିଥ୍ୟା ଓ ହିଂସାର ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଉଥିଲା—ଏବଂ ବିଦାୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ନାତିକୁ, ଶୀଳ ଓ ଶିଷ୍ଟାଚାରରେ ସମ, ହସ୍ତିନାପୁରରେ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ରାଜ୍ୟର ଅଧିପତି ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ କଲେ। ମଥୁରାରେ ବଜ୍ରକୁ ଶୂରସେନମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ କରି ନିମ୍ନିଯୁକ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ନିୟମାନୁସାରେ ଅଗ୍ନି ପାନ କଲେ। ଏଠାରେ, ସମସ୍ତ ସମ୍ପର୍କ, ଅନୁୟାୟୀ, ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରି, ମମତା ଓ ଅହଂକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଭାଷାକୁ ମନରେ, ମନକୁ ଶ୍ୱାସରେ, ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ, ନିଶ୍ୱାସକୁ ମୃତ୍ୟୁରେ ଅର୍ପଣ କରି, ଲୟର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପଞ୍ଚ ଭୂତକୁ ପରସ୍ପରରେ ଏବଂ ପରେ ଏକତାରେ ଅର୍ପଣ କରି, ସମସ୍ତ କୁ ଆତ୍ମାରେ, ଆତ୍ମାକୁ ଅକ୍ଷର ବ୍ରହ୍ମାରେ ଅର୍ପଣ କଲେ। ବାର୍କ ଚାପି, ଉପବାସ କରି, ଜଟା ଗୁଞ୍ଜାଇ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଖୋଲା ରଖି, ମୂଢ଼, ପାଗଳ କିମ୍ବା ଭୂତଗ୍ରସ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଇ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରକଟ କଲେ। ଅସଙ୍ଗ ହୋଇ, କାନ୍ତି ନଥିବା ଭଳି ଉପେକ୍ଷା କରି, ଉତ୍ତର ମାର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମାମାନେ ପୂର୍ବରୁ କରିଥିଲେ, ମନରେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମାକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଯେଉଁଠିରୁ ଫେରିବା ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, କାରଣ କଳି ଅଧର୍ମର ସହଚର ଭାବରେ ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଆତ୍ମାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଜାଣି, ମନକୁ ବୈକୁଠ ନାଥଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ନିଶ୍ଚଳ କଲେ। ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ, ସେମାନେ ମନକୁ ନାରାୟଣଙ୍କର ପରମ ଧାମରେ ନିବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ଓ ଅଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଲୋକ ପାଇବାକୁ ଅସମ୍ଭବ, କିନ୍ତୁ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ପାଇଁ ସମ୍ଭବ। ବିଦୁର ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଭାସାରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ମନକୁ କୃଷ୍ଣରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି, ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ସହ ଏକତାରେ ନିଜ ଧାମକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦ୍ରୌପଦୀ ନିଜ ପତିମାନଙ୍କର ବିରକ୍ତି ଦେଖି, ମନକୁ ବାସୁଦେବଙ୍କରେ ନିବେଶ କରି, ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଯେଉଁଠି ଏହି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ବିଦାୟ ଉପରେ ଏହି ଶୁଦ୍ଧିକର ଓ ଶୁଭ ଆଖ୍ୟାନକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବେ ଶୁଣିଥାଆନ୍ତି, ସେ ହରିର ଭକ୍ତି ଓ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହାପରେ, ପରିକ୍ଷିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ପୃଥିବୀର ଶାସନ କଲେ, ଯେପରି ଜନ୍ମ ନବ ଶିଶୁକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଉପଦେଶକ ନେତୃତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତି। ସେ ଉତ୍ତରାର କନ୍ୟା ଇରାବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜନମେଜୟ ଆଦି ଚାରିପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ତିନି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରି, ବହୁ ଦାନ ଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଶାରଦ୍ୱତ ତାଙ୍କର ପୂଜାରୀ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଦିଗ୍ବିଜୟ ଅଭିଯାନରେ, ଶୂଦ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରି କଳି, ରାଜା ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଏକ ଗାଈ ଓ ଏକ ବଳଦକୁ ପାଦରେ ମାରୁଥିଲା, ସେଉଁଠି ପରିକ୍ଷିତ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: ରାଜା କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କଳିକୁ ଧରିଲେ?