ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ମୂଳ ଅର୍ଥ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିରେ ସ୍ଥିର ହୋଇଥାଏ; ଏହି ଅସଲ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଲାଗି ଲାଗୁଛି, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇ କୌଣସି ଅସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନ କଥା କିପରି ସତ୍ୟ ହେବ? ମୁରାରିଙ୍କ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦପଙ୍କଜରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସଂସାରର ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଏକ ଛୋଟ ମେଉଁ ଛାପ ଭଳି ହୋଇଯାଏ; ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି, ଯାହାକୁ କୌଣସି ବିପଦ ଛୁଇଁ ପାରେ ନାହିଁ। ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ହରିଙ୍କ ଶିଶୁ କାଳର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କର କୌମାର୍ୟର ପ୍ରସିଦ୍ଧ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି। ମୁରାରିଙ୍କ ଏହି ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହ ଆଚରଣ—ପାପ ନାଶ କରିବା, ମେଦିନୀରେ ଖେଳିବା, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଇବା, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଇଛା ପୂରଣ କରିବା—ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଓ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ଲୋକ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଏଭଳି ଶିଶୁ କାଳର ଲୁଚିବା, ସେତୁ ତିଆରି କରିବା, ବାନ୍ଦର ଭଳି ଦୌଡ଼ିବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରୀଡା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବ୍ରଜରେ ତାଙ୍କର କୌମାର୍ୟ ପରିଚୟ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଅନୁଭବ ଓ କ୍ରୀଡା ସମାପ୍ତ ହେଲା ପରେ, ସୂତ ମୁନି କହିଲେ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଅର୍ଜୁନ, ତାଙ୍କର ରାଜା ଭାଇଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନିଚ୍ଛାରେ ବିଦାୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ, ଯାହାକି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି ବିପ୍ରଳମ୍ବ ଓ ସନ୍ଦେହରେ ତଳାପଡ଼ି ଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମୁହଁ ଓ ହୃଦୟର ପଦ୍ମ ଦୁଃଖରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଗଲା, ତାଙ୍କର ଚାହାଣି ନିଃଶ୍ବାସ ହେଲା; ତିନି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁସ୍ମରଣ କରି ଏକା ଏକା ଚୁପ୍ଚାପ ହେଇ ରହିଲେ। ସେ ଦୁଃଖ କେମିତି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବେ ଭାବି, ହାତରେ ଚକୁର ଲୁହ ଶୁଖାଇ ଦେଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିରହରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିନ୍ଦାସ ହୋଇ ଗଲେ।