ଏହି ପବିତ୍ର କଥାର ଆରମ୍ଭରେ, ମୁଁ ଏହି ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସମ୍ମାନ କରେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟପ୍ତ ଅଛି। ଦ୍ୱୈପାୟନ ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ସମୟରେ ବିପଦରେ ଡାକିଥିଲେ, ଏବଂ ଗଛମାନେ ନିଜ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ "ପୁଅ" ଭାବରେ ଉପଲକ୍ଷ କରିଥିଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ପାଇଥିଲେ। ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ, ସୂତ ମହାମନା, ଯିଏ କଥାର ଅମୃତ ସ୍ବାଦ ନେବାରେ ପ୍ରବୀଣ, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଅଭିବାଦନ କରି, ଶୌନକ ଆରମ୍ଭ କଲେ କଥା ଚାଲିବାକୁ। ଶୌନକ କହିଲେ: "ହେ ସୂତ, ତୁମର ତେଜ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ, ଏବଂ ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରକୁ ନଶ୍ଟ କର, ମୋତେ କଥାର ସାର ଅମୃତ ଦିଅ, ଯାହା ମୋ ଚୁଆଁ ପାଇଁ ଏକ ଏଲିକ୍ସିର।" "ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ବିରାଗ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ, ମହାବିବେକ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ; ବୈଷ୍ଣବମାନେ କିପରି ମାୟାର ଭ୍ରମକୁ ଦୂର କରନ୍ତି?" "ଏହି ଭୟଙ୍କର କଳି ଯୁଗରେ, ଅଧିକାଂଶ ଜୀବ ଦାନବିକ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧିର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ କ'ଣ?" "ଏବେ ଆମକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳମୟ ଲାଭ କ'ଣ, ସର୍ବଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଏକାନ୍ତିକ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରାପ୍ତିର ନିତ୍ୟ ଚର୍ଯ୍ୟା କ'ଣ, ତାହା କହ।" "ପାରସ ପଥର ଏହି ଜଗତର ସୁଖ ଦିଏ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଦିବ୍ୟ ଧନ ଦିଏ, କିନ୍ତୁ ଏକ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଗୁରୁ ଭକ୍ତିର ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ଲଭ ବୈକୁଣ୍ଠ ଦିଏ, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ପାଇନାହାନ୍ତି।" ତାପରେ ସୂତ କହିଲେ: "ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯେହেতୁ ସ୍ନେହ ଜନ୍ମିଛି, ଶୌନକ, ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରି ଏହି କଥା କହିବି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷାର ସାର ଏବଂ ସଂସାର ଭୟକୁ ଦୂର କରେ।" "ଯାହା ଭକ୍ତିର ବନ୍ଧୁକୁ ବୃଦ୍ଧି କରେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କଥା କହିବି, ଆଗ୍ରହ ସହିତ ଶୁଣ।" "ସମୟର ଅଜଗର ଭୟକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, କଳି ଯୁଗରେ କୀର ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ କଥା କହାଯାଇଥିଲା।" "ମନ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଥିଲେ, ଏହି ଭାଗବତ ଲାଭ ହୁଏ।" "ପରୀକ୍ଷିତ ସଭାରେ ବସିଥିଲେ କଥା ଶୁଣିବାକୁ, ଶୁକ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଦେବମାନେ ଏଠାରେ ଏକ ଅମୃତ କଳଶ ନେଇ ଆସିଥିଲେ।" "ଶୁକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସମସ୍ତ କୁଶଳୀ ଦେବମାନେ କହିଲେ: ଆମେ ଏହି ଅମୃତ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ କଥାର ଅମୃତ ଦିଅ।" "ଏହି ବିନିମୟରେ, ରାଜା ଅମୃତ ପିବିବେ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ କଥାର ଅମୃତ ପିବିବା।" "ଏହି ଜଗତରେ କେଉଁଠି ଅମୃତ, କେଉଁଠି କଥା, କେଉଁଠି କাঁচ, କେଉଁଠି ବଡ଼ ମଣି? ବ୍ରହ୍ମରାତା ଏହିପରି ବିଚାର କରି, ଦେବମାନେ ଉପରେ ହସିଲେ।" "ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଶୂନ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ କଥାର ଅମୃତ ଦେଲେ ନାହିଁ; ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ କଥା ଦେବମାନେ ପାଇବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।" "ରାଜାର ମୁକ୍ତି ଦେଖି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ; ସତ୍ୟଲୋକରେ ଏକ ତକା ବାନ୍ଧି, ଅଜନ୍ମା ମୁକ୍ତିର ଉପାୟକୁ ମାପିଲେ।" "ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ଉପଜିଛି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଭାଗବତ ଗୁରୁତ୍ୱରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଋଷି ଉଚ୍ଚତମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।" "ଏହି ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଏକ ରୂପ ଭାବରେ ଗଣନା କରିଥିଲେ, କାଳି ଯୁଗରେ ଏହା ପଢିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ବୈକୁଣ୍ଠ ଫଳ ତୁରନ୍ତ ମିଳେ।" "ଏହି କଥା ସାତ ଦିନରେ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦ୶ାରା ମୁକ୍ତି ଦିଏ। ଦୀର୍ଘ କାଳ ପୂର୍ବେ, ଦୟାଳୁ ସନକା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏହା ନାରଦକୁ କହିଥିଲେ।" "ଏହି କଥା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସଂଯୋଗରେ ଦିବ୍ୟ ମୁନିଙ୍କୁ ଶୁଣିଥିଲେ ବେଳେ, ସାତ ଦିନରେ ଶୁଣିବା ପ୍ରକ୍ରିୟା କୁମାରମାନେ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ।" ତାପରେ ଶୌନକ ପଚାରିଲେ: "ନାରଦ, ଯିଏ ସଂସାର ଜଞ୍ଜାଳରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ସଦା ଚଳିତ, ସେ କିପରି ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ବିକାଶ କଲେ?" ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ମୁଁ ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଏହି ଭକ୍ତିମୟ କଥା କହିବି, ଯାହା ଶୁକ ମୋତେ ଗୁପ୍ତରେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖି କହିଥିଲେ।" "ଏକ ଦିନ, ବିଶାଳାରେ ଚାରିଜଣ ଶୁଦ୍ଧ ମୁନି ଉତ୍ତମ ସଙ୍ଗ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଏଠାରେ ସେମାନେ ନାରଦକୁ ଦେଖିଲେ।" "କୁମାରମାନେ ପଚାରିଲେ: ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମର ମୁହଁ କାହିଁକି ଉଦାସ, ମନ କାହିଁକି ଅଶାନ୍ତ? କେଉଁଠି ତୁମେ ଦୌଡ଼ୁଛ, କେଉଁଠିରୁ ଆସିଛ?" "ଏବେ ତୁମେ ଏକ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭଳି ମନ ଶୂନ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଛ; ଏହା ଏକ ଅସଙ୍ଗ ପୁରୁଷ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ—କାରଣ କହ।" ନାରଦ କହିଲେ: "ମୁଁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଭ୍ରମଣ କରିଛି, ଏହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବି, ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ, କାଶୀ ଓ ଗୋଦାବରୀକୁ ଦେଖିଛି।" "ମୁଁ ହରିକ୍ଷେତ୍ର, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ଶ୍ରୀରଙ୍ଗ, ସେତୁବନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳରେ ଭ୍ରମଣ କରିଛି।" "କିନ୍ତୁ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ମୁଁ ମନର ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ନାହିଁ; ଏବେ ପୃଥିବୀ କଳିର ଅନ୍ୟାୟ ମିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ।" "ସତ୍ୟ, ତପ, ଶୁଦ୍ଧି, ଦୟା, ଦାନ ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ। ଦୁଃଖୀ ଜୀବମାନେ ମାତ୍ର ଉଦର ପୂରଣ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବାକୁ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି।" "ଲୋକମାନେ ଅଜ୍ଞାନୀ, ଦୁଃଖୀ, ଅଭାଗା ଏବଂ ପୀଡିତ। ସଜ୍ଜନ କମ୍, ଅନ୍ୟାୟରେ ଲିନ, ଏବଂ ତ୍ୟାଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଘର ଧାରଣ କରୁଛନ୍ତି।" "ବାଡ଼ିରେ ଯୁବତୀମାନେ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି, ଦାଉପୁଆ ଉପଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି, ଝିଅମାନେ ଲୋଭରେ ବିକ୍ରି ହେଉଛନ୍ତି, ପତି-ପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟରେ ମନ୍ତ୍ରଣା ହେଉଛି।" "ଆଶ୍ରମମାନେ ବିଦେଶୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ବାଧା ପାଇଛି, ପବିତ୍ର ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ; ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦେବମନ୍ଦିର ଧ୍ୱଂସ କରିଛନ୍ତି।" "କୌଣସି ଯୋଗୀ ନାହିଁ, କୌଣସି ସିଦ୍ଧ ନାହିଁ, କୌଣସି ଜ୍ଞାନୀ ନାହିଁ, କୌଣସି ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରବାନ୍ ନାହିଁ; କଳିର ଦୁଃଖରେ ସମସ୍ତ ଧ୍ୟାନ ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଇଛି।" "ଗାଁଗୁଡିକୁ ଚୋରମାନେ ଉପଦ୍ରବ କରୁଛନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଶିବଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ମହିଳାମାନେ ଅସଂଖଳିତ ଚୁଲ ଦେଖାଉଛନ୍ତି ଏବଂ କଳିରେ କାମମୟ।" "ଏଭଳି କଳି ଯୁଗର ଦୁଷ୍ଟତା ଦେଖି, ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରିଛି; ମୁଁ ଯମୁନା ତଟରେ ଆସିଥିଲି, ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ବିଳାସ ହୋଇଥିଲା।