ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗଵତପୁରାଣମ୍

ଶୌନକ ଉଵାଚ । (ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ନିର୍ଗତେ ନାରଦେ ସୂତ ଭଗଵାନ୍ ବାଦରାଯଣଃ । ଶ୍ରୁତଵାଂସ୍ତଦଭିପ୍ରେତଂ ତତଃ କିମକରୋଦ୍ ଵିଭୁଃ । ସୂତ ଉଵାଚ । ବ୍ରହ୍ମନଦ୍ଯାଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯାଂ ଆଶ୍ରମଃ ପଶ୍ଚିମେ ତଟେ । ଶମ୍ଯାପ୍ରାସ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତ ଋଷୀଣାଂ ସତ୍ରଵର୍ଧନଃ

ଶୌନକ କହିଲେ: ହେ ସୂତ, ନାରଦ ଯାଇଯିବା ପରେ, ବଦରାୟଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି ଆଉ କଣ କଲେ? ସୂତ କହିଲେ: ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ ଏକ ଆଶ୍ରମ ଅଛି, ଯାହାକୁ 'ଶମ୍ୟାପ୍ରାସ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଋଷିମାନଙ୍କ ସଭାକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ।

ତସ୍ମିନ୍ ସ୍ଵ ଆଶ୍ରମେ ଵ୍ଯାସୋ ବଦରୀଷଣ୍ଡମଣ୍ଡିତେ । ଆସୀନୋଽପ ଉପସ୍ପୃଶ୍ଯ ପ୍ରଣିଦଧ୍ଯୌ ମନଃ ସ୍ଵଯମ୍

ସେଇ ବଦରୀ ଗଛର ଝୁପୁଡି ରେ ଶୋଭିତ ଆଶ୍ରମରେ ବ୍ୟାସଦେବ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ବସିଲେ।

ଭକ୍ତିଯୋଗେନ ମନସି ସମ୍ଯକ୍ ପ୍ରଣିହିତେଽମଲେ । ଅପଶ୍ଯତ୍ ପୁରୁଷଂ ପୂର୍ଣଂ ମାଯାଂ ଚ ତଦପାଶ୍ରଯମ୍

ଭକ୍ତିଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ସଫା ଓ ଏକାଗ୍ର କରି, ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ମାୟାକୁ ଦେଖିଲେ।

ଯଯା ସଂମୋହିତୋ ଜୀଵ ଆତ୍ମାନଂ ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ମକମ୍ । ପରୋଽପି ମନୁତେଽନର୍ଥଂ ତତ୍କୃତଂ ଚାଭିପଦ୍ଯତେ

ଏହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଜୀବ, ଯଦିଓ ପରମାତ୍ମା ସ୍ୱରୂପ, ତଥାପି ତିନି ଗୁଣର ମିଶ୍ରଣ ବୋଲି ଭାବି, ଅନର୍ଥକୁ ନିଜର ବୋଲି ମନେ କରେ ଓ ତାହାର ଫଳ ଭୋଗ କରେ।

ଅନର୍ଥୋପଶମଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ ଭକ୍ତିଯୋଗମଧୋକ୍ଷଜେ । ଲୋକସ୍ଯାଜାନତୋ ଵିଦ୍ଵାଂନ୍ ଚକ୍ରେ ସାତ୍ଵତସଂହିତାମ୍

ଏହି ଦୁଃଖର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଅଜ୍ଞାତ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ଅଧୋକ୍ଷଜଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ ଭକ୍ତି ଶିଖାଇ ଏହି ସାତ୍ୱତ ସଂହିତା ରଚନା କଲେ।

ଯସ୍ଯାଂ ଵୈ ଶ୍ରୂଯମାଣାଯାଂ କୃଷ୍ଣେ ପରମପୂରୁଷେ । ଭକ୍ତିରୁତ୍ପଦ୍ଯତେ ପୁଂସଃ ଶୋକମୋହଭଯାପହା

ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ଶୁଣିଲେ, କୃଷ୍ଣ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଦୁଃଖ, ମୋହ ଓ ଭୟକୁ ଦୂର କରେ।

ସ ସଂହିତାଂ ଭାଗଵତୀଂ କୃତ୍ଵାନୁକ୍ରମ୍ଯ ଚାତ୍ମଜମ୍ । ଶୁକଂ ଅଧ୍ଯାପଯାମାସ ନିଵୃତ୍ତିନିରତଂ ମୁନିଃ

ଏହି ଭାଗବତ ସଂହିତାକୁ ଠିକ୍ ଅନୁକ୍ରମରେ ରଚନା କରି, ମୁନି ତାଙ୍କ ବିରକ୍ତିପରାୟଣ ପୁଅ ଶୁକଦେବଙ୍କୁ ପଢ଼ାଇଲେ।

ଶୌନକ ଉଵାଚ । ସ ଵୈ ନିଵୃତ୍ତିନିରତଃ ସର୍ଵତ୍ରୋପେକ୍ଷକୋ ମୁନିଃ । କସ୍ଯ ଵା ବୃହତୀଂ ଏତାଂ ଆତ୍ମାରାମଃ ସମଭ୍ଯସତ୍

ଶୌନକ କହିଲେ: ସେଠି ଯିଏ ବିରକ୍ତିରେ ଲିନ ଓ ସବୁଠାରୁ ଉଦାସୀନ, ନିଜେ ଆନନ୍ଦରେ ଥିବା ମୁନି, ସେ କାହିଁକି ଏହି ବଡ଼ ଗ୍ରନ୍ଥ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ?

ସୂତ ଉଵାଚ । ଆତ୍ମାରାମାଶ୍ଚ ମୁନଯୋ ନିର୍ଗ୍ରନ୍ଥା ଅପ୍ଯୁରୁକ୍ରମେ । କୁର୍ଵନ୍ତି ଅହୈତୁକୀଂ ଭକ୍ତିଂ ଇତ୍ଥଂଭୂତଗୁଣୋ ହରିଃ

ସୂତ କହିଲେ: ଯେଉଁ ମୁନିମାନେ ନିଜେ ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ ଓ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ଗୁଣରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ ନିଷ୍କାରଣ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି।

ହରେର୍ଗୁଣାକ୍ଷିପ୍ତମତିଃ ଭଗଵାନ୍ ବାଦରାଯଣିଃ । ଅଧ୍ଯଗାନ୍ ମହଦାଖ୍ଯାନଂ ନିତ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଜନପ୍ରିଯଃ

ହରିଙ୍କ ଗୁଣରେ ମନ ଆକୃଷ୍ଟ ବଦରାୟଣଙ୍କ ପୁଅ ସଦା ବଡ଼ କଥା ଅଭ୍ୟାସ କରୁଥିଲେ, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ପ୍ରିୟ।

ପରୀକ୍ଷିତୋଽଥ ରାଜର୍ଷେଃ ଜନ୍ମକର୍ମଵିଲାପନମ୍ । ସଂସ୍ଥାଂ ଚ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ କୃଷ୍ଣକଥୋଦଯମ୍

ଏବେ ମୁଁ ପରୀକ୍ଷିତ ରାଜାଙ୍କ ଜନ୍ମ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ବିଦାୟ ଓ କୃଷ୍ଣ କଥାର ଆରମ୍ଭ ବିବରଣ କରିବି।

(ଇଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ଯଦା ମୃଧେ କୌରଵସୃଞ୍ଜଯାନାଂ ଵୀରେଷ୍ଵଥୋ ଵୀରଗତିଂ ଗତେଷୁ । ଵୃକୋଦରାଵିଦ୍ଧଗଦାଭିମର୍ଶ ଭଗ୍ନୋରୁଦଣ୍ଡେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରେ

ଯେତେବେଳେ କୌରବ ଓ ସୃଞ୍ଜୟମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ବୀର ନିଜ ଧର୍ମରେ ପତିତ ହେଲେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଭୀମଙ୍କ ଗଦା ଆଘାତରେ ତାଙ୍କ ଜଂଘା ଭାଙ୍ଗି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିଲେ—

ଭର୍ତୁଃ ପ୍ରିଯଂ ଦ୍ରୌଣିରିତି ସ୍ମ ପଶ୍ଯନ୍ କୃଷ୍ଣାସୁତାନାଂ ସ୍ଵପତାଂ ଶିରାଂସି । ଉପାହରଦ୍ ଵିପ୍ରିଯମେଵ ତସ୍ଯ ଜୁଗୁପ୍ସିତଂ କର୍ମ ଵିଗର୍ହଯନ୍ତି

ଏହା ଦେଖି, ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଶୟନରତ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେଇଲେ, ଏହା ଏକ ଘୃଣିତ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଯାହାକୁ ନିନ୍ଦା କଲେ।

ମାତା ଶିଶୂନାଂ ନିଧନଂ ସୁତାନାଂ ନିଶମ୍ଯ ଘୋରଂ ପରିତପ୍ଯମାନା । ତଦାରୁଦଦ୍ ବାଷ୍ପକଲାକୁଲାକ୍ଷୀ ତାଂ ସାଂତ୍ଵଯନ୍ନାହ କିରୀଟମାଲୀ

ପୁଅମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି, ମାଆ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ କାନ୍ଦିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବାକୁ ମୁକୁଟଧାରୀ କଥା କହିଲେ।

ତଦା ଶୁଚସ୍ତେ ପ୍ରମୃଜାମି ଭଦ୍ରେ ଯଦ୍ବ୍ରହ୍ମବଂଧୋଃ ଶିର ଆତତାଯିନଃ । ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତୈଃ ଵିଶିଖୈରୁପାହରେ ତ୍ଵାକ୍ରମ୍ଯ ଯତ୍ସ୍ନାସ୍ଯସି ଦଗ୍ଧପୁତ୍ରା

ସେ କହିଲେ: ହେ ସୁଭଦ୍ରେ, ମୁଁ ତୁମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେବି—ଗାଣ୍ଡୀବର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବନ୍ଧୁ ଅପରାଧୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଆଣିଦେବି, ଯାହା ଦେଖି ତୁମେ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଦାହ କରି ସ୍ନାନ କରିପାରିବ।

(ଉପେଂଦ୍ରଵଜ୍ରା) ଇତି ପ୍ରିଯାଂ ଵଲ୍ଗୁଵିଚିତ୍ରଜଲ୍ପୈଃ ସ ସାନ୍ତ୍ଵଯିତ୍ଵାଚ୍ଯୁତମିତ୍ରସୂତଃ । ଅନ୍ଵାଦ୍ରଵଦ୍ ଦଂଶିତ ଉଗ୍ରଧନ୍ଵା କପିଧ୍ଵଜୋ ଗୁରୁପୁତ୍ରଂ ରଥେନ

ଏହିପରି ମଧୁର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ଅର୍ଜୁନ ଅତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ହନୁମାନ ଝଣ୍ଡା ଥିବା ରଥରେ ବସି ଗୁରୁପୁତ୍ର ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।

ତମାପତନ୍ତଂ ସ ଵିଲକ୍ଷ୍ଯ ଦୂରାତ୍ କୁମାରହୋଦ୍ଵିଗ୍ନମନା ରଥେନ । ପରାଦ୍ରଵତ୍ ପ୍ରାଣପରୀପ୍ସୁରୁର୍ଵ୍ଯାଂ ଯାଵଦ୍ଗମଂ ରୁଦ୍ରଭଯାଦ୍ ଯଥାର୍କଃ

ସେ ଦୂରରୁ ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ରାଜକୁମାର ଭୟଭୀତ ହୃଦୟରେ ରଥ ଚଳାଇ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଭୂମିରେ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ଯେପରି ଲୋକେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ପଳାଯାନ୍ତି।

(ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍) ଯଦାଶରଣମାତ୍ମାନଂ ଐକ୍ଷତ ଶ୍ରାନ୍ତଵାଜିନମ୍ । ଅସ୍ତ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମଶିରୋ ମେନେ ଆତ୍ମତ୍ରାଣଂ ଦ୍ଵିଜାତ୍ମଜଃ

ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ର ଦେଖିଲେ ନିଜେ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଘୋଡ଼ାମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ନିଜ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ଭାବିଲେ।

ଅଥୋପସ୍ପୃଶ୍ଯ ସଲିଲଂ ସନ୍ଦଧେ ତତ୍ସମାହିତଃ । ଅଜାନନ୍ ଉପସଂହାରଂ ପ୍ରାଣକୃଚ୍ଛ୍ର ଉପସ୍ଥିତେ

ତାପରେ ସେ ପାଣି ଛୁଇଁ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ କେମିତି ଉପସମାହାର କରିବେ ଜାଣିନଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ନିହିତ ହେଲା।

ତତଃ ପ୍ରାଦୁଷ୍କୃତଂ ତେଜଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡଂ ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍ । ପ୍ରାଣାପଦମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ହ

ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ତେଜ ଦେଖାଦେଲା; ଜୀବନର ଭୟ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଅର୍ଜୁନ ଉଵାଚ । କୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ମହାବାହୋ ଭକ୍ତାନାମଭଯଙ୍କର । ତ୍ଵମେକୋ ଦହ୍ଯମାନାନାଂ ଅପଵର୍ଗୋଽସି ସଂସୃତେଃ

ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: ରେ କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା ଏକମାତ୍ର ଅଶ୍ରୟ; ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଜଳୁଥିବା ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା ତୁମେ।

ତ୍ଵମାଦ୍ଯଃ ପୁରୁଷଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ ଈଶ୍ଵରଃ ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ । ମାଯାଂ ଵ୍ଯୁଦସ୍ଯ ଚିଚ୍ଛକ୍ତ୍ଯା କୈଵଲ୍ଯେ ସ୍ଥିତ ଆତ୍ମନି

ତୁମେ ଆଦି ପୁରୁଷ, ସାକ୍ଷାତ୍ ସ୍ୱାମୀ, ପ୍ରକୃତିଠାରୁ ଉପରେ; ଚେତନାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମାୟାକୁ ଦୂର କରି, ଏକତାରେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛ।

ସ ଏଵ ଜୀଵଲୋକସ୍ଯ ମାଯାମୋହିତଚେତସଃ । ଵିଧତ୍ସେ ସ୍ଵେନ ଵୀର୍ଯେଣ ଶ୍ରେଯୋ ଧର୍ମାଦିଲକ୍ଷଣମ୍

ତୁମେ ଏକାକି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ମାୟାରେ ମୁହିଯାଇଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଛ।

ତଥାଯଂ ଚାଵତାରସ୍ତେ ଭୁଵୋ ଭାରଜିହୀର୍ଷଯା । ସ୍ଵାନାଂ ଚାନନ୍ଯଭାଵାନାଂ ଅନୁଧ୍ଯାନାଯ ଚାସକୃତ୍

ଏହିପରି, ତୁମର ଏହି ଅବତାର ଭୂମିର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଆସିଛି, ଏବଂ ନିଜ ଭକ୍ତମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅନନ୍ୟ ଭାବରେ ଚିନ୍ତନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଅବିରତ ଧ୍ୟାନ ପାଇଁ ପୁନିପୁନି ଅବତରଣ କରୁଛ।

କିମିଦଂ ସ୍ଵିତ୍କୁତୋ ଵେତି ଦେଵଦେଵ ନ ଵେଦ୍‌ମ୍ଯହମ୍ । ସର୍ଵତୋ ମୁଖମାଯାତି ତେଜଃ ପରମଦାରୁଣମ୍

ଏହା କଣ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛି, ହେ ଦେବଦେବ, ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ତେଜ ଆସୁଛି।

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ । ଵେତ୍ଥେଦଂ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରସ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମମସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଦର୍ଶିତମ୍ । ନୈଵାସୌ ଵେଦ ସଂହାରଂ ପ୍ରାଣବାଧ ଉପସ୍ଥିତେ

ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଏହା ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ବୋଲି ଜାଣ; ସେ ଏହାକୁ ଉପସମାହାର କରିବା ଉପାୟ ଜାଣିନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟରେ ଆସିଛି।

ନ ହ୍ଯସ୍ଯାନ୍ଯତମଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରତ୍ଯଵକର୍ଶନମ୍ । ଜହ୍ଯସ୍ତ୍ରତେଜ ଉନ୍ନଦ୍ଧଂ ଅସ୍ତ୍ରଜ୍ଞୋ ହ୍ଯସ୍ତ୍ରତେଜସା

ଏହାକୁ ପ୍ରତିବାଦ କରିବାକୁ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନାହିଁ; ଅସ୍ତ୍ର ଜଣା ଲୋକ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାର ତେଜକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିବ।

ସୂତ ଉଵାଚ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵତା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଫାଲ୍ଗୁନଃ ପରଵୀରହା । ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵାପସ୍ତଂ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଂ ବ୍ରାହ୍ମାଯ ସଂଦଧେ

ସୂତ କହିଲେ: ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ଅର୍ଜୁନ ପାଣି ଛୁଇଁ, ପରିକ୍ରମା କରି, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିବାଦ କଲେ।

ସଂହତ୍ଯ ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଉଭଯୋଃ ତେଜସୀ ଶରସଂଵୃତେ । ଆଵୃତ୍ଯ ରୋଦସୀ ଖଂ ଚ ଵଵୃଧାତେଽର୍କଵହ୍ନିଵତ୍

ଉଭୟ ଅସ୍ତ୍ରର ତେଜ ଏକଠି ହୋଇ, ବାଣରେ ଢାକାଯାଇ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟାଗ୍ନି ପରି ବଢ଼ିଗଲା।