श्रीमद्भागवतपुराणम्

यत्र नैसर्गदुर्वैराः सहासन् नृमृगादयः । मित्राणीवाजितावास द्रुतरुट्तर्षकादिकम्

जिथे स्वाभाविक शत्रुत्व असलेले मानव आणि पशू, जणू मित्रांसारखे राहतात, त्या भूमीत अजिंक्य प्रभू, वेगवान हरणे आणि इतर प्राण्यांसह वास करतो.

( वसंततिलका ) तत्रोद्वहत्पशुपवंशशिशुत्वनाट्यं ब्रह्माद्वयं परमनन्त-मगाधबोधम् । वत्सान् सखीनिव पुरा परितो विचिन्वद् एकं सपाणिकवलं परमेष्ठ्यचष्ट

तेथे, परब्रह्म, अद्वितीय, अनंत आणि अथांग ज्ञानाचा स्वामी, गवळ्याच्या मुलाचे बाललीला करतो, पूर्वीप्रमाणे वासरे आणि मित्र शोधतो, हातात घास धरतो, आणि ब्रह्मदेव त्याला पाहतो.

दृष्ट्वा त्वरेण निजधोरणतोऽवतीर्य पृथ्व्यां वपुः कनकदण्डमिवाभिपात्य । स्पृष्ट्वा चतुर्मुकुट कोटिभिरङ्‌घ्रियुग्मं नत्वा मुदश्रुसुजलैः अकृताभिषेकम्

त्याला पाहताच, ब्रह्मदेव आपल्या वाहनावरून पटकन खाली उतरला, जणू सोन्याचा दंड खाली टाकतो तसा पृथ्वीवर वाकला, आपल्या चार मुकुटांनी प्रभूच्या दोन पायांना स्पर्श केला, आणि आनंदाश्रूंनी अभिषेक केला.

( अनुष्टुप् ) उत्थायोत्थाय कृष्णस्य चिरस्य पादयोः पतन् । आस्ते महित्वं प्राग्दृष्टं स्मृत्वा स्मृत्वा पुनः पुनः

पुन्हा पुन्हा उठून, बराच वेळ कृष्णाच्या पायांवर पडत राहिला, आणि पूर्वी पाहिलेल्या प्रभूच्या महिमेचे वारंवार स्मरण करत बसला.

( वंशस्था ) शनैरथोत्थाय विमृज्य लोचने मुकुन्दमुद्वीक्ष्य विनम्रकन्धरः । कृताञ्जलिः प्रश्रयवान्समाहितः सवेपथुर्गद्‍गदयैलतेलया

तो हळूहळू उठला, डोळे पुसले आणि वाकलेल्या मानेने मुकुंदाकडे पाहू लागला. दोन्ही हात जोडून, नम्रपणे आणि शांतपणे, तो थरथरत अश्रूंनी भरलेल्या गदगदत्या आवाजात बोलू लागला.

सूत उवाच । सम्प्रस्थिते द्वारकायां जिष्णौ बन्धुदिदृक्षया । ज्ञातुं च पुण्यश्लोकस्य कृष्णस्य च विचेष्टितम्

सूतम्हणाले: अर्जुन द्वारकेला आपल्या नातेवाईकांना भेटण्यासाठी आणि पुण्यश्लोक कृष्णाच्या लीला जाणून घेण्यासाठी गेला होता.

व्यतीताः कतिचिन्मासाः तदा नायात् ततोऽर्जुनः । ददर्श घोररूपाणि निमित्तानि कुरूद्वहः

काही महिने गेले, तरी अर्जुन परत आला नाही. मग, कुरुकुळातील श्रेष्ठाने भयंकर अशुभ चिन्हे दिसू लागली.

कालस्य च गतिं रौद्रां विपर्यस्तर्तुधर्मिणः । पापीयसीं नृणां वार्तां क्रोधलोभानृतात्मनाम्

त्याने काळाची भयंकर चाल, नैसर्गिक नियमांचा उलटफेर आणि लोकांच्या वागणुकीत वाढलेला राग, लोभ आणि असत्य पाहिले.

जिह्मप्रायं व्यवहृतं शाठ्यमिश्रं च सौहृदम् । पितृमातृसुहृद्‍भ्रातृ दम्पतीनां च कल्कनम्

लोकांचे व्यवहार बहुतेक वाकडे झाले, मैत्रीत कपट मिसळले गेले आणि वडील-माते, मित्र, भाऊ आणि नवरा-बायको यांच्यात भांडणे सुरू झाली.

निमित्तान्यत्यरिष्टानि काले तु अनुगते नृणाम् । लोभादि अधर्मप्रकृतिं दृष्ट्वोवाचानुजं नृपः

अशा भयंकर अपशकुनांची चिन्हे लोकांत दिसू लागली, काळ पुढे सरकत होता. लोभ व अधर्म वाढताना पाहून राजाने आपल्या लहान भावाला बोलावले.

युधिष्ठिर उवाच । सम्प्रेषितो द्वारकायां जिष्णुर्बन्धु दिदृक्षया । ज्ञातुं च पुण्यश्लोकस्य कृष्णस्य च विचेष्टितम्

युधिष्ठिर म्हणाले: अर्जुनाला द्वारकेला पाठवले होते, तो आपल्या नातेवाईकांना भेटण्यासाठी आणि पुण्यश्लोक कृष्णाच्या लीला जाणून घेण्यासाठी गेला आहे.

गताः सप्ताधुना मासा भीमसेन तवानुजः । नायाति कस्य वा हेतोः नाहं वेदेदमञ्जसा

आता सात महिने झाले, तुझा लहान भाऊ भीमसेन परत आला नाही. कोणत्या कारणासाठी, हे मला अजिबात समजत नाही.

अपि देवर्षिणाऽऽदिष्टः स कालोऽयमुपस्थितः । यदाऽऽत्मनोऽङ्‌गमाक्रीडं भगवान् उत्सिसृक्षति

देवर्षीने सांगितलेला तो काळ आता आला आहे का, की भगवंत आपली पृथ्वीवरील लीला संपवू इच्छित आहेत?

यस्मान्नः सम्पदो राज्यं दाराः प्राणाः कुलं प्रजाः । आसन् सपत्‍नविजयो लोकाश्च यदनुग्रहात्

त्याच्या कृपेनेच आपल्याला संपत्ती, राज्य, पत्नी, प्राण, कुटुंब, प्रजा, शत्रूंवर विजय आणि अगदी लोकही मिळाले.

पश्योत्पातान् नरव्याघ्र दिव्यान् भौमान् सदैहिकान् । दारुणान्शंसतोऽदूराद् भयं नो बुद्धिमोहनम्

हे नरसिंहा, हे सर्व अपशकुन बघ—आकाशातील, पृथ्वीवरील आणि शरीरातील—हे भयंकर आणि अशुभ आहेत, जवळच घडत आहेत, आणि आपल्याला भीती व गोंधळ वाटतो आहे.

ऊर्वक्षिबाहवो मह्यं स्फुरन्त्यङ्‌ग पुनः पुनः । वेपथुश्चापि हृदये आरात् दास्यन्ति विप्रियम्

माझ्या मांडी, डोळे आणि हात पुन्हा पुन्हा थरथरत आहेत, आणि हृदयही अस्थिर झाले आहे; नक्कीच काही अशुभ घडणार आहे.

शिवैषोद्यन्तं आदित्यं अभिरौति अनलानना । मामङ्‌ग सारमेयोऽयं अभिरेभत्यभीरुवत्

अग्निसारखा तोंड असलेली कोल्ही सूर्य उगवत असताना ओरडते आहे; आणि प्रिय, हा कुत्रा घाबरलेल्या माणसासारखा माझ्याकडे पाहून रडतो आहे.

शस्ताः कुर्वन्ति मां सव्यं दक्षिणं पशवोऽपरे । वाहांश्च पुरुषव्याघ्र लक्षये रुदतो मम

प्राणी माझ्या डाव्या-उजव्या बाजूने फिरत आहेत, आणि नरसिंहा, माझे घोडे रडताना मला दिसतात.

मृत्युदूतः कपोतोऽयं उलूकः कम्पयन् मनः । प्रत्युलूकश्च कुह्वानैः अनिद्रौ शून्यमिच्छतः

हा कपोत म्हणजे मृत्यूचा दूत आहे, घुबड मन अस्वस्थ करते, आणि रात्रीच्या घुबडाच्या किंकाळ्या—हे सर्व निद्रानाश व ओकाटपणाचे लक्षण आहे.

धूम्रा दिशः परिधयः कम्पते भूः सहाद्रिभिः । निर्घातश्च महांस्तात साकं च स्तनयित्‍नुभिः

दिशा धुराने भरल्या आहेत, क्षितिज पर्वतांसह थरथरत आहे, आणि प्रिय, मोठाले वीजेसह गडगडाट होत आहेत.

वायुर्वाति खरस्पर्शो रजसा विसृजंस्तमः । असृग् वर्षन्ति जलदा बीभत्सं इव सर्वतः

वारा कडकपणे वाहतो आहे, धूळ व अंधार पसरतो आहे; ढग सर्वत्र रक्त पाऊस पडत आहेत, फार भयंकर वाटते.

सूर्यं हतप्रभं पश्य ग्रहमर्दं मिथो दिवि । ससङ्‌कुलैर्भूतगणैः ज्वलिते इव रोदसी

सूर्याचा तेज कमी झाला आहे, ग्रह आकाशात एकमेकांवर आदळत आहेत, आणि आकाश जणू काही प्रजांनी भरलेले व जळत असल्यासारखे दिसते.

नद्यो नदाश्च क्षुभिताः सरांसि च मनांसि च । न ज्वलत्यग्निराज्येन कालोऽयं किं विधास्यति

नद्या आणि ओढे अस्वस्थ झाले आहेत, तळी आणि माणसांची मनंही अस्वस्थ आहेत. अग्नीला तुप घातलं तरी तो पेटत नाही. हे काळ आपल्यावर काय आणणार आहे?

न पिबन्ति स्तनं वत्सा न दुह्यन्ति च मातरः । रुदन्त्यश्रुमुखा गावो न हृष्यन्ति ऋषभा व्रजे

वासरं आईच्या स्तनाला दूध पित नाहीत, आणि गायीही दूध देत नाहीत. गायींच्या डोळ्यांतून अश्रू येतात आणि त्या रडतात, वासरंही आनंदी नाहीत.

दैवतानि रुदन्तीव स्विद्यन्ति ह्युच्चलन्ति च । इमे जनपदा ग्रामाः पुरोद्यानाकराश्रमाः । भ्रष्टश्रियो निरानन्दाः किमघं दर्शयन्ति नः

देवताही जणू रडतात, घाम गाळतात आणि थरथर कापतात. गावं, वाड्या, बागा, तळी, आश्रम यांचा तेज आणि आनंद हरवला आहे. हे सगळं आपल्याला कोणती विपत्ती दाखवतंय?

मन्य एतैर्महोत्पातैः नूनं भगवतः पदैः । अनन्यपुरुषश्रीभिः हीना भूर्हतसौभगा

माझ्या मते, या मोठ्या अपशकुनांमुळे नक्कीच पृथ्वीवरून भगवंतांचे पाय आणि त्यांच्या सौभाग्याने युक्त असे महान लोक निघून गेले असावेत, म्हणूनच पृथ्वीचे भाग्य हरवले आहे.

इति चिन्तयतस्तस्य दृष्टारिष्टेन चेतसा । राज्ञः प्रत्यागमद् ब्रह्मन् यदुपुर्याः कपिध्वजः

अशा प्रकारे हे अपशकुन पाहून आणि मन अस्वस्थ होऊन राजा विचार करत असताना, ब्राह्मणांनो, यदुपुरीहून कपिध्वज परत आला.

तं पादयोः निपतितं अयथापूर्वमातुरम् । अधोवदनं अब्बिन्दून् सृजन्तं नयनाब्जयोः

त्याने पाहिलं की तो पूर्वीप्रमाणे नव्हता, त्याच्या पायांवर पडला होता, मनात दुःखी होता, डोकं खाली घातलं होतं आणि डोळ्यांतून अश्रू ओघळत होते.

विलोक्य उद्विग्नहृदयो विच्छायं अनुजं नृपः । पृच्छति स्म सुहृत् मध्ये संस्मरन् नारदेरितम्

राजाने आपल्या भावाला, ज्याचं मन अस्वस्थ होतं आणि चेहरा बदलला होता, मित्रांच्या उपस्थितीत विचारलं, आणि त्यावेळी त्याला नारदांनी सांगितलेली गोष्ट आठवली.