श्रीमद्भागवतपुराणम्

कृष्णरामौ परिष्वज्य पितरावभिवाद्य च । न किञ्चनोचतुः प्रेम्णा साश्रुकण्ठौ कुरूद्वह

कृष्ण आणि राम यांनी आपल्या आईवडिलांना मिठी मारली आणि त्यांना वंदन केले. पण प्रेमाने त्यांचे गळे अश्रूंनी भरले होते, म्हणून ते काही बोलू शकले नाहीत, कुरूश्रेष्ठ.

तावात्मासनमारोप्य बाहुभ्यां परिरभ्य च । यशोदा च महाभागा सुतौ विजहतुः शुचः

त्यांना आपल्या आसनावर बसवून, दोन्ही हातांनी मिठी मारून, पुण्यवती यशोदा आणि तिच्या पतीने आपल्या मुलांबद्दलचा सारा दु:ख विसरला.

रोहिणी देवकी चाथ परिष्वज्य व्रजेश्वरीम् । स्मरन्त्यौ तत्कृतां मैत्रीं बाष्पकण्ठ्यौ समूचतुः

मग रोहिणी आणि देवकी यांनी व्रजेश्वरीला मिठी मारली. तिच्या मैत्रीची आठवण काढून, दोघींच्या गळ्यात अश्रू दाटले आणि त्यांनी बोलायला सुरुवात केली.

का विस्मरेत वां मैत्रीं अनिवृत्तां व्रजेश्वरि । अवाप्याप्यैन्द्रमैश्वर्यं यस्या नेह प्रतिक्रिया

व्रजेश्वरी, तुमचं जे न बदलणारं मैत्र आहे, ते कोण विसरू शकेल? इंद्राचं राज्य मिळालं आणि सोडलं, तरी या जगात त्याची परतफेड करणं शक्य नाही.

( वसंततिलका ) एतावदृष्टपितरौ युवयोः स्म पित्रोः सम्प्रीणनाभ्युदयपोषणपालनानि । प्राप्योषतुर्भवति पक्ष्म ह यद्वदक्ष्णोः न्यस्तावकुत्र च भयौ न सतां परः स्वः

मी एवढंच पाहिलं आहे—तुमच्या आईवडिलांनी तुम्हाला आनंद दिला, वाढवलं, पोसून सांभाळलं, आणि आपली जबाबदारी पूर्ण केली. जसं पापण्या डोळ्यांचं रक्षण करतात, तसं सज्जन माणसांना कशाचीही भीती नसते, कारण त्यांचं अंतिम ध्येय स्वर्ग नसतं.

श्रीशुक उवाच - गोप्यश्च कृष्णमुपलभ्य चिरादभीष्टं यत्प्रेक्षणे दृशिषु पक्ष्मकृतं शपन्ति । दृग्भिर्हृदीकृतमलं परिरभ्य सर्वाः तद्‌भावमापुरपि नित्ययुजां दुरापम्

श्रीशुक म्हणाले—गोपिका आपल्या प्रिय कृष्णाला खूप दिवसांनी भेटल्या, तेव्हा त्या आपल्या पापण्यांना दोष देऊ लागल्या, कारण त्या डोळ्यांना क्षणभर झाकतात. डोळ्यांनी त्याला घट्ट कवटाळून, मनात त्याचं रूप साठवून घेतलं आणि त्या सर्वजणींना असा भक्तिभाव मिळाला, जो नेहमी त्याच्यात एकरूप असणाऱ्यांनाही क्वचितच मिळतो.

( अनुष्टुप् ) भगवांस्तास्तथाभूता विविक्त उपसङ्गतः । आश्लिष्यानामयं पृष्ट्वा प्रहसन् इदमब्रवीत्

भगवान कृष्ण त्या गोपिकांच्या जवळ एकांतात आले, त्यांना मिठी मारली, त्यांची कुशल विचारली आणि हसत-हसत बोलू लागले.

अपि स्मरथ नः सख्यः स्वानामर्थचिकीर्षया । गतांश्चिरायिताञ्छत्रु पक्षक्षपणचेतसः

तुम्हाला आपली मैत्री आठवते का? आम्ही आपलं कार्य साध्य करण्यासाठी, शत्रूंचा नाश करण्याच्या विचारात, खूप दिवस दूर गेलो होतो.

अप्यवध्यायथास्मान् स्विदकृतज्ञाविशङ्कया । नूनं भूतानि भगवान् युनक्ति वियुनक्ति च

कदाचित तुम्ही आमच्यावर रागावल्या असाल का? आम्ही कृतघ्न आहोत असं वाटलं का? खरं तर, सर्व जीवांना एकत्र आणणं आणि वेगळं करणं हे भगवंताचं काम आहे.

वायुर्यथा घनानीकं तृणं तूलं रजांसि च । संयोज्याक्षिपते भूयः तथा भूतानि भूतकृत्

जसा वारा ढग, गवत, कापूस आणि धूळ एकत्र आणतो आणि पुन्हा उडवून लावतो, तसंच सर्व जीवांना एकत्र आणणं आणि वेगळं करणं हे सृष्टीकर्त्याचं काम आहे.

मयि भक्तिर्हि भूतानां अमृतत्वाय कल्पते । दिष्ट्या यदासीत् मत्स्नेहो भवतीनां मदापनः

माझ्यावर असलेली भक्ती ही सर्व जीवांना अमरत्वाकडे नेते. तुमच्या मनात माझ्याविषयी असलेला प्रेमभाव्य, सर्व अडथळे दूर करून, चांगल्या नशिबामुळे निर्माण झाला आहे.

अहं हि सर्वभूतानां आदिरन्तोऽन्तरं बहिः । भौतिकानां यथा खं वार्भूर्वायुर्ज्योतिरङ्गनाः

मी सर्व जीवांचा आरंभ, शेवट आणि अंतर्बाह्य स्वरूप आहे, जसं आकाश, पाणी, पृथ्वी, वारा आणि प्रकाश हे भौतिक तत्त्वांसाठी आहेत.

एवं ह्येतानि भूतानि भूतेष्वात्माऽऽत्मना ततः । उभयं मय्यथ परे पश्यताभातमक्षरे

या सर्व जीवांचे अस्तित्व, आत्मा आणि परमात्म्यातूनच आहे. जे imperishable (अक्षय) तत्त्व पाहतात, त्यांना दोन्ही माझ्यात आणि त्या परात्परात दिसतात.

श्रीशुक उवाच - अध्यात्मशिक्षया गोप्य एवं कृष्णेन शिक्षिताः । तदनुस्मरणध्वस्त जीवकोशास्तमध्यगन्

श्रीशुक म्हणाले—कृष्णाने दिलेल्या आत्मज्ञानामुळे, गोपिका त्याच्या आठवणीत मग्न होऊन, आपली व्यक्तिगत जाणीव ओलांडून गेल्या.

( वसंततिलका ) आहुश्च ते नलिननाभ पदारविन्दं योगेश्वरैर्हृदि विचिन्त्यमगाधबोधैः । संसारकूपपतितोत्तरणावलम्बं गेहं जुषामपि मनस्युदियात् सदा नः

त्या म्हणाल्या—कमळासारख्या पायांचे स्वामी, ज्यांच्या पायांचे ध्यान योगी आपल्या अंतःकरणात करतात, आणि जे संसाराच्या खोल विहिरीतून बाहेर काढतात, असे भगवान आमच्या मनात नेहमी वास करोत, जरी आम्ही घरात राहिलो तरी.

इति श्रीमद्‍भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां दशमस्कन्धे उत्तरार्धे वृष्णीगोपसंगमो नाम द्व्यशीतितमोऽध्यायः

श्रीमद्भागवत महापुराणाच्या दहाव्या स्कंधाच्या उत्तरार्धातील 'वृष्णी आणि गोपांचा संगम' नावाचा बायंशीवा अध्याय इथे संपतो.

द्रौपदीं प्रति श्रीकृष्णपत्‍नीनां स्वस्वोद्वाहवृत्तांतवर्णनम् - अथ त्र्यशीतितमोऽध्यायः श्रीशुक उवाच। तथानुगृह्य भगवान्गोपीनां स गुरुर्गतिः। युधिष्ठिरमथापृच्छत्सर्वांश्च सुहृदोऽव्ययम्

द्रौपदीच्या विवाहाच्या प्रसंगाचे आणि श्रीकृष्णाच्या पत्नींच्या विवाहकथेचे वर्णन—श्रीशुक म्हणाले: गोपिकांना अशी कृपा करून, भगवान, जे त्यांचे गुरु आणि आश्रय आहेत, त्यांनी युधिष्ठिर आणि सर्व मित्रांची विचारपूस केली.

त एवं लोकनाथेन परिपृष्टाः सुसत्कृताः। प्रत्यूचुर्हृष्टमनसस्तत्पादेक्षाहतांहसः

ज्यांना भगवानाने विचारले आणि आदर दिला, त्यांनी आनंदी मनाने उत्तर दिले. त्यांच्या पायांचे दर्शन झाल्यामुळे त्यांचे सर्व पाप नाहीसे झाले होते.

कुतोऽशिवं त्वच्चरणाम्बुजासवं महन्मनस्तो मुखनिःसृतं क्वचित्। पिबन्ति ये कर्णपुटैरलं प्रभो देहंभृतां देहकृदस्मृतिच्छिदम्

तुमच्या कमळासारख्या पायांमधून कधी-कधी तोंडून बाहेर पडणारे अमृत, हे महात्म्या, कधीही अशुभ कसे असेल? जे लोक कानांनी ते ऐकतात, त्यांना देहबंधन आणि देहामुळे होणारे विस्मरण सहज संपते.

हित्वात्म धामविधुतात्मकृतत्र्यवस्थाम्। आनन्दसम्प्लवमखण्डमकुण्ठबोधम्। कालोपसृष्टनिगमावन आत्तयोग। मायाकृतिं परमहंसगतिं नताः स्म

आम्ही आत्म्याच्या तिहेरी अवस्थांना सोडून, सर्व कर्मांपासून शुद्ध होऊन, अखंड आनंद आणि अडथळ्याशिवाय ज्ञान मिळवलं आहे. काळ आणि वेदांनी सांगितलेल्या योगाने, आम्ही तुझ्या मायामय रूपाला, जे परमहंसांचा मार्ग आहे, नमस्कार केला आहे.

श्रीऋषिरुवाच। इत्युत्तमःश्लोकशिखामणिं जनेष्व्। अभिष्टुवत्स्वन्धककौरवस्त्रियः। समेत्य गोविन्दकथा मिथोऽगृणंस्। त्रिलोकगीताः शृणु वर्णयामि ते

ऋषी म्हणाले—अशा प्रकारे, अंधक आणि कौरव स्त्रिया एकत्र आल्या आणि उत्तम कीर्तीच्या मुकुटमणी असलेल्या गोविंदाचं स्तवन केलं. त्या एकमेकींना गोविंदाच्या कथा सांगू लागल्या, ज्या तिन्ही लोकांत प्रसिद्ध आहेत. ऐक, मी त्या तुला सांगतो.

श्रीद्रौपद्युवाच। हे वैदर्भ्यच्युतो भद्रे हे जाम्बवति कौशले। हे सत्यभामे कालिन्दि शैब्ये रोहिणि लक्ष्मणे

श्रीद्रौपदी म्हणाली — हे वैदर्भी, हे भद्रे, हे जांबवती, हे कौशले, हे सत्यभामा, हे कालिंदी, हे शैब्ये, हे रोहिणी, हे लक्ष्मणे —

हे कृष्णपत्न्य एतन्नो ब्रूत वो भगवान्स्वयम्। उपयेमे यथा लोकमनुकुर्वन्स्वमायया

हे कृष्णपत्नींनो, आम्हाला सांगा — भगवंताने स्वतःच्या मायेमुळे, लोकांची रीती दाखवत, तुम्हांला कसे वरण केले?

श्रीरुक्मिण्युवाच। चैद्याय मार्पयितुमुद्यतकार्मुकेषु। राजस्वजेयभटशेखरिताङ्घ्रिरेणुः। निन्ये मृगेन्द्र इव भागमजावियूथात्। तच्छ्रीनिकेतचरणोऽस्तु ममार्चनाय

श्रीरुक्मिणी म्हणाली — जेव्हा धनुष्य उगारलेले वीर मला चेदिराजाला द्यायला उभे होते, तेव्हा ज्याच्या पायांतील धूळ राजाच्या सैनिकांच्या डोक्यावर विराजली, त्या श्रीनिवासाने मला बकर्‍यांच्या कळपातून सिंह जसा आपला हिस्सा उचलतो तसा घेऊन गेला. त्या श्रीच्या पायांची मला नेहमी सेवा मिळो.

श्रीसत्यभामोवाच। यो मे सनाभिवधतप्तहृदा ततेन। लिप्ताभिशापमपमार्ष्टुमुपाजहार। जित्वर्क्षराजमथ रत्नमदात्स तेन। भीतः पितादिशत मां प्रभवेऽपि दत्ताम्

श्रीसत्यभामा म्हणाली — माझ्या दुसऱ्या पत्नीच्या शापाचा डाग पुसण्यासाठी, ज्याने पृथ्वीच्या राजाला जिंकून रत्न आणले, आणि त्यामुळे माझ्या वडिलांना घाबरवले, मी दुसऱ्याला दिली गेली असतानाही, त्याने मला स्वतःसाठी घेतले.

श्रीजाम्बवत्युवाच। प्राज्ञाय देहकृदमुं निजनाथदैवं। सीतापतिं त्रिनवहान्यमुनाभ्ययुध्यत्। ज्ञात्वा परीक्षित उपाहरदर्हणं मां। पादौ प्रगृह्य मणिनाहममुष्य दासी

श्रीजांबवती म्हणाली — देहाचे कर्ते आणि माझे नशीबाचे स्वामी म्हणून ओळखून, सीतेचे पती माझ्या वडिलांशी एकवीस दिवस लढले. त्याला खरी कसोटी दिली गेली हे कळल्यावर, वडिलांनी मला त्याला अर्पण केले. मी त्याच्या पायांवर रत्न ठेवून त्याची दासी झाले.

श्रीकालिन्द्युवाच। तपश्चरन्तीमाज्ञाय स्वपादस्पर्शनाशया। सख्योपेत्याग्रहीत्पाणिं योऽहं तद्गृहमार्जनी

श्रीकालिंदी म्हणाली — मी त्याच्या पायांचा स्पर्श मिळावा म्हणून तप करत आहे हे जाणून, तो माझ्या मैत्रिणीसारखा आला, माझा हात धरला, आणि मी त्याच्या घरात झाडणारी झाले.

श्रीमित्रविन्दोवाच। यो मां स्वयंवर उपेत्य विजित्य भूपान्। निन्ये श्वयूथगं इवात्मबलिं द्विपारिः। भ्रातॄंश्च मेऽपकुरुतः स्वपुरं श्रियौकस्। तस्यास्तु मेऽनुभवमङ्घ्र्यवनेजनत्वम्

श्रीमित्रविंदा म्हणाली — तो माझ्या स्वयंवराला आला, राजांना जिंकून, हत्ती जसा आपल्या जोडीदाराला कळपातून घेऊन जातो तसा मला घेऊन गेला. माझ्या भावांना दूर करून, मला आपल्या श्रीमंत नगरात नेले. त्याच्या पायांची सेवा मला मिळो.

श्रीसत्योवाच। सप्तोक्षणोऽतिबलवीर्यसुतीक्ष्णशृङ्गान्। पित्रा कृतान्क्षितिपवीर्यपरीक्षणाय। तान्वीरदुर्मदहनस्तरसा निगृह्य। क्रीडन्बबन्ध ह यथा शिशवोऽजतोकान्

श्रीसत्या म्हणाली — माझ्या वडिलांनी राजांची ताकद पाहण्यासाठी सात तगडे, धारदार शिंगांचे बैल ठेवले होते. वीरांचा गर्व मोडणाऱ्या त्याने ते सहज जिंकले आणि लहान मुलगा जसा वासरांना बांधतो तसा त्यांना बांधले.