श्रीमद्भागवतपुराणम्

एक एवाद्‌वितीयोऽसौ अवैतदात्म्यमिदं जगत् । आत्मनात्माश्रयः सभ्याः सृजत्यवति हन्त्यजः

तो एकटाच, दुसरा कोणी नाही, हे सर्व विश्व आहे. तोच आपल्याच स्वरूपातून, अजन्मा असून, जगाची निर्मिती, पालन आणि संहार करतो.

विविधानीह कर्माणि जनयन् यदवेक्षया । ईहते यदयं सर्वः श्रेयो धर्मादिलक्षणम्

तोच इथे विविध कर्म घडवतो आणि जो काही धर्म, कल्याण किंवा इतर काही साध्य करायचं असतं, ते सर्व त्याच्यामुळे मिळतं.

तस्मात् कृष्णाय महते दीयतां परमार्हणम् । एवं चेत्सर्वभूतानां आत्मनश्चार्हणं भवेत्

म्हणून, महान कृष्णाला सर्वश्रेष्ठ सन्मान द्यावा. असं केल्याने सर्व प्राण्यांचं आणि स्वतःचंही सन्मान होईल.

सर्वभूतात्मभूताय कृष्णायानन्यदर्शिने । देयं शान्ताय पूर्णाय दत्तस्यानन्त्यमिच्छता

जो सर्व प्राण्यांचा आत्मा आहे, ज्याला दुसरं काही दिसत नाही, जो शांत आणि पूर्ण आहे — त्याला, म्हणजे कृष्णाला, अनंत फळाची इच्छा असलेल्या माणसाने सन्मान द्यावा.

इत्युक्त्वा सहदेवोऽभूत् तूष्णीं कृष्णानुभाववित् । तच्छ्रुत्वा तुष्टुवुः सर्वे साधु साध्विति सत्तमाः

असं म्हणून सहदेव, कृष्णाच्या महिम्याची जाण ठेवून, गप्प बसला. हे ऐकून सर्व श्रेष्ठ पुरुषांनी 'छान, छान!' असं म्हणून त्याचं कौतुक केलं.

श्रुत्वा द्‌विजेरितं राजा ज्ञात्वा हार्दं सभासदाम् । समर्हयद्‌धृषीकेशं प्रीतः प्रणयविह्वलः

ब्राह्मणाचं बोलणं ऐकून आणि सभासदांच्या मनाचा भाव समजून, राजा हृषीकेशाचा सन्मान प्रेमाने आणि आनंदाने केला.

तत्पादाववनिज्यापः शिरसा लोकपावनीः । सभार्यः सानुजामात्यः सकुटुम्बो वहन्मुदा

त्याने कृष्णाच्या पायांवरचं पवित्र पाणी आपल्या डोक्यावर घेतलं आणि आपल्या पत्नी, भाऊ, मंत्री आणि कुटुंबासह आनंदाने ते वाहिलं.

वासोभिः पीतकौषेयैः भूषणैश्च महाधनैः । अर्हयित्वाश्रुपूर्णाक्षो नाशकत् समवेक्षितुम्

त्याला पिवळ्या रेशमी वस्त्रांनी आणि मौल्यवान दागिन्यांनी सन्मानित केल्यावर, डोळ्यांतून अश्रू येत असताना, तो त्याच्याकडे नीट पाहूच शकला नाही.

इत्थं सभाजितं वीक्ष्य सर्वे प्राञ्जलयो जनाः । नमो जयेति नेमुस्तं निपेतुः पुष्पवृष्टयः

असा सन्मान होताना पाहून, सर्व लोकांनी हात जोडून 'नमस्कार! विजय असो!' असे म्हणत त्याला वंदन केले, आणि फुलांचा वर्षाव झाला.

( वसंततिलका ) इत्थं निशम्य दमघोषसुतः स्वपीठाद् उत्थाय कृष्णगुणवर्णनजातमन्युः । उत्क्षिप्य बाहुमिदमाह सदस्यमर्षी संश्रावयन् भगवते परुषाण्यभीतः

हे ऐकून, दमघोषाचा मुलगा कृष्णाच्या गुणांचे स्तुती ऐकून रागावला, आपल्या आसनावरून उठून, हात वर करून, निर्भयपणे सभेत कठोर शब्द बोलू लागला आणि ते भगवंतापर्यंत पोहोचवले.

( अनुष्टुप् ) ईशो दुरत्ययः काल इति सत्यवती श्रुतिः । वृद्धानामपि यद् बुद्धिः बालवाक्यैर्विभिद्यते

सत्यवतीची वेदपरंपरा सांगते की, 'भगवंत म्हणजेच अजेय काळ आहे.' पण कधी कधी मोठ्यांचीही बुद्धी लहान मुलाच्या बोलण्याने गोंधळते.

यूयं पात्रविदां श्रेष्ठा मा मन्ध्वं बालभाषीतम् । सदसस्पतयः सर्वे कृष्णो यत् सम्मतोऽर्हणे

तुम्ही सर्व पात्र ओळखणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ आहात; म्हणून मुलाच्या बोलण्याने फसू नका. या सभेतील सर्व प्रमुखांनी कृष्णाला या सन्मानासाठी योग्य मानले आहे.

तपोविद्याव्रतधरान् ज्ञानविध्वस्तकल्मषान् । परमऋषीन् ब्रह्मनिष्ठान् लोकपालैश्च पूजितान्

जे तप, विद्या आणि व्रत पाळतात, ज्यांचे पाप ज्ञानाने नाहीसे झाले आहे, जे श्रेष्ठ ऋषी ब्रह्मध्ये स्थित आहेत आणि ज्यांना लोकपालही पूजतात—

सदस्पतीन् अतिक्रम्य गोपालः कुलपांसनः । यथा काकः पुरोडाशं सपर्यां कथमर्हति

सभेचे सर्व प्रमुख सोडून, एक गवळा, जो आपल्या कुळाचा कलंक आहे, त्याला सन्मान कसा मिळावा? जसा कावळ्याला नैवेद्य मिळू शकत नाही, तसा.

वर्णाश्रमकुलापेतः सर्वधर्मबहिष्कृतः । स्वैरवर्ती गुणैर्हीनः सपर्यां कथमर्हति

जो नात, वर्ण, आणि आश्रम सोडून वागतो, सर्व धर्मांपासून दूर आहे, मनमानी वागतो, गुणहीन आहे—त्याला सन्मान कसा मिळावा?

ययातिनैषां हि कुलं शप्तं सद्‌भिर्बहिष्कृतम् । वृथापानरतं शश्वत् सपर्यां कथमर्हति

ययातीनं त्यांच्या कुळाला शाप दिला आहे आणि सज्जनांनी त्यांना वाळीत टाकले आहे, ते नेहमी व्यर्थ मद्यपानात मग्न असतात—त्यांना सन्मान कसा मिळावा?

ब्रह्मर्षिसेवितान् देशान् हित्वैतेऽब्रह्मवर्चसम् । समुद्रं दुर्गमाश्रित्य बाधन्ते दस्यवः प्रजाः

जे ब्रह्मर्षींनी पावन केलेली भूमी सोडून, ब्राह्मणतेचा तेज नसलेले, समुद्राच्या पलीकडे जाऊन, लोकांना दस्यूसारखे त्रास देतात—

एवं आदीन्यभद्राणि बभाषे नष्टमङ्‌गलः । नोवाच किञ्चिद् भगवान् यथा सिंहः शिवारुतम्

अशा प्रकारे त्याने अनेक अशुभ शब्द बोलले, त्याचे भाग्य हरवले होते; पण भगवंताने, जसा सिंह कोल्ह्याच्या ओरड्याकडे दुर्लक्ष करतो, तसा काहीही उत्तर दिले नाही.

भगवन् निन्दनं श्रुत्वा दुःसहं तत्सभासदः । कर्णौ पिधाय निर्जग्मुः शपन्तश्चेदिपं रुषा

भगवंताची निंदा ऐकून, सभासदांना ती असह्य झाली; त्यांनी कान झाकले, सभेतून बाहेर पडले आणि रागाने चेदिराजाला शाप दिला.

निन्दां भगवतः श्रृण्वन् तत्परस्य जनस्य वा । ततो नापैति यः सोऽपि यात्यधः सुकृताच्च्युतः

जो कोणी भगवंताची किंवा त्याच्या भक्तांची निंदा ऐकूनही त्या ठिकाणी थांबतो, तो पूर्वी पुण्यवान असला तरी अधःपाताला जातो.

ततः पाण्डुसुताः क्रुद्धा मत्स्यकैकयसृञ्जयाः । उदायुधाः समुत्तस्थुः शिशुपालजिघांसवः

मग पांडुपुत्र, मत्स्य, कैकय आणि सृंजय राजे, सर्वजण शस्त्र उचलून, शिशुपालाचा वध करण्यासाठी रागाने उठले.

ततश्चैद्यस्त्वसंभ्रान्तो जगृहे खड्गचर्मणी । भर्त्सयन् कृष्णपक्षीयान् राज्ञः सदसि भारत

तेव्हा, हे भारत, चेदिराजा अजिबात घाबरला नाही; त्याने तलवार आणि ढाल घेतली आणि कृष्णाच्या बाजूने असलेल्या राजांना सभेत धमकावू लागला.

तावदुत्थाय भगवान् स्वान् निवार्य स्वयं रुषा । शिरः क्षुरान्तचक्रेण जहार पततो रिपोः

त्याक्षणी भगवंत स्वतः उठले, आपल्या लोकांना थांबवले आणि रागाने, धारदार चक्राने शत्रूचे डोके उडवले.

शब्दः कोलाहलोऽथासीन् शिशुपाले हते महान् । तस्यानुयायिनो भूपा दुद्रुवुर्जीवितैषिणः

शिशुपालाचा वध झाल्यावर मोठा गोंधळ उडाला, आणि त्याचे पाठीराखे राजे आपले प्राण वाचवण्यासाठी सर्व दिशांना पळाले.

चैद्यदेहोत्थितं ज्योतिः वासुदेवमुपाविशत् । पश्यतां सर्वभूतानां उल्केव भुवि खाच्च्युता

चेदिराजाच्या देहातून निघालेला तेजाचा गोळा वासुदेवामध्ये विलीन झाला, सर्व जीव पाहत होते, जणू आकाशातून उल्का पृथ्वीवर पडते.

जन्मत्रयानुगुणित वैरसंरब्धया धिया । ध्यायन् तन्मयतां यातो भावो हि भवकारणम्

तीन जन्मांच्या वैरभावाने मनात प्रचंड द्वेष निर्माण झाला होता. त्याचाच विचार करत तो त्या व्यक्तीत पूर्णपणे रंगून गेला; कारण, ज्या भावनेने मन भरलेले असते, तीच पुढच्या जन्माचे कारण ठरते.

ऋत्विग्भ्यः ससदस्येभ्यो दक्षिनां विपुलामदात् । सर्वान् संपूज्य विधिवत् चक्रेऽवभृथमेकराट्

त्याने सर्व ऋत्विज आणि सभासद यांना विधिप्रमाणे मोठ्या प्रमाणात दक्षिणा दिली आणि सर्वांचा योग्य सन्मान केला. मग सम्राटाने यज्ञाचा समारोपाचा स्नान विधी केला.

साधयित्वा क्रतुः राज्ञः कृष्णो योगेश्वरेश्वरः । उवास कतिचिन् मासान् सुहृद्‌भिः अभियाचितः

राजाचा यज्ञ पूर्ण केल्यानंतर योगेश्वरांचा स्वामी श्रीकृष्ण, आपल्या मित्रांच्या विनंतीवरून, काही महिने तिथेच राहिला.

ततोऽनुज्ञाप्य राजानं अनिच्छन्तमपीश्वरः । ययौ सभार्यः सामात्यः स्वपुरं देवकीसुतः

मग, राजाने परवानगी न दिली असतानाही, देवकीपुत्र भगवान आपल्या पत्नी आणि मंत्र्यांसह आपल्या नगराकडे निघून गेला.