श्रीमद्भागवतपुराणम्

अपि मय्यनवद्यात्मा दृष्ट्वा किञ्चिज्जुगुप्सितम्। मत्पाणिग्रहणे नूनं नायाति हि कृतोद्यमः

कदाचित, माझ्यात काही दोष पाहून, तो निर्दोष श्रीकृष्ण आता माझा हात धरायला मागे हटला असेल.

दुर्भगाया न मे धाता नानुकूलो महेश्वरः। देवी वा विमुखी गौरी रुद्राणी गिरिजा सती

माझं नशीबच वाईट आहे; सृष्टीकर्ता माझ्यावर प्रसन्न नाही, महादेवही अनुकूल नाहीत. देवी गौरी, रुद्राणी, गिरिजा, सती—या सर्वही माझ्याकडे पाठ फिरवतात.

एवं चिन्तयती बाला गोविन्दहृतमानसा। न्यमीलयत कालज्ञा नेत्रे चाश्रुकलाकुले

अशा प्रकारे, गोविंदाच्या प्रेमात गुंतलेली ती तरुणी, काळाचा विचार करत, अश्रूंनी भरलेल्या डोळ्यांनी डोळे मिटून बसली.

एवं वध्वाः प्रतीक्षन्त्या गोविन्दागमनं नृप। वाम ऊरुर्भुजो नेत्रमस्फुरन्प्रियभाषिणः

राजा, वधू गोविंदाच्या येण्याची वाट पाहत असताना, तिचा डावा मांडी, हात आणि डोळा—जे शुभ संकेत मानले जातात—हलू लागले.

अथ कृष्णविनिर्दिष्टः स एव द्विजसत्तमः। अन्तःपुरचरीं देवीं राजपुत्रीं ददर्श ह

मग, श्रीकृष्णाच्या सांगण्यावरून, तोच श्रेष्ठ ब्राह्मण अंतःपुरात फिरणाऱ्या राजकन्येला भेटला.

सा तं प्रहृष्टवदनमव्यग्रात्मगतिं सती। आलक्ष्य लक्षणाभिज्ञा समपृच्छच्छुचिस्मिता

ती सती, त्याच्या आनंदी चेहऱ्याकडे आणि शांत मनाकडे पाहून, चिन्हे ओळखण्यात पटाईत असल्याने, निर्मळ हसत त्याला विचारू लागली.

तस्या आवेदयत्प्राप्तं शशंस यदुनन्दनम्। उक्तं च सत्यवचनमात्मोपनयनं प्रति

त्याने तिला यदुवंशाचा पुत्र आला आहे हे सांगितले आणि स्वयंवराबद्दल सत्य बोललेले शब्द तिला सांगितले.

तमागतं समाज्ञाय वैदर्भी हृष्टमानसा। न पश्यन्ती ब्राह्मणाय प्रियमन्यन्ननाम सा

तो आला आहे हे कळताच, वैदर्भीचे मन आनंदित झाले; ती त्या ब्राह्मणाकडे पाहिली नाही, कारण तो तिला दुसऱ्याच अर्थाने प्रिय होता.

प्राप्तौ श्रुत्वा स्वदुहितुरुद्वाहप्रेक्षणोत्सुकौ। अभ्ययात्तूर्यघोषेण रामकृष्णौ समर्हणैः

आपल्या मुलीच्या लग्नाचा सोहळा पाहण्याची उत्कंठा आणि त्यांचे आगमन कळल्यावर, राम आणि कृष्ण वाद्यांच्या गजरात, योग्य सन्मान घेऊन आले.

मधुपर्कमुपानीय वासांसि विरजांसि सः। उपायनान्यभीष्टानि विधिवत्समपूजयत्

त्याने मधुपर्क, स्वच्छ वस्त्रे आणि आवडती भेटवस्तू आणून, विधीपूर्वक त्यांचे पूजन केले.

तयोर्निवेशनं श्रीमदुपाकल्प्य महामतिः। ससैन्ययोः सानुगयोरातिथ्यं विदधे यथा

त्या बुद्धिमानाने दोघांसाठी, त्यांच्या सैन्यासह आणि सेवकांसह, भव्य निवासाची तयारी केली आणि योग्यप्रमाणे पाहुणचार केला.

एवं राज्ञां समेतानां यथावीर्यं यथावयः। यथाबलं यथावित्तं सर्वैः कामैः समर्हयत्

मग जमलेल्या राजांना, त्यांच्या पराक्रमानुसार, वयानुसार, बळानुसार आणि संपत्तीनुसार, सर्व इच्छित वस्तूंनी त्यांचा सन्मान केला.

कृष्णमागतमाकर्ण्य विदर्भपुरवासिनः। आगत्य नेत्राञ्जलिभिः पपुस्तन्मुखपङ्कजम्

कृष्ण आले आहेत हे कळताच, विदर्भ नगरीचे लोक आले आणि हातांनी डोळे जोडून कृष्णाच्या कमलासारख्या मुखाकडे पाहू लागले.

अस्यैव भार्या भवितुं रुक्मिण्यर्हति नापरा। असावप्यनवद्यात्मा भैष्म्याः समुचितः पतिः

फक्त रुक्मिणीच त्यांची पत्नी होण्यास योग्य आहे, दुसरी कोणीही नाही; आणि तोही निष्कलंक स्वभावाचा असल्याने, भीष्म्येच्या कन्येस योग्य पती आहे.

किञ्चित्सुचरितं यन्नस्तेन तुष्टस्त्रिलोककृत्। अनुगृह्णातु गृह्णातु वैदर्भ्याः पाणिमच्युतः

आपण केलेल्या थोड्याशा चांगल्या कर्मामुळे त्रिलोककर्त्याचे समाधान झाले आहे; अच्युताने वैदर्भीचा हात स्वीकारावा.

एवं प्रेमकलाबद्धा वदन्ति स्म पुरौकसः। कन्या चान्तःपुरात्प्रागाद्भटैर्गुप्ताम्बिकालयम्

अशा प्रकारे प्रेमाच्या बंधनात बांधलेले नगरवासी बोलू लागले; आणि ती कन्या, सैनिकांच्या पहाऱ्यात, अंतःपुरातून अंबिकेच्या मंदिराकडे गेली.

पद्भ्यां विनिर्ययौ द्रष्टुं भवान्याः पादपल्लवम्। सा चानुध्यायती सम्यङ्मुकुन्दचरणाम्बुजम्

ती पायी चालत जाऊन भवानीच्या पादपल्लवांचे दर्शन घेऊ लागली, आणि चालताना तिचे मन पूर्णपणे मुकुंदाच्या चरणकमळात गुंतले होते.

यतवाङ्मातृभिः सार्धं सखीभिः परिवारिता। गुप्ता राजभटैः शूरैः सन्नद्धैरुद्यतायुधैः। मृडङ्गशङ्खपणवास्तूर्यभेर्यश्च जघ्निरे

ती आपल्या मातांसह आणि सखींसह वेढलेली होती, शूर राजसैनिकांनी, कवचधारी आणि शस्त्र उगारून, तिची राखण केली; आणि मृदंग, शंख, टाळ, वाद्ये, भेरी वाजू लागली.

नानोपहार बलिभिर्वारमुख्याः सहस्रशः। स्रग्गन्धवस्त्राभरणैर्द्विजपत्न्यः स्वलङ्कृताः

हजारो कुलीन स्त्रिया, सुंदर अलंकार घालून, विविध भेटवस्तू, फुले, सुवासिक द्रव्ये, वस्त्रे आणि दागिने द्विजपत्नींसाठी घेऊन आल्या.

गायन्त्यश्च स्तुवन्तश्च गायका वाद्यवादकाः। परिवार्य वधूं जग्मुः सूतमागधवन्दिनः

गायक आणि वादक गाणी गात आणि स्तुती करत, सूत, मागध आणि वंदीकांसह वधूला वेढून पुढे चालले.

आसाद्य देवीसदनं धौतपादकराम्बुजा। उपस्पृश्य शुचिः शान्ता प्रविवेशाम्बिकान्तिकम्

देवीच्या निवासस्थानी पोहोचल्यावर, तिने पाय आणि हात धुऊन, शुद्ध आणि शांत मनाने अंबिकेच्या सान्निध्यात प्रवेश केला.

तां वै प्रवयसो बालां विधिज्ञा विप्रयोषितः। भवानीं वन्दयांचक्रुर्भवपत्नीं भवान्विताम्

त्या वयस्कर आणि विधी जाणणाऱ्या ब्राह्मणपत्नींनी, भवानीसह, समृद्धीने युक्त असलेल्या भवपत्नीचे पूजन केले.

नमस्ये त्वाम्बिकेऽभीक्ष्णं स्वसन्तानयुतां शिवाम्। भूयात्पतिर्मे भगवान्कृष्णस्तदनुमोदताम्

अंबिके, मी तुला पुन्हा पुन्हा वंदन करते, तू आपल्या संततीसह मंगलमय आहेस; माझा पती म्हणून भगवंत कृष्ण मिळो, आणि तू या प्रार्थनेवर प्रसन्न हो.

अद्भिर्गन्धाक्षतैर्धूपैर्वासःस्रङ्माल्य भूषणैः। नानोपहारबलिभिः प्रदीपावलिभिः पृथक्

सुगंधी द्रव्यांनी, अक्षता, धूप, नवे वस्त्र, फुलांच्या माळा, दागिने, वेगवेगळ्या प्रकारचे नैवेद्य, आणि स्वतंत्रपणे लावलेल्या दिव्यांनी तिची पूजा करण्यात आली.

विप्रस्त्रियः पतिमतीस्तथा तैः समपूजयत्। लवणापूपताम्बूल कण्ठसूत्रफलेक्षुभिः

ब्राह्मण स्त्रियांनी आपल्या पतींसह, मीठ, पिठाचे गोड पदार्थ, तांबूल, गळ्यात घालायच्या माळा, फळे आणि ऊस यांनी तिची भक्तीभावाने पूजा केली.

तस्यै स्त्रियस्ताः प्रददुः शेषां युयुजुराशिषः। ताभ्यो देव्यै नमश्चक्रे शेषां च जगृहे वधूः

त्या सर्व स्त्रियांनी तिला उरलेले नैवेद्य दिले आणि आशीर्वाद दिले; त्या सर्वांना वधूने नमस्कार केला आणि बाकीचे नैवेद्य स्वीकारले.

मुनिव्रतमथ त्यक्त्वा निश्चक्रामाम्बिकागृहात्। प्रगृह्य पाणिना भृत्यां रत्नमुद्रोपशोभिना

मग तिने मौनव्रत सोडून, अंबिकेच्या घरातून बाहेर पडली आणि आपल्या दागिन्यांनी सजलेल्या हातात दासीचा हात धरून निघाली.

तां देवमायामिव धीरमोहिनीं सुमध्यमां कुण्डलमण्डिताननाम्। श्यामां नितम्बार्पितरत्नमेखलां व्यञ्जत्स्तनीं कुन्तलशङ्कितेक्षणाम्

ती सुडौल बांध्याची, कानात कुंडले व दागिने घातलेली, सावळी, कंबरेला रत्नांची कमरपट्टा घातलेली, उन्नत स्तनांची, केसांच्या लटांनी डोळे झाकलेली, देवांची मायाजालासारखी मोहक दिसत होती.

शुचिस्मितां बिम्बफलाधरद्युति शोणायमानद्विजकुन्दकुड्मलाम्। पदा चलन्तीं कलहंसगामिनीं सिञ्जत्कलानूपुरधामशोभिना

तिच्या चेहऱ्यावर निर्मळ हास्य, बिंब फळासारखे लाल ओठ, मोगऱ्याच्या कळ्यांसारखे दात, हंसासारखी चाल, आणि पैंजणांच्या मंजुळ निनादाने ती अधिकच शोभून दिसत होती.