श्रीमद्भागवतपुराणम्

तिर्यक् चेदागतो गर्भः तदा मे मरणं भवेत् । प्रसूतौ दारुणं दुःखं सुकुमारी कथं सहे

'गर्भ आडवा आला, तर मी मरेन; प्रसूतीला फार वेदना असतात — मी अशी नाजूक, ते कसं सहन करणार?'

मन्दायां मयि सर्वस्वं ननान्दा संहरेत् तदा । सत्यशौचादिनियमो दुराराध्यः स दृश्यते

'मी जर मंद वागले, तर माझी सौतन सगळं घेईल; सत्य, स्वच्छता वगैरे नियम पाळणं फार कठीण वाटतं.'

लालने पालने दुःखं प्रसूतायाश्च वर्तते । वन्ध्या वा विधवा नारी सुखिनी चेति मे मतिः

'मुलाला वाढवताना आणि सांभाळताना त्रास होतो, प्रसूतीच्या वेळीही बाईला दुःख सहावं लागतं; माझ्या मते, वंध्या किंवा विधवा बाईच सुखी असते.'

एवं कुतर्कयोगेन तत्फलं नैव भक्षितम् । पत्या पृष्टं फलं भुक्तं भुक्तं चेति तयेरितम्

अशा चुकीच्या विचारांनी तिने फळ खाल्लंच नाही; नवऱ्याने विचारल्यावर, 'मी फळ खाल्लं, खाल्लं,' असं तिने सांगितलं.

एकदा भगिनी तस्याः तद्‌गृहः स्वेच्छयाऽऽगता । तदग्रे कथितं सर्वं चिन्तेयं महती हि मे

एकदा तिची धाकटी बहीण तिच्या घरी आपल्याच इच्छेने आली; तिच्यासमोर तिने सगळं सांगितलं, 'माझ्या मनात फार मोठी चिंता आहे.'

दुर्बला तेन दुःखेन ह्यनुजे करवाणि किम् । साब्रवीत् मम गर्भोस्ति तं दास्यामि प्रसूतितः

'या दुःखामुळे मी कमकुवत झाले आहे — आता काय करू, बहीण?' ती म्हणाली, 'माझ्या पोटात मूल आहे; जन्मल्यावर ते मी तुला देईन.'

तावत्कालं सगर्भेव गुप्ता तिष्ठ गृहे सुखम् । वित्तं त्वं मत्पतेर्यच्छ स ते दास्यति बालकम्

'तोपर्यंत, तू गरोदर असल्यासारखी घरात राहा आणि सुखाने जग; माझ्या नवऱ्याला थोडं धन दे, तो तुला मुलगा देईल.'

षण्मासिको मृतो बाल इति लोको वदिष्यति । तं बालं पोषयिष्यामि नित्यमागत्य ते गृहे

'लोक म्हणतील, मूल सहा महिन्याचं असतानाच मरण पावलं; मी दररोज तुझ्या घरी येऊन त्या मुलाला वाढवीन.'

फलमर्पय धेन्वै त्वं परीक्षार्थं तु साम्प्रतम् । तत् तद् आचरितं सर्वं तथैव स्त्रीस्वभावतः

'आता, चाचणी म्हणून हे फळ गायीला दे; हे सगळं असंच केलं, कारण बायकांचा स्वभाव असाच असतो.'

अथ कालेन सा नारी प्रसूता बालकं तदा । आनीय जनको बालं रहस्ये धुन्धुलीं ददौ

नंतर योग्य वेळी ती बाई मुलाला जन्म देऊन, वडिलांनी तो मुलगा गुपचूप धुंधुलीला दिला.

तया च कथितं भर्त्रे प्रसूतः सुखमर्भकः । लोकस्य सुखमुत्पन्नं आत्मदेव प्रजोदयात्

तिने नवऱ्याला सांगितलं, 'आरोग्यदायक मुलगा जन्मला; सगळ्यांना आनंद झाला, आत्मदेवाला पुत्र झाला.'

ददौ दानं द्विजातिभ्यो जातकर्म विधाय च । गीतवादित्रघोषोऽभूत् तद्‌द्वारं मंगलं बहु

त्याने ब्राह्मणांना दान दिलं आणि जातकर्म विधी केला; दाराशी गाणी आणि वाद्यांचा मोठा मंगल गजर झाला.

भर्तुरग्रेऽब्रवीत् वाक्यं स्तन्यं नास्ति कुचे मम । अन्यस्तन्येन निर्दुग्धा कथं पुष्णामि बालकम्

पतीसमोर तिने सांगितले, "माझ्या छातीला दूध नाही; दुसरी कुणीतरी ते काढले आहे, मग मी या बाळाला कसे पोसू?"

मत्स्वसुश्च प्रसूताया मृतो बालस्तु वर्तते । तामाकार्य गृहे रक्ष सा तेऽर्भं पोषयिष्यति

माझ्या दुसऱ्या बायकोला मूल झाले होते, पण तिचे बाळ मरण पावले आहे; तिला इथे आणा आणि घरात ठेवा—ती तुझे बाळ वाढवेल.

पतिना तत्कृतं सर्वं पुत्ररक्षणहेतवे । पुत्रस्य धुन्धुकारीति नाम मात्रा प्रतिष्ठितन्

पुत्राचे रक्षण व्हावे म्हणून पतीने हे सर्व केले; आईने त्या मुलाला धुंधुकारी हे नाव दिले.

त्रिमासे निर्गते चाथ सा धेनुः सुषुवेऽर्भकम् । सर्वांगसुन्दरं दिव्यं निर्मलं कनकप्रभम्

तीन महिने गेल्यावर त्या गायीने एक वासरू जन्माला घातले—ते सर्वांगाने सुंदर, दिव्य, निर्मळ आणि सोन्यासारखे तेजस्वी होते.

दृष्ट्वा प्रसन्नो विप्रस्तु संस्कारान् स्वयमादधे । मत्वा‌ऽऽश्चर्यं जनाः सर्वे दिदृक्षार्थं समागताः

हे पाहून तो ब्राह्मण आनंदी झाला आणि स्वतःच सर्व संस्कार केले; हे आश्चर्य वाटल्याने सर्व लोक पाहण्यासाठी एकत्र आले.

भाग्योदयोऽधुना जात आत्मदेवस्य पश्यत । धेन्वा बालः प्रसूतस्तु देवरूपीति कौतुकम्

आत्मदेवाचे भाग्य आता फळास आले आहे; गायीपासून बाळ जन्माला आले, आणि ते देवासारखे दिसत असल्याने सर्वांना आश्चर्य वाटले.

न ज्ञातं तद्‍रहस्यं तु केनापि विधियोगतः । गोकर्णं तं सुतं दृष्ट्वा गोकर्णं नाम चाकरोत्

नियतीमुळे हे गुपित कुणालाच कळले नाही; त्या बाळाच्या गायीसारख्या कानांमुळे त्याचे नाव गोकर्ण ठेवले.

कियत्कालेन तौ जातौ तरुणौ तनयावुभौ । गोकर्णः पण्डितो ज्ञानी धुन्धुकारी महाखलः

काही काळात दोन्ही मुले मोठी झाली; गोकर्ण विद्वान आणि ज्ञानी झाला, तर धुंधुकारी फारच वाईट स्वभावाचा निघाला.

स्नानशौचक्रियाहीनो दुर्भक्षी क्रोधवर्जितः । दुष्परिग्रहकर्ता च शवहस्तेन भोजनम्

तो स्नान आणि स्वच्छतेची काळजी करत नसे, चुकीचे अन्न खात असे, राग नसलेला, चुकीने मिळवलेली वस्तू घेत असे, आणि प्रेताला हात लावून जेवत असे.

चौरः सर्वजनद्वेषी परवेश्मप्रदीपकः । लालनायार्भकान् धृत्वा सद्यः कूपे न्यपातयत्

तो चोर होता, सर्व लोक त्याचा तिरस्कार करत, दुसऱ्यांच्या घरांना आग लावत असे, आणि खेळायला म्हणून लहान मुलांना घेऊन लगेच विहिरीत टाकत असे.

हिंसकः शस्त्रधारी च दीनान्धानां प्रपीडकः । चाण्डालाभिरतो नित्यं पाशहस्तः श्वसंगतः

तो हिंसक, शस्त्र घेणारा, गरीब आणि आंधळ्यांना त्रास देणारा, नेहमी चांडाळांसोबत राहणारा, दोरी हातात घेणारा आणि कुत्र्यांसोबत वावरणारा होता.

तेन वेश्याकुसंगेन पित्र्यं वित्तं तु नाशितम् । एकदा पितरौ ताड्य पात्राणि स्वयमाहरत्

वेश्यांसोबत वावरण्यामुळे त्याने वडिलांचे सर्व धन उधळले; एकदा तर त्याने आईवडिलांना मारहाण करून त्यांचे भांडी स्वतःच उचलली.

तत्पिता कृपणः प्रोच्चैः धनहीनो रुरोद ह । वध्यतवं तु समीचीनं कुपुत्रो दुःखदायकः

त्याचा बिचारा बाप, आता निर्धन झालेला, मोठ्याने रडू लागला, "असा वाईट आणि दुःख देणारा मुलगा मारला गेला पाहिजे."

क्व तिष्ठामि क्व गच्छामि को मे दुःखं व्यपोहयेत् । प्राणान् त्यजामि दुःखेन हा कष्टं मम संस्थितम्

"मी कुठे राहू, कुठे जाऊ, माझे दुःख कोण दूर करेल? या दुःखात मी प्राण सोडतो—हाय, माझी अवस्था किती वाईट झाली आहे!"

तदानीं तु समागत्य गोकर्णो ज्ञानसंयुतः । बोधयामास जनकं वैराग्यं परिदर्शयन्

तेव्हा गोकर्ण, ज्याच्याकडे ज्ञान होते, आला आणि वडिलांना उपदेश केला, त्यांना वैराग्याचा मार्ग दाखवला.

असारः खलु संसारो दुःखरूपी विमोहकः । सुतः कस्य धनं कस्य स्नेहवान् ज्वलतेऽनिशम्

हा संसार खरोखरच निरर्थक, दुःखमय आणि माणसाला फसवणारा आहे; कोणाचा मुलगा, कोणाचे धन, कोणाचा प्रेम नेहमीच टिकते?

न चेन्द्रस्य सुखं किंचित् न सुखं चक्रवर्तिनः । सुखमस्ति विरक्तस्य मुनेः एकान्तजीविनः

इंद्रालाही सुख नाही, चक्रवर्ती राजालाही नाही; खरे सुख फक्त ज्याला काहीच आसक्ति नाही आणि जो एकांतात राहतो अशा साधूला मिळते.