श्रीमद्भागवतपुराणम्

सर्वतः पुष्पितवनं द्विजालिकुलनादितम्। हंसकारण्डवाकीर्णैः पद्मषण्डैश्च मण्डितम्

सर्वत्र फुलांनी बहरलेली वने, पक्ष्यांच्या किलबिलाटाने नादलेली, हंस, बगळे आणि कमळांनी भरलेल्या तळ्यांनी ती शोभून गेली होती.

तमागतं समागम्य कृष्णस्यानुचरं प्रियम्। नन्दः प्रीतः परिष्वज्य वासुदेवधियार्चयत्

तो आल्यावर, नंदाने कृष्णाचा प्रिय सखा उद्धव याला भेटून आनंदाने मिठी मारली आणि वासुदेवाच्या भावनेने त्याचे स्वागत केले.

भोजितं परमान्नेन संविष्टं कशिपौ सुखम्। गतश्रमं पर्यपृच्छत्पादसंवाहनादिभिः

त्याला उत्तम अन्न खाऊ घातले, मऊ आसनावर बसवले, त्याचा थकवा दूर झाला की नाही हे विचारले आणि पाय दाबून इतर सेवा केली.

कच्चिदङ्ग महाभाग सखा नः शूरनन्दनः। आस्ते कुशल्यपत्याद्यैर्युक्तो मुक्तः सुहृद्व्रतः

हे भाग्यवान, आमचा मित्र शूरनंदन कुशल आहे ना? तो आपल्या कुटुंबासह, मुलांसह सुखात आहे ना? त्याला काही त्रास नाही ना? तो आपली मैत्री जपतो ना?

दिष्ट्या कंसो हतः पापः सानुगः स्वेन पाप्मना। साधूनां धर्मशीलानां यदूनां द्वेष्टि यः सदा

सुदैवाने, पापी कंस आणि त्याचे सगळे अनुयायी, जे सदा सज्जन आणि धर्मशील यादवांचा द्वेष करत होते, ते त्यांच्या स्वतःच्या पापामुळे नष्ट झाले.

अपि स्मरति नः कृष्णो मातरं सुहृदः सखीन्। गोपान्व्रजं चात्मनाथं गावो वृन्दावनं गिरिम्

कृष्ण अजून आपल्याला, त्याची आई, मित्र, गवळण, गवळी, आपलं व्रज, आपले आप्त, गायी, वृंदावन आणि तो डोंगर — हे सगळं आठवतो का?

अप्यायास्यति गोविन्दः स्वजनान्सकृदीक्षितुम्। तर्हि द्रक्ष्याम तद्वक्त्रं सुनसं सुस्मितेक्षणम्

गोविंद कधी आपल्या लोकांना एकदातरी भेटायला येईल का? मग आपण त्याचं सुंदर नाक असलेलं, हसतमुख डोळ्यांचं ते चेहरा पाहू.

दावाग्नेर्वातवर्षाच्च वृषसर्पाच्च रक्षिताः। दुरत्ययेभ्यो मृत्युभ्यः कृष्णेन सुमहात्मना

दावानळ, वादळ, पाऊस, रानगुरे, साप, आणि पार न होणाऱ्या संकटांतून — अगदी मृत्यूपासूनही — कृष्ण या थोरात्म्याने आपली रक्षा केली.

स्मरतां कृष्णवीर्याणि लीलापाङ्गनिरीक्षितम्। हसितं भाषितं चाङ्ग सर्वा नः शिथिलाः क्रियाः

कृष्णाची शौर्यकृती, त्याची खेळकर नजर, हसणं आणि बोलणं आठवलं की, बाळा, आपली सगळी कामं थांबून जातात.

सरिच्छैलवनोद्देशान्मुकुन्दपदभूषितान्। आक्रीडानीक्ष्यमाणानां मनो याति तदात्मताम्

मुकुंदाच्या पावलांनी पावन झालेल्या त्या नद्या, डोंगर, आणि रान — जिथे आपण त्याला खेळताना पाहिलं — तिथेच आपलं मन गुंतून राहतं.

मन्ये कृष्णं च रामं च प्राप्ताविह सुरोत्तमौ। सुराणां महदर्थाय गर्गस्य वचनं यथा

माझ्या मते कृष्ण आणि राम हे देवांमध्ये श्रेष्ठ आहेत. गार्ग्यांनी सांगितल्याप्रमाणे, ते इथे कुठल्या तरी मोठ्या कार्यासाठी आले आहेत.

कंसं नागायुतप्राणं मल्लौ गजपतिं यथा। अवधिष्टां लीलयैव पशूनिव मृगाधिपः

दहा हजार हत्तींची ताकद असलेला कंस, मल्ल, आणि गजराज — या सगळ्यांना त्याने सहजपणे, जसा सिंह पशूंना मारतो तसा, संपवले.

तालत्रयं महासारं धनुर्यष्टिमिवेभराट्। बभञ्जैकेन हस्तेन सप्ताहमदधाद्गिरिम्

ती तीन मोठी ताडाची झाडं, जणू काही मोठं धनुष्यच, त्याने एका हाताने मोडली आणि सात दिवस तो डोंगर उचलून धरला.

प्रलम्बो धेनुकोऽरिष्टस्तृणावर्तो बकादयः। दैत्याः सुरासुरजितो हता येनेह लीलया

प्रलंब, धेनुक, अरिष्ट, तृणावर्त, बकासुर आणि इतर असे दैत्य — जे देवांना आणि असुरांनाही जिंकू शकतात — त्यांना त्याने इथे खेळता खेळता मारले.

श्रीशुक उवाच। इति संस्मृत्य संस्मृत्य नन्दः कृष्णानुरक्तधीः। अत्युत्कण्ठोऽभवत्तूष्णीं प्रेमप्रसरविह्वलः

श्रीशुक म्हणाले: अशा प्रकारे पुन्हा पुन्हा आठवत, कृष्णावर प्रेम करणारा नंदा अतिशय उत्कंठित झाला आणि प्रेमाच्या भरात गप्प बसून राहिला.

यशोदा वर्ण्यमानानि पुत्रस्य चरितानि च। शृण्वन्त्यश्रूण्यवास्राक्षीत्स्नेहस्नुतपयोधरा

यशोदा आपल्या मुलाच्या लीला ऐकत असताना, तिच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले आणि मायेने तिच्या छातीला दूध येऊ लागले.

तयोरित्थं भगवति कृष्णे नन्दयशोदयोः। वीक्ष्यानुरागं परमं नन्दमाहोद्धवो मुदा

नंदा आणि यशोदेला कृष्णासाठी इतकं परम प्रेम पाहून, उद्धवाच्या मनात आनंद भरून आला आणि त्याने नंदाला सांगितलं.

श्रीउद्धव उवाच। युवां श्लाघ्यतमौ नूनं देहिनामिह मानद। नारायणेऽखिलगुरौ यत्कृता मतिरीदृशी

उद्धव म्हणाला: तुम्ही दोघं सर्व सजीवांमध्ये खरोखरच सर्वात प्रशंसनीय आहात, कारण तुमचं मन अखिल गुरु असलेल्या नारायणावर इतकं एकाग्र आहे.

एतौ हि विश्वस्य च बीजयोनी रामो मुकुन्दः पुरुषः प्रधानम्। अन्वीय भूतेषु विलक्षणस्य ज्ञानस्य चेशात इमौ पुराणौ

राम आणि मुकुंद हेच या विश्वाचं बीज आणि मूळ आहेत — पुरुष आणि आदिप्रकृती. सर्व जीवांमध्ये तेच प्राचीन ज्ञानाचे आणि सामर्थ्याचे स्वामी, सगळ्यांपेक्षा वेगळे आहेत.

यस्मिन्जनः प्राणवियोगकाले क्षणं समावेश्य मनोऽविशुद्धम्। निर्हृत्य कर्माशयमाशु याति परां गतिं ब्रह्ममयोऽर्कवर्णः

मृत्यूच्या वेळी जरी मन शुद्ध नसलं, तरी जो त्याच्यात एक क्षण स्थिरावतो, त्याचं सगळं कर्म तो लगेच दूर करतो आणि तो तेजस्वी, ब्रह्ममय, सूर्याप्रमाणे असलेला, त्या जीवाला परम मार्ग दाखवतो.

तस्मिन्भवन्तावखिलात्महेतौ नारायणे कारणमर्त्यमूर्तौ। भावं विधत्तां नितरां महात्मन्किं वावशिष्टं युवयोः सुकृत्यम्

ज्याच्यात सर्वांचा हेतू सामावला आहे, जो नारायण, सर्वांचा कारण आहे आणि माणूसरूपात आला आहे — अशा त्या महात्म्यात तुम्ही मन लावलं आहे, तर तुमच्यापेक्षा मोठं पुण्य अजून काय असू शकतं?

आगमिष्यत्यदीर्घेण कालेन व्रजमच्युतः। प्रियं विधास्यते पित्रोर्भगवान्सात्वतां पतिः

अल्प काळातच अच्युत, सात्वतांचा स्वामी, व्रजमध्ये येईल आणि आपल्या आईवडिलांना आनंद देईल.

हत्वा कंसं रङ्गमध्ये प्रतीपं सर्वसात्वताम्। यदाह वः समागत्य कृष्णः सत्यं करोति तत्

कंसाला, जो सर्व सात्वतांचा शत्रू होता, रंगभूमीत ठार मारल्यानंतर, कृष्णाने जे वचन दिलं होतं, ते तो नक्की पूर्ण करेल.

मा खिद्यतं महाभागौ द्रक्ष्यथः कृष्णमन्तिके। अन्तर्हृदि स भूतानामास्ते ज्योतिरिवैधसि

महाभाग्यवान हो, दुःखी होऊ नका. तुम्ही श्रीकृष्णाला जवळच पाहाल. तो सर्व जीवांच्या अंतःकरणात, आकाशातील प्रकाशासारखा वास करतो.

न ह्यस्यास्ति प्रियः कश्चिन्नाप्रियो वास्त्यमानिनः। नोत्तमो नाधमो वापि समानस्यासमोऽपि वा

जो खरा आहे, त्याला कोणी प्रिय किंवा अप्रिय नाही. त्याच्यासाठी कोणी श्रेष्ठ, कनिष्ठ, समान किंवा वेगळा नाही. तो सर्वांना सारखा आहे.

न माता न पिता तस्य न भार्या न सुतादयः। नात्मीयो न परश्चापि न देहो जन्म एव च

त्याला आई, वडील, पत्नी, मुले किंवा इतर नातेवाईक नाहीत. त्याचं स्वतःचं किंवा दुसऱ्याचं असं काही नाही, शरीर नाही आणि जन्मही नाही.

न चास्य कर्म वा लोके सदसन्मिश्रयोनिषु। क्रीडार्थं सोऽपि साधूनां परित्राणाय कल्पते

या जगात, चांगल्या-वाईट कर्मांमध्ये त्याचं काहीही कर्म नाही. तरीही, तो केवळ खेळ म्हणून, सत्त्वशील लोकांचे रक्षण करण्यासाठी प्रकट होतो.

सत्त्वं रजस्तम इति भजते निर्गुणो गुणान्। क्रीडन्नतीतोऽपि गुणैः सृजत्यवन्हन्त्यजः

तो गुणांपलीकडे असला तरी, सत्त्व, रज आणि तम हे गुण तो स्वीकारतो. या गुणांमध्ये खेळत, तो निर्माण करतो, पालन करतो आणि नाश करतो, जरी तो अजन्मा आहे.

यथा भ्रमरिकादृष्ट्या भ्राम्यतीव महीयते। चित्ते कर्तरि तत्रात्मा कर्तेवाहंधिया स्मृतः

जसं भ्रमराच्या दृष्टीने काहीतरी फिरतंय आणि हलतंय असं वाटतं, तसं मनात, 'मी कर्ता आहे' या भावनेमुळे आत्म्याला कर्ता म्हणून ओळखलं जातं.