श्रीमद्भागवतपुराणम्

पृष्ट्वाथ स्वागतं तस्मै निवेद्य च वरासनम् । प्रक्षाल्य विधिवत् पादौ मधुपर्कार्हणमाहरत्

त्याची विचारपूस करून, त्याला आदराने आसन दिले, पाय विधिपूर्वक धुतले आणि मधुपर्क म्हणून स्वागताचा पदार्थ आणला.

निवेद्य गां चातिथये संवाह्य श्रान्तमादृतः । अन्नं बहुगुणं मेध्यं श्रद्धयोपाहरद् विभुः

अतिथी म्हणून त्याला गाय अर्पण केली, थकलेल्या अंगाची आदराने मालीश केली, आणि मग प्रभूंनी भक्तीभावाने भरपूर, शुद्ध अन्न दिले.

तस्मै भुक्तवते प्रीत्या रामः परमधर्मवित् । मखवासैर्गन्धमाल्यैः परां प्रीतिं व्यधात् पुनः

त्याने जेवण केल्यावर, धर्माचे तत्त्व जाणणारे राम प्रेमाने त्याला यज्ञात वापरली जाणारी सुवासिक द्रव्ये आणि फुले पुन्हा अर्पण करून सन्मानित केले.

पप्रच्छ सत्कृतं नन्दः कथं स्थ निरनुग्रहे । कंसे जीवति दाशार्ह सौनपाला इवावयः

नंदाने त्याचं योग्य स्वागत केलं आणि विचारलं, "कसा आहेस या दुष्टपणाने भरलेल्या प्रदेशात, काम्स अजूनही जिवंत असताना, दाशार्हा? आपण सगळे जण जणू एखाद्या कठोर मालकाखालील गवळ्यांसारखे नाही का?"

योऽवधीत् स्वस्वसुस्तोकान् क्रोशन्त्या असुतृप् खलः । किं नु स्वित्तत्प्रजानां वः कुशलं विमृशामहे

तो दुष्ट काम्स, ज्याने आपल्या बहिणीच्या मुलांना त्यांच्या आईच्या आक्रोशात मारलं, त्याच्यामुळे तुमचं आणि तुमच्या लोकांचं कसं बरं होईल, असं आम्हाला वाटतं.

इत्थं सूनृतया वाचा नन्देन सुसभाजितः । अक्रूरः परिपृष्टेन जहावध्वपरिश्रमम्

नंदाच्या प्रेमळ आणि मनापासूनच्या बोलांनी सन्मानित झाल्यावर, अक्रूराने त्याच्या विचारलेल्या प्रश्नांना उत्तर देताना प्रवासाचा सारा थकवा विसरला.

श्रीकृष्णबलरामयोर्मथुरायां प्रति प्रस्थानं विरहकातर गोपीनां करुणोद्‌गारः कालिंद्यां अक्रूरकर्तृकं भगवद्‌धाम दर्शनं च - श्रीशुक उवाच - ( अनुष्टुप् ) सुखोपविष्टः पर्यङ्‌के रमकृष्णोरुमानितः । लेभे मनोरथान् सर्वान् पन्पथि यान् स चकार ह

श्रीशुक म्हणाले — राम आणि कृष्ण यांनी सन्मानाने आसन दिल्यावर, अक्रूर आरामात बसला आणि प्रवासात मनात धरलेली सर्व इच्छित स्वप्नं त्याला पूर्ण झाल्यासारखी वाटली.

किमलभ्यं भगवति प्रसन्ने श्रीनिकेतने । तथापि तत्परा राजन् न हि वाञ्छन्ति किञ्चन

श्रीहरी प्रसन्न असतील तर काय मिळू शकत नाही? पण, राजन, त्यांना पूर्णपणे समर्पित झालेले भक्त काहीच इच्छा धरत नाहीत.

सायंतनाशनं कृत्वा भगवान् देवकीसुतः । सुहृत्सु वृत्तं कंसस्य पप्रच्छान्यच्चिकीर्षितम्

संध्याकाळचं जेवण झाल्यावर, देवकीपुत्र श्रीकृष्णाने आपल्या मित्रांकडून काम्साचं वर्तन आणि त्याच्या नव्या योजना काय आहेत, हे विचारलं.

श्रीभगवानुवाच - तात सौम्यागतः कच्चित् स्वागतं भद्रमस्तु वः । अपि स्वज्ञातिबन्धूनां अनमीवमनामयम्

श्रीभगवान म्हणाले — "माझ्या प्रिय, सौम्य अक्रूरा, स्वागत आहे! सर्व काही ठीक आहे ना? तुझ्या नातेवाईकांत आणि कुटुंबीयांत कुणाला काही आजार किंवा दुःख तर नाही ना?"

किं नु नः कुशलं पृच्छे एधमाने कुलामये । कंसे मातुलनाम्न्यङ्‌ग स्वानां नस्तत्प्रजासु च

"आपल्या घराण्यावर संकट आलेलं असताना आणि काम्स, आपला मामा, आपल्यावर व आपल्या लोकांवर राज्य करत असताना, मी तुझ्या कुशलतेची चौकशी कशी करू?"

अहो अस्मदभूद् भूरि पित्रोर्वृजिनमार्ययोः । यद्धेतोः पुत्रमरणं यद्धेतोर्बन्धनं तयोः

"हाय! आपल्या मुळे आपल्या वडिलांना आणि आईला किती दुःख सहन करावं लागलं — आपल्यामुळे त्यांचे पुत्र मारले गेले आणि आपल्यामुळेच त्यांना कैदेत टाकलं गेलं."

दिष्ट्याद्य दर्शनं स्वानां मह्यं वः सौम्य काङ्‌क्षितम् । सञ्जातं वर्ण्यतां तात तवागमनकारणम्

"आज माझ्या प्रिय लोकांचं दर्शन मला मिळालं, हे माझं भाग्य आहे, सौम्य अक्रूरा. आता, तुझ्या येण्याचं कारण मला सांग."

श्रीशुक उवाच - पृष्टो भगवता सर्वं वर्णयामास माधवः । वैरानुबन्धं यदुषु वसुदेववधोद्यमम्

श्रीशुक म्हणाले — श्रीभगवानाने विचारल्यावर माधवाने सर्व काही सांगितलं — यादवांतील वैर, आणि काम्साने वसुदेवाचा वध करण्याचा कट.

यत्सन्देशो यदर्थं वा दूतः सम्प्रेषितः स्वयम् । यदुक्तं नारदेनास्य स्वजन्मानकदुन्दुभेः

तो स्वतः दूत म्हणून का पाठवला गेला, काय संदेश आहे, आणि नारदाने काम्साला अनकदुंदुभीच्या पुत्राच्या जन्माबद्दल काय सांगितलं, हे सर्व त्याने स्पष्ट केलं.

श्रुत्वाक्रूरवचः कृष्णो बलश्च परवीरहा । प्रहस्य नन्दं पितरं राज्ञा दिष्टं विजज्ञतुः

अक्रूराचं बोलणं ऐकून, शत्रूंचा संहार करणारे कृष्ण आणि बलराम हसले आणि नंद, आपल्या वडिलांना, राजाचा आदेश सांगितला.

गोपान् समादिशत् सोऽपि गृह्यतां सर्वगोरसः । उपायनानि गृह्णीध्वं युज्यन्तां शकटानि च

त्यांनी गवळ्यांना सांगितलं, "सर्व दूध आणि दुग्धजन्य पदार्थ गोळा करा. देणग्या तयार ठेवा आणि गाड्या जुळवा."

यास्यामः श्वो मधुपुरीं दास्यामो नृपते रसान् । द्रक्ष्यामः सुमहत्पर्व यान्ति जानपदाः किल । एवमाघोषयत्क्षत्रा नन्दगोपः स्वगोकुले

"उद्या आपण सर्वजण मधुपुरीला जाऊ, राजाला आपली उत्पादने देऊ आणि मोठा उत्सव पाहू, कारण आसपासच्या गावांतील लोक तिकडे जात आहेत असं म्हणतात." असं नंदगोपाने आपल्या गोकुळात जाहीर केलं.

गोप्यस्तास्तद् उपश्रुत्य बभूवुर्व्यथिता भृशम् । रामकृष्णौ पुरीं नेतुं अक्रूरं व्रजमागतम्

हे ऐकून, गवळणींना फारच दुःख झालं, कारण अक्रूरा राम आणि कृष्णाला शहरात नेण्यासाठी व्रजामध्ये आला होता.

काश्चित् तत्कृतहृत्ताप श्वासम्लानमुखश्रियः । स्रंसद्‌दुद्दुकूलवलय केशग्रंथ्यश्च काश्चन

काहींच्या मनाला या घटनेमुळे इतकं दुःख झालं की त्यांचे चेहरे सुस्कारा घेत घेत फिकट पडले; काहींच्या साड्या, बांगड्या आणि केसांच्या वेण्या सैल झाल्या.

अन्याश्च तदनुध्यान निवृत्ताशेषवृत्तयः । नाभ्यजानन् इमं लोकं आत्मलोकं गता इव

इतर काही गवळणी कृष्णाच्या आठवणीत इतक्या गुंतल्या की त्यांनी सगळ्या दैनंदिन कामांना विसरून जावं, असं वाटलं जणू त्या या जगात नसून आपल्या आतल्या विश्वातच आहेत.

स्मरन्त्यश्चापराः शौरेः अनुरागस्मितेरिताः । हृदिस्पृशश्चित्रपदा गिरः संमुमुहुः स्त्रियः

इतर स्त्रिया शौरिकृष्णाच्या प्रेमळ हास्याची आणि गोड बोलांची आठवण काढत होत्या. त्याच्या मनाला भिडणाऱ्या सुंदर शब्दांनी त्या स्त्रिया गोंधळून गेल्या.

गतिं सुललितां चेष्टां स्निग्धहासावलोकनम् । शोकापहानि नर्माणि प्रोद्दामचरितानि च

त्यांना त्याची मोहक चाल, हळुवार हालचाली, प्रेमळ हास्य आणि कटाक्ष, दुःख दूर करणारे विनोद आणि त्याची खेळकर कृत्ये आठवत होती.

चिन्तयन्त्यो मुकुन्दस्य भीता विरहकातराः । समेताः सङ्‌घशः प्रोचुः अश्रुमुख्योऽच्युताशयाः

मुकुंदाची आठवण काढत, विरहाने घाबरलेल्या आणि व्याकुळ झालेल्या त्या स्त्रिया एकत्र जमल्या, त्यांचे डोळे अश्रूंनी भरले होते आणि त्या अच्युताच्या आठवणीने बोलू लागल्या.

श्रीगोप्य ऊचुः - ( मिश्र ) अहो विधातस्तव न क्वचिद् दया संयोज्य मैत्र्या प्रणयेन देहिनः । तांश्चाकृतार्थान् वियुनङ्‌क्ष्यपार्थकं विक्रीडितं तेऽर्भकचेष्टितं यथा

गोपिका म्हणाल्या — अरे विधाता, तुझ्यात जराही दया नाही! जीवांना प्रेमाने आणि मैत्रीने एकत्र आणतोस, पण त्यांच्या इच्छा पूर्ण होण्याआधीच त्यांना वेगळे करतोस, जणू मुलांच्या खेळण्यातली वस्तू अचानक काढून घेतोस.

यस्त्वं प्रदर्श्यासितकुन्तलावृतं मुकुन्दवक्त्रं सुकपोलमुन्नसम् । शोकापनोदस्मितलेशसुन्दरं करोषि पारोक्ष्यमसाधु ते कृतम्

तू आम्हाला मुकुंदाचं काळ्या केसांनी वेढलेलं, सुंदर गालांचं, उंच नाकाचं आणि हलक्या हास्याने दुःख दूर करणारं चेहरा दाखवला, आणि आता त्याला आमच्यापासून दूर केलंस; हे योग्य नाही.

क्रूरस्त्वमक्रूरसमाख्यया स्म नः चक्षुर्हि दत्तं हरसे बताज्ञवत् । येनैकदेशेऽखिलसर्गसौष्ठवं त्वदीयमद्राक्ष्म वयं मधुद्विषः

तू खरंच निर्दयी आहेस, अक्रूर नावाला शोभेसा! डोळे दिलेस, पण आता आमच्याकडून ते हिसकावून घेतोस, कारण तुझ्यामुळेच आम्ही मधुद्विषाचा, सृष्टीच्या सौंदर्याचं मूर्तिमंत रूप, एकाच ठिकाणी पाहिलं.

न नन्दसूनुः क्षणभङ्‌गसौहृदः समीक्षते नः स्वकृतातुरा बत । विहाय गेहान् स्वजनान् तान् पतीन् तद्दास्यमद्धोपगता नवप्रियः

नंदाचा मुलगा, ज्याचं प्रेम क्षणभंगुर आहे, आता आमच्याकडे पाहतही नाही, जरी आम्ही आपल्या कर्माने त्रस्त झालो तरी. घर, आप्त, पती सोडून त्याची सेवा करायला आलो, पण आता त्याला नवीन प्रिये मिळाल्या आहेत.

सुखं प्रभाता रजनीयमाशिषः सत्या बभूवुः पुरयोषितां ध्रुवम् । याः संप्रविष्टस्य मुखं व्रजस्पतेः पास्यन्त्यपाङ्‌गोत् कलितस्मितासवम्

त्या नगरीच्या स्त्रियांसाठी रात्र आनंदात गेली आणि त्यांची सर्व इच्छा पूर्ण झाल्या असतील, कारण व्रजपती कृष्णाच्या आगमनाने त्या त्याच्या कटाक्षातील हास्यरसाचा आस्वाद घेतील.