श्रीमद्भागवतपुराणम्

दर्शनीयतिलको वनमाला दिव्यगन्धतुलसीमधुमत्तैः । अलिकुलैरलघु गीतामभीष्टं आद्रियन् यर्हि सन्धितवेणुः

सुंदर तिलक, वनफुलांची माळ, दिव्य सुवास आणि मधाने ओतप्रोत तुळशीने सजलेला तो, जेव्हा बासरी वाजवतो, तेव्हा मधमाशा त्याच्या सन्मानार्थ, आपल्याला हवे तसे गाणे गातात.

सरसि सारसहंसविहङ्‌गाः चारुगीतहृतचेतस एत्य । हरिमुपासत ते यतचित्ता हन्त मीलितदृशो धृतमौनाः

तळ्यात, बगळे, हंस आणि इतर पक्षी, त्याच्या सुंदर गाण्याने मंत्रमुग्ध होऊन, हरिपाशी येतात, मन एकाग्र करून, डोळे मिटून, शांतपणे त्याची पूजा करतात.

सहबलः स्रगवतंसविलासः सानुषु क्षितिभृतो व्रजदेव्यः । हर्षयन् यर्हि वेणुरवेण जातहर्ष उपरम्भति विश्वम्

मित्रांसह, फुलांच्या माळा आणि अलंकारांनी सजलेला तो, डोंगराच्या उतारावर, जेव्हा बासरीच्या सुरांनी गोपिकांना आनंदित करतो, तेव्हा साऱ्या जगात आनंद पसरतो.

महदतिक्रमणशङ्‌कितचेता मन्दमन्दमनुगर्जति मेघः । सुहृदमभ्यवर्षत् सुमनोभिः छायया च विदधत्प्रतपत्रम्

मेघ, आपली मर्यादा ओलांडू नये म्हणून सावधपणे हळूहळू गडगडतो, आणि मित्रासारखा, फुलांचा वर्षाव करतो, छाया देतो, जणू त्याच्यासाठी छत्र धरतो.

विविधगोपचरणेषु विदग्धो वेणुवाद्य उरुधा निजशिक्षाः । तव सुतः सति यदाधरबिम्बे दत्तवेणुरनयत् स्वरजातीः

विविध गायींची देखभाल करण्यात कुशल आणि बासरी वाजवण्यात पटाईत असलेला तुझा मुलगा, जेव्हा बासरी ओठांवर ठेवतो, तेव्हा त्याच्या स्वतःच्या सुरांनी नवीन गाणी निर्माण करतो.

सवनशस्तदुपधार्य सुरेशाः शक्रशर्वपरमेष्ठिपुरोगाः । कवय आनतकन्धरचित्ताः कश्मलं ययुरनिश्चिततत्त्वाः

हे ऐकून, इंद्र, शंकर, ब्रह्मा आणि इतर देवता, तसेच ऋषी, मान झुकवून, मन एकाग्र करून, सत्य काय हेच समजेनासे होऊन गोंधळून जातात.

निजपदाब्जदलैर्ध्वजवज्र नीरजाङ्‌कुशविचित्रललामैः । व्रजभुवः शमयन् खुरतोदं वर्ष्मधुर्यगतिरीडितवेणुः

ध्वज, वज्र, कमळ आणि अंकुश यांचे चिन्ह असलेल्या त्यांच्या खुरांनी, गायी बासरीच्या आनंदाने, व्रजभूमीवरील खुरांचे ओरखडे भरून, पृथ्वीला शांत करतात.

व्रजति तेन वयं सविलास वीक्षणार्पितमनोभववेगाः । कुजगतिं गमिता न विदामः कश्मलेन कवरं वसनं वा

तो जाताना, त्याच्या खेळकर नजरेने आमच्या मनात उमटणाऱ्या ओढीने आम्ही इतक्या भारावून जातो की, आम्ही कुठे फिरतो, आमचे केस किंवा वस्त्र कसे आहेत, काहीच कळत नाही. आम्ही पूर्णपणे हरवून जातो.

मणिधरः क्वचिदागणयन् गा मालया दयितगन्धतुलस्याः । प्रणयिनोऽनुचरस्य कदांसे प्रक्षिपन् भुजमगायत यत्र

कधी कधी, तुळशीच्या सुवासिक हाराने सजलेला तो गायींची मोजणी करतो, आणि आपल्या प्रिय मित्राच्या खांद्यावर हात ठेवून, तो चालता चालता गात असतो.

क्वणितवेणुरववञ्चितचित्ताः कृष्णमन्वसत कृष्णगृहिण्यः । गुणगणार्णमनुगत्य हरिण्यो गोपिका इव विमुक्तगृहाशाः

त्याच्या वेणूच्या गोड आवाजाने मोहून, कृष्णाच्या पत्नींचे मन पूर्णपणे त्याच्यामध्ये गुंतते. त्याच्या गुणांच्या सागरामागे, हरिणीसुद्धा गोपिकांसारख्या, घराची आस सोडून, त्याच्या मागे जातात.

( स्वागता ) कुन्ददामकृतकौतुकवेषो गोपगोधनवृतो यमुनायाम् । नन्दसूनुरनघे तव वत्सो नर्मदः प्रणयिणां विजहार

कुंदाच्या हारांनी आणि रंगीबेरंगी पोशाखांनी स्वागत झालेला, गवळ्यांनी आणि गायींनी वेढलेला, यमुनाकाठी, अकलंक एक, नंदाचा मुलगा, तुझा वासरू, आपल्या मित्रांना हसत-खेळत आनंद देतो.

मन्दवायुरुपवात्यनकूलं मानयन् मलयजस्पर्शेन । वन्दिनस्तमुपदेवगणा ये वाद्यगीतबलिभिः परिवव्रुः

मंद वारा, चंदनाच्या सुवासाने भरलेला, त्याच्या सन्मानासाठी वाहतो; देवगायनांचे समूह, वाद्य, गाणे आणि नैवेद्यांनी त्याच्याभोवती फिरून त्याचे गुणगान करतात.

वत्सलो व्रजगवां यदगध्रो वन्द्यमानचरणः पथि वृद्धैः । कृत्स्नगोधनमुपोह्य दिनान्ते गीतवेणुरनुगेडितकीर्तिः

व्रजातील गायींवर प्रेम करणारा, वाटेवर वडीलधाऱ्यांकडून वंदनीय, तो दिवसाच्या शेवटी सर्व गोधन घरी नेत असतो, आणि त्याच्या वेणूच्या गाण्याने त्याची कीर्ती सर्वत्र पसरते.

उत्सवं श्रमरुचापि दृशीनां उन्नय खुररजश्छुरितस्रक् । दित्सयैति सुहृदासिष एष देवकीजठरभूरुडुराजः

त्याच्या चेहऱ्यावर श्रमाने आलेला तेज, खुरांनी उडालेल्या धुळीने माळा माखलेली, तो आपल्या मित्रांना आशीर्वाद द्यायला येतो — देवकीच्या पोटी जन्मलेला हा राजा.

( मिश्र ) मदविघूर्णितलोचन ईषन् मानदः स्वसुहृदां वनमाली । बदरपाण्डुवदनो मृदुगण्डं मण्डयन् कनककुण्डललक्ष्म्या

आनंदाने डोलणाऱ्या डोळ्यांनी, आपल्या मित्रांना मान देणारा, वनमाळा घातलेला, बोरासारखे फिकट ओठ, आणि मऊ गालांवर सोन्याच्या कुंडलांची शोभा असलेला तो.

यदुपतिर्द्विरदराजविहारो यामिनीपतिरिवैष दिनान्ते । मुदितवक्त्र उपयाति दुरन्तं मोचयन् व्रजगवां दिनतापम्

यदूंचा स्वामी, हत्तींच्या राजासोबत खेळणारा, दिवसाच्या शेवटी जणू रात्रिचा स्वामीच गावाकडे येतो; आनंदी चेहरा घेऊन, तो व्रजातील गायींचा दिवसभराचा त्रास दूर करतो.

श्रीशुक उवाच - ( अनुष्टुप् ) एवं व्रजस्त्रियो राजन् कृष्णलीलानुगायतीः । रेमिरेऽहःसु तच्चित्ताः तन्मनस्का महोदयाः

श्री शुक म्हणाले — राजन, अशा प्रकारे व्रजातील स्त्रिया कृष्णाच्या लीला गात गात, त्याच्यात मन आणि हृदय गुंतवून, मोठ्या आनंदात आपले दिवस घालवत.

इति श्रीमद्‍भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां दशमस्कन्धे पूर्वार्धे गोपिकायुगलगीतं नाम पञ्चत्रिंशोऽध्यायः

अशा प्रकारे, श्रीमद्भागवत महापुराणाच्या दहाव्या स्कंधाच्या पूर्वार्धातील 'गोपिकायुगलगीतम्' नावाचा पंचत्रिंश अध्याय समाप्त.

अरिष्टासुरवधः, कंसस्य अक्रूरं प्रति नन्दगोकुल गमनायादेशश्च - श्री शुक उवाच - ( अनुष्टुप् ) अथ तर्ह्यागतो गोष्ठं अरिष्टो वृषभासुरः । महीं महाककुत्कायः कम्पयन् खुरविक्षताम्

श्री शुक म्हणाले — नंतर, त्या वेळी, गोकुळात मोठ्या गाठीचा, पृथ्वी हादरवणारा, खुरांनी जमीन फाडणारा, वृषभासुर नावाचा अरिष्टा आला.

रम्भमाणः खरतरं पदा च विलिखन् महीम् । उद्यम्य पुच्छं वप्राणि विषाणाग्रेण चोद्धरन्

तो मोठ्याने हंबरणारा, पायांनी जमीन कुरतडणारा, शेपूट उंचावून, शिंगांच्या टोकाने टेकाडे उडवणारा होता.

किञ्चित्किञ्चित् शकृन् मुञ्चन् मूत्रयन् स्तब्धलोचनः । यस्य निर्ह्रादितेनाङ्‌ग निष्ठुरेण गवां नृणाम्

थोडे थोडे शेण टाकत, मुतत, स्थिर डोळ्यांनी पाहणारा, त्याचा भीषण आणि कठोर आवाज गायींना आणि माणसांना घाबरवणारा होता.

पतन्त्यकालतो गर्भाः स्रवन्ति स्म भयेन वै । निर्विशन्ति घना यस्य ककुद्यचलशङ्‌कया

त्याच्या भीतीने, गरोदर स्त्रियांना अकाली गर्भपात झाला, आणि ढगांनी त्याच्या गाठीला डोंगर समजून दूर पळ काढला.

तं तीक्ष्णशृङ्‌गमुद्वीक्ष्य गोप्यो गोपाश्च तत्रसुः । पशवो दुद्रुवुर्भीता राजन् संत्यज्य गोकुलम्

त्याची तीक्ष्ण शिंगे पाहून, गोपी आणि गवळे घाबरून गेले; गायी घाबरून गोकुळ सोडून पळून गेल्या.

कृष्ण कृष्णेति ते सर्वे गोविन्दं शरणं ययुः । भगवानपि तद्वीक्ष्य गोकुलं भयविद्रुतम्

सर्वांनी 'कृष्णा! कृष्णा!' असे हाक मारून, गोविंदाच्या आश्रयाला धाव घेतली; गोकुळ भयाने गोंधळलेले पाहून, भगवंतही ते लक्षात घेतात.

मा भैष्टेति गिराश्वास्य वृषासुरमुपाह्वयत् । गोपालैः पशुभिर्मन्द त्रासितैः किमसत्तम

तो सर्वांना 'घाबरू नका' असे सांगून धीर देतो, आणि वृषभासुराला हाक मारतो; गवळे आणि गायी घाबरून थरथरत पाहत असतात — 'अरे दुष्ट, हे काय करत आहेस?'

बलदर्पहाहं दुष्टानां त्वद्विधानां दुरात्मनाम् । इत्यास्फोट्याच्युतोऽरिष्टं तलशब्देन कोपयन्

अच्युताने आपल्या तळहाताने जमिनीवर जोरात आपटले आणि त्या आवाजाने अरिष्टाला चिडवले. मग तो म्हणाला, 'अरे दुष्ट, तुझ्यासारख्या वाईट मनाच्या लोकांचा गर्व मी मोडतो.'

सख्युरंसे भुजाभोगं प्रसार्यावस्थितो हरिः । सोऽप्येवं कोपितोऽरिष्टः खुरेणावनिमुल्लिखन् । उद्यत्पुच्छभ्रमन्मेघः क्रुद्धः कृष्णमुपाद्रवत्

हरी आपल्या मित्राच्या खांद्यावर हात ठेवून उभा राहिला. तेव्हा अरिष्टाने रागाने आपल्या खुराने जमीन कुरतडली, शेपूट आकाशात उंच फेकून वाऱ्यासारखे फिरवले आणि संतापाने कृष्णावर झेपावला.

अग्रन्यस्तविषाणाग्रः स्तब्धासृग् लोचनोऽच्युतम् । कटाक्षिप्याद्रवत् तूर्ण् इन्द्रमुक्तोऽशनिर्यथा

अरिष्टाने आपले तीक्ष्ण शिंग पुढे करून, डोळे रक्ताळलेले आणि रोखून पाहत, कृष्णाकडे वाकडी नजर टाकली आणि वज्रासारखा वेगाने झेपावला.

गृहीत्वा शृङ्‌गयोस्तं वा अष्टादश पदानि सः । प्रत्यपोवाह भगवान् गजः प्रतिगजं यथा

भगवानाने त्याला शिंगांनी पकडले, अठरा पावले मागे ओढले आणि जसा हत्ती दुसऱ्या हत्तीला मागे खेचतो तसा त्याला दूर नेले.