श्रीमद्भागवतपुराणम्

सह देहेन मानेन वर्धमानेन मन्युना । करोति विग्रहं कामी कामिष्वन्ताय चात्मनः

शरीर, अभिमान, वाढता राग आणि इच्छा यांच्या जोरावर, वासनेने भरलेला मनुष्य दुसऱ्या वासनाग्रस्तांशी भांडण करतो आणि स्वतःचाच नाश करून घेतो.

भूतैः पञ्चभिरारब्धे देहे देह्यबुधोऽसकृत् । अहं ममेत्यसद्‍ग्राहः करोति कुमतिर्मतिम्

पंचमहाभूतांनी बनलेल्या या शरीरात, अज्ञानी जीव वारंवार 'मी' आणि 'माझे' अशा खोट्या समजुतींना धरून राहतो आणि त्यामुळे त्याची बुद्धी वाईट मार्गाला लागते.

यद्यसद्‌भि पथि पुनः शिश्नोदरकृतोद्यमैः । आस्थितो रमते जन्तुः तमो विशति पूर्ववत्

जर एखादा जीव पुन्हा वाईट लोकांच्या मार्गावर, केवळ उदरभरण आणि इंद्रियसुखासाठी धडपडत राहिला, तर तो पुन्हा त्या अंधकारातच अडकतो.

सत्यं शौचं दया मौनं बुद्धिः श्रीर्ह्रीर्यशः क्षमा । शमो दमो भगश्चेति यत्सङ्गाद्याति सङ्क्षयम्

सत्य, शुद्धता, दया, मौन, बुद्धी, लक्ष्मी, लाज, कीर्ती, क्षमा, मनःशांती, संयम आणि भाग्य — या सगळ्या गोष्टींचा अभाव असलेल्या लोकांच्या संगतीने या गुणांचा नाश होतो.

तेष्वशान्तेषु मूढेषु खण्डितात्मस्वसाधुषु । सङ्गं न कुर्याच्छोच्येषु योषित् क्रीडामृगेषु च

जे अस्थिर, मूर्ख, खचलेले किंवा दुष्ट आहेत, तसेच जे दयनीय आहेत किंवा केवळ खेळण्यासारख्या स्त्रियांशी, त्यांच्याशी संग करू नये.

न तथास्य भवेन्मोहो बन्धश्चान्यप्रसङ्गतः । योषित्सङ्गात् यथा पुंसो यथा तत्सङ्‌गिसङ्गतः

इतर कुणाच्या संगतीपेक्षा स्त्रियांच्या संगतीने आणि अशा स्त्रियांना आसक्त असलेल्या लोकांच्या संगतीने, माणसाला मोह आणि बंधन अधिक जडते.

प्रजापतिः स्वां दुहितरं दृष्ट्वा तद् रूपधर्षितः । रोहिद्‍भूतां सोऽन्वधावद् ऋक्षरूपी हतत्रपः

सृष्टीचे अधिपती आपल्या स्वतःच्या मुलीला पाहून तिच्या सौंदर्याने मोहित झाले; ती हरिणीच्या रूपात होती, आणि तो, लाजून, मृगाच्या रूपात तिच्या मागे धावू लागला.

तत्सृष्टसृष्टसृष्टेषु को न्वखण्डितधीः पुमान् । ऋषिं नारायणमृते योषिन् मय्येह मायया

या पुन्हा पुन्हा निर्माण होणाऱ्या सृष्टीत माझ्यासारख्या स्त्रीला, जी माया आहे, माझ्याशिवाय आणि नारायण ऋषीशिवाय, ज्यांचे मन कधीही विचलित होत नाही, कोण रोखू शकतो?

बलं मे पश्य मायायाः स्त्रीमय्या जयिनो दिशाम् । या करोति पदाक्रान्तान् भ्रूविजृम्भेण केवलम्

माझ्या मायेमध्ये स्त्रीरूप असलेल्या शक्तीचे बळ पाहा; ज्या सर्व दिशांना जिंकणाऱ्यांनाही ती फक्त भुवया उंचावून वश करते.

सङ्गं न कुर्यात्प्रमदासु जातु योगस्य पारं परमारुरुक्षुः । मत्सेवया प्रतिलब्धात्मलाभो वदन्ति या निरयद्वारमस्य

जो योगाच्या सर्वोच्च अवस्थेला पोहोचू इच्छितो, त्याने कधीही स्त्रियांच्या संगतीत राहू नये; माझी सेवा करून ज्यांना आत्मज्ञान मिळाले आहे, ते सांगतात की अशी संगती नरकाचे दार आहे.

योपयाति शनैर्माया योषिद् देवविनिर्मिता । तामीक्षेतात्मनो मृत्युं तृणैः कूपमिवावृतम्

देवतांनी निर्माण केलेली स्त्रीरूप माया हळूहळू जवळ येते; तिला आपल्यासाठी मृत्यू समजावे, जशी गवताने झाकलेली विहीर असते.

यां मन्यते पतिं मोहान् मन्मायामृषभायतीम् । स्त्रीत्वं स्त्रीसङ्गतः प्राप्तो वित्तापत्यगृहप्रदम्

मोहाने एखादा पुरुष तिला आपली पत्नी समजतो, पण ती माझी माया असून गायीच्या रूपात आहे; स्त्रियांच्या संगतीने तो स्त्रीत्वात जातो आणि धन, मुले, घर यांच्यात अडकतो.

तां आत्मनो विजानीयात् पत्यपत्यगृहात्मकम् । दैवोपसादितं मृत्युं मृगयोर्गायनं यथा

ती जी पती, मुले आणि घर यांचे रूप आहे, तिला नशिबाने आलेला मृत्यू समजावा, जशी शिकाऱ्याची गाणी हरिणासाठी मृत्यू ठरतात.

देहेन जीवभूतेन लोकात् लोकमनुव्रजन् । भुञ्जान एव कर्माणि करोत्यविरतं पुमान्

जीव असलेल्या देहाने मनुष्य एक जग सोडून दुसऱ्या जगात जातो, आणि अखंडपणे कर्म करतो व त्याचे फळ भोगतो.

जीवो ह्यस्यानुगो देहो भूतेन्द्रियमनोमयः । तन्निरोधोऽस्य मरणं आविर्भावस्तु सम्भवः

जीवाचा देह, जो पंचमहाभूत, इंद्रिये आणि मन यांनी बनलेला आहे, त्याच्या मागे जातो; त्याचा नाश म्हणजे मृत्यू, आणि त्याचा प्रादुर्भाव म्हणजे जन्म.

द्रव्योपलब्धिस्थानस्य द्रव्येक्षायोग्यता यदा । तत्पञ्चत्वं अहंमानाद् उत्पत्तिर्द्रव्यदर्शनम्

ज्या वेळी वस्तू पाहण्याची साधने आणि पाहण्याची क्षमता संपते, तेव्हा ती अवस्था विलय मानली जाते; 'मी' अशी भावना वस्तू दिसू लागल्यावर येते, आणि तीच जन्म आहे.

यथाक्ष्णोर्द्रव्यावयव दर्शनायोग्यता यदा । तदैव चक्षुषो द्रष्टुः द्रष्टृत्वायोग्यतानयोः

जशी डोळे किंवा त्यांचे अवयव पाहण्यास असमर्थ झाले, की पाहणाऱ्याची दृष्टी संपते, तसेच दोन्ही अयोग्य झाले की दर्शन थांबते.

तस्मान्न कार्यः सन्त्रासो न कार्पण्यं न सम्भ्रमः । बुद्ध्वा जीवगतिं धीरो मुक्तसङ्गश्चरेदिह

म्हणून भीती, दया किंवा गोंधळ करू नये; जीवाचा प्रवास जाणून, जो ज्ञानी आहे आणि आसक्तीपासून मुक्त आहे, त्याने या जगात तसेच वागावे.

सम्यग्दर्शनया बुद्ध्या योगवैराग्ययुक्तया । मायाविरचिते लोके चरेन्न्यस्य कलेवरम्

सम्यक्‌दृष्टी असलेल्या, योग व वैराग्याने युक्त बुद्धीने, या मायेमुळे निर्माण झालेल्या जगात, शरीराची चिंता न करता वावरावे.

भगवतः प्रादुर्भावः गोपीनां आश्वासनं च - श्रीशुक उवाच - ( अनुष्टुप् ) इति गोप्यः प्रगायन्त्यः प्रलपन्त्यश्च चित्रधा । रुरुदुः सुस्वरं राजन् कृष्णदर्शनलालसाः

शुकदेव म्हणाले: अशा प्रकारे गोपिका विविध रीतीने गात आणि बोलत होत्या, आणि कृष्णदर्शनाच्या ओढीने, राजन्, त्या मोठ्याने रडू लागल्या.

तासामाविरभूच्छौरिः स्मयमानमुखाम्बुजः । पीताम्बरधरः स्रग्वी साक्षान्मन्मथमन्मथः

मग हरि त्यांच्या समोर प्रकट झाला, त्याचे कमळासारखे तोंड हसत होते, पिवळे वस्त्र घातले होते, हार घातलेला होता, आणि तो कामदेवालाही मोहवणारा होता.

तं विलोक्यागतं प्रेष्ठं प्रीत्युत्फुल्लदृशोऽबलाः । उत्तस्थुर्युगपत् सर्वाः तन्वः प्राणमिवागतम्

आपला प्रियतम परत आला हे पाहून, सर्व गोपिकांच्या डोळ्यांत आनंद फुलला; त्या सर्व एकाच वेळी उठल्या, जणू प्राणच पुन्हा शरीरात आला.

काचित् कराम्बुजं शौरेः जगृहेऽञ्जलिना मुदा । काचिद् दधार तद्‍बाहुं अंसे चन्दनरूषितम्

काहींनी आनंदाने शौरिकृष्णाचे कमळासारखे हात जोडून धरले; काहींनी त्याचा चंदन लावलेला हात आपल्या खांद्यावर ठेवला.

काचिद् अञ्जलिनागृह्णात् तन्वी ताम्बूलचर्वितम् । एका तदङ्‌घ्रिकमलं सन्तप्ता स्तनयोरधात्

एका सडपातळ गोपिकेने त्याने चघळलेला तांबूल आनंदाने दोन्ही हातांनी घेतला; दुसरी, विरहाने व्याकुळ, त्याचे कमळासारखे पाऊल आपल्या उरावर ठेवते.

एका भ्रुकुटिमाबध्य प्रेमसंरम्भविह्वला । घ्नन्तीवैक्षत् कटाक्षेपैः सन्दष्टदशनच्छदा

एकीने, प्रेमाच्या भरात, कपाळावर आठी घालून, ओठांखाली दात घट्ट आवळले होते. तिच्या कटाक्षांनी जणू ती कुणाला मारते आहे, असे वाटत होते.

अपरानिमिषद् दृग्भ्यां जुषाणा तन्मुखाम्बुजम् । आपीतमपि नातृप्यत् सन्तस्तच्चरणं यथा

दुसरी एक, डोळे न मिटता, त्याच्या कमळासारख्या चेहऱ्याकडे पाहत होती. तिने त्याचे दर्शन कितीही घेतले, तरी तिला कधीच समाधान वाटले नाही, जसे ज्ञानी लोक त्याच्या पायांना कधीच पुरेसे मानत नाहीत.

तं काचिन्नेत्ररन्ध्रेण हृदिकृत्य निमील्य च । पुलकाङ्‌ग्युपगुह्यास्ते योगीवानन्दसम्प्लुता

तिसरी एक, डोळ्यांतून त्याला हृदयात घेत, डोळे मिटून, अंगावर रोमांच उभे राहिलेले असताना त्याला मिठी मारली आणि योग्यांना मिळणाऱ्या आनंदात तृप्त झाली.

सर्वास्ताः केशवालोक परमोत्सवनिर्वृताः । जहुर्विरहजं तापं प्राज्ञं प्राप्य यथा जनाः

सर्वजणींना केशवाचे दर्शन हा परम आनंदाचा उत्सव वाटला. त्या सगळ्या विरहाचा त्रास विसरून गेल्या, जसे लोक ज्ञान मिळाल्यावर दुःख विसरतात.

ताभिर्विधूतशोकाभिः भगवानच्युतो वृतः । व्यरोचताधिकं तात पुरुषः शक्तिभिर्यथा

त्या सगळ्या दुःखमुक्त स्त्रियांनी वेढलेला भगवंत अच्युत अधिकच तेजस्वी दिसू लागला, जसा एखादा पुरुष आपल्या शक्तींनी अधिक उजळतो.