श्रीमद्भागवतपुराणम्

गंगाद्या सरितस्तत्र पुष्करादिसरांसि च । क्षेत्राणि च दिशः सर्वा दण्डकादि वनानि च

गंगा व इतर नद्या, पुष्कर व इतर सरोवरे, तीर्थक्षेत्रे, सर्व दिशा आणि दंडक व इतर अरण्ये तेथे आली.

नगादयो ययुस्तत्र देवगन्धर्वदानवाः । गुरुत्वात्तत्र नायातान् भृगुः सम्बोध्य चानयत्

पर्वत व इतरही तेथे आले; देव, गंधर्व, दानवही आले. पण त्यांच्या जडपणामुळे, भृगुने त्यांना समजावून तेथे आणले.

दीक्षिता नारदेनाथ दत्तं आसनमुत्तमम् । कुमारा वन्दिताः सर्वैः निषेदुः कृष्णतत्पराः

नारदांनी दीक्षा दिल्यावर आणि उत्तम आसन दिल्यावर, सर्वांनी वंदन केलेल्या कुमारांनी, कृष्णचिंतनात बसले.

वैष्णवाश्च विरक्ताश्च न्यासिनो ब्रह्मचारिणः । मुखभागे स्थितास्ते च तदग्रे नारदः स्थितः

वैष्णव, विरक्त, संन्यासी आणि ब्रह्मचारी हे सर्व पुढे उभे होते, आणि त्यांच्या समोर नारद उभा होता.

एकभागे ऋषिगणाः तद् अन्यत्र दिवौकसः । वेदोपनिषदो अन्यत्र तीर्थान् यत्र स्त्रियोऽन्यतः

एका बाजूला ऋषीगण, दुसऱ्या ठिकाणी देव, वेद-उपनिषद वेगळ्या ठिकाणी, तीर्थक्षेत्रे वेगळ्या बाजूला, आणि स्त्रिया वेगळ्या ठिकाणी होत्या.

जयशब्दो नमःशब्दोः शंखशब्दस्तथैव च । चूर्णलाजा प्रसूनानां निक्षेपः सुमहान् अभूत्

जयजयकार, नमस्कार आणि शंखाचा आवाज घुमला; भाजलेले तांदूळ व फुलांची मोठी उधळण झाली.

विमानानि समारुह्य कियन्तो देवनायकाः । कल्पवृक्ष प्रसूनैस्तान् सर्वान् तत्र समाकिरन्

विमानांवर बसून अनेक देवांचे प्रमुख, कल्पवृक्षाची फुले सर्वांवर उधळू लागले.

सूत उवाच - एवं तेष्वकचित्तेषु श्रीमद्‌भागवस्य च । माहात्म्यं ऊचिरे स्पष्टं नारदाय महात्मने

सूता म्हणाले — ज्या सर्वांचे मन एकाग्र होते, त्यांच्यात श्रीमद्भागवताचे माहात्म्य त्यांनी स्पष्टपणे नारद या महात्म्याला सांगितले.

कुमारा ऊचुः - अथ ते वर्ण्यतेऽस्माभिः महिमा शुकशास्त्रजः । यस्य श्रवणमात्रेण मुक्तिः करतले स्थिता

कुमार म्हणाले — आता आम्ही शुकमुनींच्या शास्त्रातून उत्पन्न झालेल्या महिम्याचे वर्णन करू, ज्याचे केवळ ऐकले तरी मुक्ती हातात येते.

सदा सेव्या सदा सेव्या श्रीमद्‌भागवती कथा । यस्याः श्रवणमात्रेण हरिश्चित्तं समाश्रयेत्

श्रीमद्भागवताच्या कथा नेहमी ऐकाव्यात, नेहमीच त्या ऐकाव्यात. कारण फक्त त्या ऐकल्या तरी हरि आपल्या मनात वास करतो.

ग्रन्थोऽष्टादशसाहस्त्रो द्वादशस्कन्धसम्मितः । परीक्षित् शुकसंवादः श्रृणु भागवतं च तत्

हे ग्रंथ अठरा हजार श्लोकांचे असून, बारा स्कंधांत विभागलेले आहे. परीक्षित आणि शुक यांचा संवाद यात आहे. हे भागवत तू ऐक.

तात संसारचक्रेऽस्मिन् भ्रमतेऽज्ञानतः पुमान् । यावत् कर्णगता नास्ति शुकशास्त्रकथा क्षणम्

बाळा, या संसाराच्या चक्रात मनुष्य अज्ञानामुळे भटकत राहतो, जोपर्यंत शुकाच्या शास्त्रातील कथा त्याच्या कानावर क्षणभरही पडत नाहीत.

किं श्रुतैबहुभिः शास्त्रैः पुराणैश्च भ्रमावहैः । एकं भागवतं शास्त्रं मुक्तिदानेन गर्जति

अनेक शास्त्रे आणि पुराणे ऐकून काय उपयोग, जे फक्त गोंधळ वाढवतात? एकच भागवत शास्त्र मुक्ती देणारे म्हणून गर्जना करते.

कथा भागवतस्यापि नित्यं भवति यद्‌गृहे । तद्‌गृहं तीर्थरूपं हि वसतां पापनाशनम्

ज्या घरात भागवताची कथा रोज होते, ते घरच खरे तीर्थ आहे, आणि त्या घरातील लोकांचे पाप नष्ट करणारे आहे.

अश्वमेधसहस्राणि वाजपेयशतानि च । शुकशास्त्रकथायाश्च कलां नार्हन्ति षोडशीम्

शुकाच्या शास्त्रातील कथेला जशी पुण्याची किंमत आहे, तशी एक हजार अश्वमेध यज्ञ किंवा शंभर वाजपेय यज्ञ देखील तिच्या सोळाव्या भागाइतकीही होऊ शकत नाही.

तावत् पापानि देहेस्मिन् निवसन्ति तपोधनाः । यावत् न श्रूयते सम्यक् श्रीमद्‌भागवतं नरैः

हे तपस्वींनो, जोपर्यंत लोक श्रीमद्भागवत नीट ऐकत नाहीत, तोपर्यंत या देहात पापे राहतात.

न गंगा न गया काशी पुष्करं न प्रयागकम् । शुकशास्त्रकथायाश्च फलेन समतां नयेत्

गंगा, गया, काशी, पुष्कर किंवा प्रयाग यांच्याही फळाची सर शुकाच्या शास्त्राच्या कथेला येऊ शकत नाही.

श्लोकार्धं श्लोकपादं वा नित्यं भागवतोद्‌भवम् । पठस्व स्वमुखेनैव यदीच्छसि परां गतिम्

तुला जर परमगती हवी असेल, तर रोज स्वतःच्या तोंडाने भागवताचा अर्धा श्लोक किंवा एकच चरण जरी वाचला, तरी पुरे.

वेदादिः वेदमाता च पौरुषं सूक्तमेव च । त्रयी भागवतं चैव द्वादशाक्षर एव च

वेद, वेदांची माता, पुरुषसूक्त, त्रैविद्य, भागवत आणि बारा अक्षरी मंत्र—

द्वादशात्मा प्रयागश्च कालं संवत्सरात्मकः । ब्राह्मणाश्चाग्निहोत्रं च सुरभिर्द्वादशी तथा

बारा रूपांचा आत्मा, प्रयाग, वर्षरूपी काळ, ब्राह्मण, अग्निहोत्र, कामधेनू आणि द्वादशी—

तुलसी च वसन्तश्च पुरुषोत्तम एव च । एतेषां तत्त्वतः प्राज्ञैः न पृथ्ग्भाव इष्यते

तुलसी, वसंत ऋतु आणि पुरुषोत्तम—हे सर्व एकाच साराचे आहेत, असे ज्ञानी लोक मानतात.

यश्च भागवतं शास्त्रं वाचयेत् अर्थतोऽनिशम् । जन्मकोटिकृतं पापं नश्यते नात्र संशयः

जो कोणी भागवत शास्त्र अर्थासकट दिवस-रात्र वाचतो, त्याचे कोटी जन्मांचे पाप नष्ट होते—यात शंका नाही.

श्लोकार्धं श्लोकपादं वा पठेत् भागवतं च यः । नित्यं पुण्यं अवाप्नोति राजसूयाश्वमेधयोः

जो रोज भागवताचा अर्धा श्लोक किंवा एकच चरण वाचतो, त्याला राजसूय आणि अश्वमेध यज्ञाइतके पुण्य मिळते.

उक्तं भागवतं नित्यं कृतं च हरिचिन्तनम् । तुलसीपोषणं चैव धेनूनां सेवनं समम्

रोज भागवताचे वाचन, हरिचे चिंतन, तुळशीची जोपासना आणि गायींची सेवा—हे सर्व एकसमान आहेत.

अन्तकाले तु येनैव श्रूयते शुकशास्त्रवाक् । प्रीत्या तस्यैव वैकुण्ठं गोविन्दोऽपि प्रयच्छति

मरणाच्या वेळी जो भक्तीने शुकाच्या शास्त्रातील शब्द ऐकतो, त्याला गोविंद स्वतः वैकुंठ देतो.

हेमसिंहयुतं चैतत् वैष्णवाय ददाति च । कृष्णेन सह सायुज्यं स पुमान् लभते ध्रुवम्

जो कोणी हे (भागवत) सुवर्ण सिंहासनासह एखाद्या वैष्णवाला देतो, त्याला कृष्णासोबत एकरूपता निश्चित मिळते.

(वसंततिलका) आजन्ममात्रमपि येन शठेन किंचित् चित्तं विधाय शुकशास्त्रकथा न पीता । चाण्डालवत् च खरवत् बत तेन नीतं मिथ्या स्वजन्म जननी जनिदुःखभाजा

जो माणूस जन्मभर कपटी मनाने शुकाच्या शास्त्राची कथा कधीच ऐकत नाही, तो चांडाळ किंवा गाढवासारखा जगतो; त्याचा जन्म व्यर्थ जातो आणि त्याच्या आईला जन्मदुखः फुकट जाते.

जीवच्छवो निगदितः स तु पापकर्मा येन श्रुतं शुककथावचनं न किंचित् । धिक् तं नरं पशुसमं भुवि भाररूपम् एवं वदन्ति दिवि देवसमाजमुख्याः

जो मनुष्य पापी कर्म करतो आणि ज्याने शुकदेवांच्या कथा कधीच ऐकलेल्या नाहीत, त्याला 'जिवंत प्रेत' असं म्हणतात. असा मनुष्य या पृथ्वीवर जनावरासारखा भारच आहे, असं स्वर्गातील देवतांच्या प्रमुखांनी सांगितलं आहे.

(अनुष्टुप्) दुर्लभैव कथा लोके श्रीमद्‌भागवतोद्‌भवा । कोटिजन्मसमुत्थेन पुण्येनैव तु लभ्यते

या जगात श्रीमद्भागवतामधून उत्पन्न झालेली कथा फारच दुर्मिळ आहे; कोट्यवधी जन्मांत मिळवलेल्या पुण्यामुळेच ती प्राप्त होते.