श्रीमद्भागवतपुराणम्

श्रीनन्द उवाच - पर्जन्यो भगवान् इन्द्रो मेघास्तस्यात्ममूर्तयः । तेऽभिवर्षन्ति भूतानां प्रीणनं जीवनं पयः

श्रीनंद म्हणाले — पर्जन्य म्हणजेच इंद्र हा पावसाचा देव आहे; मेघ हे त्याचेच रूप आहेत. ते सर्व प्राण्यांना आनंद देणारे आणि जगवणारे पाणी पाडतात.

तं तात वयमन्ये च वार्मुचां पतिमीश्वरम् । द्रव्यैस्तद् रेतसा सिद्धैः यजन्ते क्रतुभिर्नराः

बाळा, आम्ही आणि इतरही, त्या पावसाच्या स्वामीला, म्हणजेच इंद्राला, विविध वस्तू आणि तुपाने यज्ञ करून पूजतो.

तच्छेषेणोपजीवन्ति त्रिवर्गफलहेतवे । पुंसां पुरुषकाराणां पर्जन्यः फलभावनः

त्या यज्ञातील उरलेल्या अन्नावर लोक तीन पुरुषार्थांसाठी जगतात; कारण माणसाच्या प्रयत्नांना फळ मिळवून देणारा पर्जन्यच आहे.

य एनं विसृजेत् धर्मं परम्पर्यागतं नरः । कामाल्लोभात् भयाद् द्वेषात् स वै नाप्नोति शोभनम्

जो माणूस ही पिढ्यान् पिढ्या चालत आलेली धर्मपरंपरा, इच्छा, लोभ, भीती किंवा द्वेषामुळे सोडतो, त्याला कधीही चांगले फळ मिळत नाही.

श्रीशुक उवाच - वचो निशम्य नन्दस्य तथान्येषां व्रजौकसाम् । इन्द्राय मन्युं जनयन् पितरं प्राह केशवः

श्रीशुक म्हणाले — नंद आणि इतर व्रजवासीयांचे बोल ऐकून, केशवाने इंद्राविषयी रोष निर्माण करून वडिलांना असे सांगितले.

श्रीभगवानुवाच - कर्मणा जायते जन्तुः कर्मणैव विलीयते । सुखं दुःखं भयं क्षेमं कर्मणैवाभिपद्यते

श्रीभगवान म्हणाले — प्रत्येक जीव कर्माने जन्मतो आणि कर्मानेच नष्ट होतो; सुख, दुःख, भीती, सुरक्षितता — हे सर्व फक्त कर्मामुळेच मिळते.

अस्ति चेदीश्वरः कश्चित् फलरूप्यन्यकर्मणाम् । कर्तारं भजते सोऽपि न ह्यकर्तुः प्रभुर्हि सः

जर इतरांच्या कर्माचे फळ देणारा कुणी देव असेल, तरी तोही कर्त्यावर अवलंबून असतो; कारण जो काही करत नाही, त्याच्यावर त्याचे काहीच चालत नाही.

किमिन्द्रेणेह भूतानां स्वस्वकर्मानुवर्तिनाम् । अनीशेनान्यथा कर्तुं स्वभावविहितं नृणाम्

आपापल्या कर्मानुसार वागणाऱ्या जीवांना इंद्राची काय गरज? कारण तो त्यांच्या स्वभावाने ठरलेल्या गोष्टी बदलू शकत नाही.

स्वभावतन्त्रो हि जनः स्वभावमनुवर्तते । स्वभावस्थमिदं सर्वं सदेवासुरमानुषम्

माणूस आपल्या स्वभावानुसारच वागतो, कारण त्याच्या स्वभावाचेच त्याच्यावर नियंत्रण असते; हे सर्व — देव, दानव, माणसे — आपल्या स्वभावातच स्थिर आहेत.

देहानुच्चावचाञ्जन्तुः प्राप्योत् सृजति कर्मणा । शत्रुर्मित्रमुदासीनः कर्मैव गुरुरीश्वरः

जीव उच्च किंवा नीच देह मिळवतो, कर्म करतो आणि सोडून देतो; मित्र, शत्रू, तटस्थ — या सर्वांसाठी कर्मच खरा गुरु आणि स्वामी आहे.

तस्मात् संपूजयेत्कर्म स्वभावस्थः स्वकर्मकृत् । अन्जसा येन वर्तेत तदेवास्य हि दैवतम्

म्हणून माणसाने आपला स्वभाव जपून, आपले कर्तव्य करतच, त्या कर्मातूनच पूजन करावे. ज्याच्यामुळे आपले जीवन चालते, तेच खरे आपले दैवत आहे.

आजीव्यैकतरं भावं यस्त्वन्यमुपजीवति । न तस्माद् विन्दते क्षेमं जारान्नार्यसती यथा

ज्याच्याकडे आपला उपजीविका करण्याचा एक मार्ग आहे, पण तो दुसऱ्याच्यावर अवलंबून राहतो, त्याला कधीच सुख मिळत नाही, जशी पतिव्रता नसलेली स्त्री परपुरुषाकडून कधीच समाधान मिळवत नाही.

वर्तेत ब्रह्मणा विप्रो राजन्यो रक्षया भुवः । वैश्यस्तु वार्तया जीवेत् शूद्रस्तु द्विजसेवया

ब्राह्मणाने वेदाध्ययन करून, क्षत्रियाने पृथ्वीचे रक्षण करून, वैश्याने व्यापार करून, आणि शूद्राने द्विजांची सेवा करून आपले जीवन जगावे.

कृषिवाणिज्यगोरक्षा कुसीदं तूर्यमुच्यते । वार्ता चतुर्विधा तत्र वयं गोवृत्तयोऽनिशम्

शेती, व्यापार, गायींची देखभाल, सावकारी आणि वाद्य वाजवणे — अशी चार प्रकारची उपजीविका सांगितली आहे. त्यात आम्ही नेहमी गायींच्या सेवेतच असतो.

सत्त्वं रजस्तम इति स्थित्युत्पत्त्यन्तहेतवः । रजसोत्पद्यते विश्वं अन्योन्यं विविधं जगत्

सत्त्व, रज आणि तम हेच सृष्टीची स्थिती, उत्पत्ती आणि अंत यांची कारणे आहेत. रजामुळे हे विविध जग निर्माण होते, आणि हे एकमेकांतूनच घडते.

रजसा चोदिता मेघा वर्षन्त्यम्बूनि सर्वतः । प्रजास्तैरेव सिध्यन्ति महेन्द्रः किं करिष्यति

रजोगुणामुळे मेघ सर्वत्र पाऊस पाडतात; त्याच्यामुळेच सगळ्या सृष्टीला पोषण मिळते — मग इंद्र काय करणार?

न नः पुरोजनपदा न ग्रामा न गृहा वयम् । नित्यं वनौकसस्तात वनशैलनिवासिनः तस्माद्‍गवां ब्राह्मणानां अद्रेश्चारभ्यतां मखः । य इंद्रयागसंभाराः तैरयं साध्यतां मखः

आमचे ना शहर आहेत, ना गाव, ना घर; आम्ही नेहमी जंगलात, डोंगरदऱ्यांत राहतो. म्हणून, गायी, ब्राह्मण आणि पर्वत यांच्यासाठी यज्ञ सुरू करा आणि इंद्रासाठी जो साहित्य गोळा केला आहे, तोच या यज्ञासाठी वापरा.

पच्यन्तां विविधाः पाकाः सूपान्ताः पायसादयः । संयावापूपशष्कुल्यः सर्वदोहश्च गृह्यताम्

विविध प्रकारचे शिजवलेले पदार्थ, सूप, पायस वगैरे तयार करा; सांजा, पुरणपोळ्या, शक्कली आणि दूधाचे पदार्थ सगळे एकत्र करा.

हूयन्तामग्नयः सम्यग् ब्राह्मणैर्ब्रह्मवादिभिः । अन्नं बहुगुणं तेभ्यो देयं वो धेनुदक्षिणाः

ब्राह्मणांनी अग्नीमध्ये विधिपूर्वक होम करावा; त्यांना उत्तम आणि भरपूर अन्न द्यावे, तसेच गायींची दक्षिणा द्यावी.

अन्येभ्यश्चाश्वचाण्डाल पतितेभ्यो यथार्हतः । यवसं च गवां दत्त्वा गिरये दीयतां बलिः

इतरांना — घोड्यांचे राखणारे, चांडाळ, पतित — यांना त्यांच्या योग्यतेनुसार दान द्या; गायींना जव द्या आणि पर्वतासाठीही नैवेद्य द्या.

स्वलङ्‌कृता भुक्तवन्तः स्वनुलिप्ताः सुवाससः । प्रदक्षिणां च कुरुत गोविप्रानलपर्वतान्

सुशोभित होऊन, जेवून, अंगाला उटणे लावून, सुंदर वस्त्रे घालून, गायी, ब्राह्मण, अग्नी आणि पर्वत यांची प्रदक्षिणा करा.

एतन्मम मतं तात क्रियतां यदि रोचते । अयं गोब्राह्मणाद्रीणां मह्यं च दयितो मखः

हे माझे मत आहे, प्रिय, तुम्हाला आवडत असेल तर तसे करा. हा यज्ञ गायी, ब्राह्मण, पर्वत आणि मलाही प्रिय आहे.

श्रीशुक उवाच - कालात्मना भगवता शक्रदर्पं जिघांसता । प्रोक्तं निशम्य नन्दाद्याः साध्वगृह्णन्त तद्वचः

श्रीशुक म्हणाले — काळरूप असलेल्या भगवानाने इंद्राचा गर्व मोडण्यासाठी हे बोलले, ते ऐकून नंद व इतरांनी ते योग्य मानून स्वीकारले.

तथा च व्यदधुः सर्वं यथाऽऽह मधुसूदनः । वाचयित्वा स्वस्त्ययनं तद् द्रव्येण गिरिद्विजान्

मधुसूदनाने सांगितल्याप्रमाणे त्यांनी सर्व काही केले; ब्राह्मणांकडून मंगल पाठ करून, त्या सगळ्या साहित्याने पर्वत व ब्राह्मणांची पूजा केली.

उपहृत्य बलीन् सम्यग् सर्वान् आदृता यवसं गवाम् । गोधनानि पुरस्कृत्य गिरिं चक्रुः प्रदक्षिणम्

सर्व दान नीट दिल्यावर, गायींना आदराने जव खाऊ घातले; गोधन पुढे ठेवून त्यांनी पर्वताची प्रदक्षिणा केली.

अनांस्यनडुद्युक्तानि ते चारुह्य स्वलङ्‌कृताः । गोप्यश्च कृष्णवीर्याणि गायन्त्यः सद्विजाशिषः

ते सर्व जण बैलजोडीच्या, सुशोभित गाड्यांवर बसले; गोपिका कृष्णाच्या पराक्रमाची गाणी गात होत्या आणि ब्राह्मणांचे आशीर्वाद घेत होत्या.

कृष्णस्त्वन्यतमं रूपं गोपविश्रम्भणं गतः । शैलोऽस्मीति ब्रुवन् भूरि बलिमादद् बृहद्वपुः

कृष्णाने गोपाळांना विश्वास वाटावा म्हणून दुसरे रूप घेतले आणि 'मीच हा पर्वत आहे' असे सांगून, मोठ्या रूपात भरपूर नैवेद्य स्वीकारले.

तस्मै नमो व्रजजनैः सह चक्रेऽऽत्मनाऽऽत्मने । अहो पश्यत शैलोऽसौ रूपी नोऽनुग्रहं व्यधात्

व्रजवासीयांसह कृष्णाने त्या पर्वताला आत्म्याने आत्म्याला नमस्कार केला आणि म्हणाले, 'पहा, हा पर्वत प्रत्यक्ष रूपात आला आणि आपल्यावर कृपा केली.'

एषोऽवजानतो मर्त्यान् कामरूपी वनौकसः । हन्ति ह्यस्मै नमस्यामः शर्मणे आत्मनो गवाम्

हा इच्छेप्रमाणे रूपे घेतो, वनात राहतो आणि जे माणसे त्याचा तिरस्कार करतात त्यांना नष्ट करतो. म्हणून आपण त्याला, आपली आणि आपल्या गायींची रक्षा व्हावी म्हणून, नमस्कार करतो.