श्रीमद्भागवतपुराणम्

प्रायशः साधवो लोके परैर्द्वन्द्वेषु योजिताः । न व्यथन्ति न हृष्यन्ति यत आत्मागुणाश्रयः

या जगात साधू लोकांना दुसऱ्यांकडून अनेकदा सुख-दुःखाच्या प्रसंगांना सामोरे जावे लागते; पण ते ना दुःखी होतात, ना फार आनंदी, कारण त्यांचा आधार नेहमी आत्म्याच्या गुणांवर असतो.

नाधौतपादाप्रयता नार्द्रपादा उदक्शिराः। शयीत नापराङ्नान्यैर्न नग्ना न च सन्ध्ययोः

पाय धुऊन न घेता, ओले पाय किंवा ओले डोके ठेवून झोपू नये; दुसऱ्यांनी दिलेले अन्न खाऊ नये, उघडे झोपू नये, आणि संध्याकाळी किंवा पहाटे झोपू नये.

धौतवासा शुचिर्नित्यं सर्वमङ्गलसंयुता। पूजयेत्प्रातराशात्प्राग्गोविप्राञ्श्रियमच्युतम्

नेहमी स्वच्छ राहावे, स्वच्छ कपडे घालावे, आणि सर्व शुभ गोष्टींनी युक्त राहून, सकाळच्या जेवणाआधी गायी, ब्राह्मण, लक्ष्मी आणि अच्युत यांची पूजा करावी.

स्त्रियो वीरवतीश्चार्चेत्स्रग्गन्धबलिमण्डनैः। पतिं चार्च्योपतिष्ठेत ध्यायेत्कोष्ठगतं च तम्

स्त्रिया आणि शूर पुरुषांनी हार, सुवासिक द्रव्ये, नैवेद्य आणि अलंकारांनी पूजा करावी; स्त्रीने पतीची पूजा करून त्याची सेवा करावी आणि तो आपल्या गर्भात आहे असे ध्यान करावे.

सांवत्सरं पुंसवनं व्रतमेतदविप्लुतम्। धारयिष्यसि चेत्तुभ्यं शक्रहा भविता सुतः

जर तू हे पुंसवन व्रत अखंड एक वर्ष पाळलेस, तर तुला इंद्रावर विजय मिळवणारा पुत्र होईल.

बाढमित्यभ्युपेत्याथ दिती राजन्महामनाः। कश्यपाद्गर्भमाधत्त व्रतं चाञ्जो दधार सा

'ठीक आहे' असे म्हणून, मोठ्या निर्धाराने दितीने कश्यपांचा गर्भ स्वीकारला आणि ती व्रत निष्ठेने पाळू लागली.

मातृष्वसुरभिप्रायमिन्द्र आज्ञाय मानद। शुश्रूषणेनाश्रमस्थां दितिं पर्यचरत्कविः

इंद्राने आपल्या मावशीचा हेतू ओळखला आणि, राजन, आश्रमात राहणाऱ्या दितीची मनापासून सेवा केली.

नित्यं वनात्सुमनसः फलमूलसमित्कुशान्। पत्राङ्कुरमृदोऽपश्च काले काल उपाहरत्

तो रोज जंगलातून फुले, फळे, समिधा, कुशा, पाने, कोंब, माती आणि पाणी योग्य वेळी आणत असे.

एवं तस्या व्रतस्थाया व्रतच्छिद्रं हरिर्नृप। प्रेप्सुः पर्यचरज्जिह्मो मृगहेव मृगाकृतिः

ती व्रत पाळत असताना, हरिने तिचे व्रत भंग व्हावे म्हणून, हरणाच्या रूपात, वाकड्या मार्गाने तिची सेवा केली.

नाध्यगच्छद्व्रतच्छिद्रं तत्परोऽथ महीपते। चिन्तां तीव्रां गतः शक्रः केन मे स्याच्छिवं त्विह

पण, राजन, त्याला तिच्या व्रतात कुठेही दोष सापडला नाही; त्यामुळे इंद्र मोठ्या चिंता आणि अस्वस्थतेत पडला की, आता माझे कार्य कसे साध्य होईल?

एकदा सा तु सन्ध्यायामुच्छिष्टा व्रतकर्शिता। अस्पृष्टवार्यधौताङ्घ्रिः सुष्वाप विधिमोहिता

एकदा संध्याकाळी, व्रतामुळे थकलेली आणि जेवण करून, पाय न धुता, पाणी न लावता, दिती विधीच्या मोहाने झोपली.

लब्ध्वा तदन्तरं शक्रो निद्रा पहृतचेतसः। दितेः प्रविष्ट उदरं योगेशो योगमायया

तेव्हा, झोपेने तिचे भान हरपले असताना, योगशक्तीने इंद्राने तिच्या गर्भात प्रवेश केला.

चकर्त सप्तधा गर्भं वज्रेण कनकप्रभम्। रुदन्तं सप्तधैकैकं मा रोदीरिति तान्पुनः

त्याने वज्राने सोन्यासारख्या तेजस्वी गर्भाचे सात तुकडे केले; प्रत्येक तुकडा रडू लागला, तेव्हा त्याने पुन्हा सांगितले, 'रडू नका.'

तमूचुः पाट्यमानास्ते सर्वे प्राञ्जलयो नृप। किं न इन्द्र जिघांससि भ्रातरो मरुतस्तव

राजन, तुकडे होत असताना, सर्वांनी हात जोडून विचारले, 'इंद्रा, आम्ही तुझे भाऊ मरुत आहोत, तरीही तू आम्हाला का मारू इच्छितोस?'

मा भैष्ट भ्रातरो मह्यं यूयमित्याह कौशिकः। अनन्यभावान्पार्षदानात्मनो मरुतां गणान्

कौशिक म्हणाला, 'भाऊ, घाबरू नका; तुम्ही मला प्रिय आहात. तुम्ही माझेच भक्त मरुतगण आहात.'

न ममार दितेर्गर्भः श्रीनिवासानुकम्पया। बहुधा कुलिशक्षुण्णो द्रौण्यस्त्रेण यथा भवान्

श्रीनिवासाच्या कृपेने दितीचा गर्भ मेला नाही; वज्राने वारंवार फोडला तरी, जसे तू द्रोणाच्या अस्त्रापासून वाचलास, तसेच तो वाचला.

सकृदिष्ट्वादिपुरुषं पुरुषो याति साम्यताम्। संवत्सरं किञ्चिदूनं दित्या यद्धरिरर्चितः

जो मनुष्य आदिपुरुषाची एकदाही भक्ती करतो, तो त्याच्यासारखा होतो; दितीने जवळपास एक वर्ष हरिची पूजा केली.

सजूरिन्द्रेण पञ्चाशद्देवास्ते मरुतोऽभवन्। व्यपोह्य मातृदोषं ते हरिणा सोमपाः कृताः

इंद्रासह त्या पन्नास देवता मरुत झाले; त्यांच्या आईचा दोष हरिने दूर केला आणि त्यांना सोमपानाचा अधिकार दिला.

दितिरुत्थाय ददृशे कुमाराननलप्रभान्। इन्द्रेण सहितान्देवी पर्यतुष्यदनिन्दिता

दिति उठून बसली आणि तिने आपल्या पुत्रांना अग्नीसारखे तेजस्वी पाहिले. त्या वेळी देवी आणि इंद्र दोघेही आनंदाने त्या मुलांबरोबर होते.

अथेन्द्रमाह ताताहमादित्यानां भयावहम्। अपत्यमिच्छन्त्यचरं व्रतमेतत्सुदुष्करम्

नंतर तिने इंद्राला म्हटले, "माझ्या मुला, मी एक अतिशय कठीण व्रत घेतले होते, जे आदित्यांना भीती वाटावी असे आहे, कारण मला पुत्र हवा होता."

एकः सङ्कल्पितः पुत्रः सप्त सप्ताभवन्कथम्। यदि ते विदितं पुत्र सत्यं कथय मा मृषा

"मी एकच पुत्र मिळावा असे ठरवले होते, पण सात जण सातपट झाले — हे कसे झाले? तुला खरे माहीत असेल तर सांग, मला फसवू नको."

इन्द्र उवाच। अम्ब तेऽहं व्यवसितमुपधार्यागतोऽन्तिकम्। लब्धान्तरोऽच्छिदं गर्भमर्थबुद्धिर्न धर्मदृक्

इंद्र म्हणाला, "आई, तुझे मनोदय समजून मी जवळ आलो. संधी मिळताच मी गर्भाचे तुकडे केले, माझा हेतू साध्य करण्यासाठी, धर्माची पर्वा न करता."

कृत्तो मे सप्तधा गर्भ आसन्सप्त कुमारकाः। तेऽपि चैकैकशो वृक्णाः सप्तधा नापि मम्रिरे

"मी तुझ्या गर्भाचे सात भाग केले आणि त्यातून सात मुले झाली. नंतर प्रत्येक भाग पुन्हा सात तुकडे केले, तरीही त्यापैकी कोणीही मरण पावले नाहीत."

ततस्तत्परमाश्चर्यं वीक्ष्य व्यवसितं मया। महापुरुषपूजायाः सिद्धिः काप्यानुषङ्गिणी

"माझ्यामुळे हे अद्भुत घडलेले पाहून मला समजले की, हे सर्व महापुरुषाच्या पूजेचे फळ आहे, ज्यामुळे अशी सिद्धी मिळते."

आराधनं भगवत ईहमाना निराशिषः। ये तु नेच्छन्त्यपि परं ते स्वार्थकुशलाः स्मृताः

"जे लोक काहीही इच्छा न ठेवता भगवंताची पूजा करतात, त्यांना खरे ज्ञानी मानले जाते, जरी ते काही मागत नसले तरी; पण जे फक्त स्वतःचाच फायदा पाहतात, त्यांना तसे म्हणता येत नाही."

आराध्यात्मप्रदं देवं स्वात्मानं जगदीश्वरम्। को वृणीत गुणस्पर्शं बुधः स्यान्नरकेऽपि यत्

"जो देव स्वतःला देणारा, जगाचा स्वामी आणि आपला आत्मा आहे, त्याची सेवा करता येत असताना, कोण बुद्धिमान माणूस अशा गुणांच्या संसर्गाला पसंत करील, ज्यामुळे नरकात जावे लागते?"

तदिदं मम दौर्जन्यं बालिशस्य महीयसि। क्षन्तुमर्हसि मातस्त्वं दिष्ट्या गर्भो मृतोत्थितः

"म्हणून आई, मी लहानपणामुळे आणि नीचपणामुळे केलेल्या या मोठ्या अपराधाला तू मला माफ कर. सुदैवाने तुझा गर्भ पुन्हा जिवंत झाला आहे."

श्रीशुक उवाच। इन्द्रस्तयाभ्यनुज्ञातः शुद्धभावेन तुष्टया। मरुद्भिः सह तां नत्वा जगाम त्रिदिवं प्रभुः

श्री शुक म्हणतात: त्या शुद्ध मनाच्या आणि समाधानी आईने परवानगी दिल्यावर, इंद्राने मरुतांसह तिला वंदन केले आणि स्वर्गात परत गेला.

एवं ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि। मङ्गलं मरुतां जन्म किं भूयः कथयामि ते

"तू जे विचारलेस ते सर्व मी सांगितले, म्हणजे मरुतांचा शुभ जन्म. आता तुला आणखी काय सांगू?"