श्रीमद्भागवतपुराणम्

अनपेक्षमाणो निरगादश्रृण्वन्बधिरो यथा । उदीचीं प्रविवेशांशं गतपुर्वा महात्मभिः । हृदि ब्रह्मा परं ध्यायान्नवर्तेत यतो गतः

कशाचीही पर्वा न करता, तो जणू काही बहिरा आहे असं दाखवत, उत्तरेकडे निघून गेला, जिथे पूर्वी महान आत्मे गेले होते, आणि हृदयात परब्रह्माचे ध्यान करत, जिथून परत येणं नाही.

सर्व तमनु निर्जग्मुर्भ्रातरः कृतनिश्चयाः । कलिनाधर्ममित्रेण दृष्टा स्पृष्टाः प्रजा भुवि

सर्व भावांनी ठाम निश्चय करून त्याचा पाठलाग केला, कारण कलियुग, जो अधर्माचा मित्र आहे, त्याने पृथ्वीवरील लोकांना स्पर्शून दुःखी केलं होतं.

ते साधुकृतसर्वार्था ज्ञात्वऽऽत्यन्तिकमातमनः । मनसा धारयामासुर्वैकुठचरणाम्बुजम

सर्वांनी आपापली कर्तव्ये उत्तमरीत्या पूर्ण केली, आत्म्याचं अंतिम स्वरूप जाणलं, आणि मनाने वैकुंठनाथाच्या चरणकमळांवर ध्यान केलं.

तद्धनोद्रिक्यया भक्त्या विशुद्धधिषणाः परे । तस्मिन नारायणपदे एकान्तमतयो गतिम

त्यांनी अखंड भक्तीने आणि निर्मळ बुद्धीने आपला मन पूर्णपणे त्या नारायणाच्या परमधामात एकवटले.

अवापुर्दुरवापां ते असद्भिर्विषयात्मभिः । विहुतकल्मषास्थाने विरजेनात्मनैव हि

त्या शुद्ध आत्म्यांनी अशी अवस्था प्राप्त केली जी इंद्रियांच्या विषयांमध्ये आसक्त आणि अशुद्ध लोकांना सहज मिळत नाही.

विदुरोऽपि परित्यज्य प्रभासे देहमात्मवान । कृष्णावेशेन तच्चित्तः पितृभिः स्वक्षयं ययौ

विदुरानेही प्रभास क्षेत्रात आपले शरीर सोडले, मन पूर्णपणे कृष्णात लीन केले आणि आपल्या पितरांसोबत एकरूप होऊन आपल्या घरी गेला.

द्रौपदी च तदाऽऽज्ञाय पतीनामनपेक्षताम । वासुदेवे भगवति ह्योकान्तमतिराप तम

त्या वेळी द्रौपदीने आपल्या पतींच्या विरक्तीचे जाणून, आपले मन पूर्णपणे वासुदेव भगवंताकडे लावले आणि तीही त्या अवस्थेला पोहोचली.

यः श्रद्धयैतद भगवत्प्रियाणां पाण्डोः सुतानामिती सम्प्रयाणम । श्रुणोत्यलं स्वत्ययनं पवित्रं लब्ध्या हरौ भक्तिमुपैति सिद्धिम

जो कोणी श्रद्धेने पांडूच्या प्रिय पुत्रांच्या या पवित्र आणि मंगलमय प्रयाणाची कथा ऐकतो, तो हरिप्रती भक्ती आणि सिद्धी प्राप्त करतो.

सूत उवाच ततः परीक्षिद्द्विजवर्यशिक्षया महीं महाभागवतः शशास ह । यथा हि सूत्यामभिजातकोविदाः समादिशन् विप्र महद्गुणस्तथा

सूतमुनी म्हणाले: त्यानंतर परीक्षित या महान भक्ताने श्रेष्ठ ब्राह्मणांच्या शिकवणीनुसार पृथ्वीवर राज्य केले, जसे कुशल मार्गदर्शक नवजात कुलीन बालकाला योग्य मार्ग दाखवतात.

स उत्तरस्य तनयामुपयेम इरावतीम् । जनमेजयादींश्चतुरस्तस्यामुत्पादयत्सुतान्

त्याने उत्तरेची कन्या इरावतीशी विवाह केला आणि तिच्या पोटी जनमेजय वगैरे चार पुत्रांना जन्म दिला.

आजहाराश्वमेधांस्त्रीन् गङ्गायां भूरिदक्षिणान् । शारद्वतं गुरुं कृत्वा देवा यत्राक्षिगोचराः

त्याने गंगेच्या काठी तीन अश्वमेध यज्ञ केले, भरपूर दान दिले आणि शारद्वतांना गुरु केले, जिथे देवताही प्रत्यक्ष दिसू लागल्या.

निजग्राहौजसा वीरः कलिं दिग्विजये क्वचित् । नृपलिङ्गधरं शूद्रं घ्नन्तं गोमिथुनं पदा

एकदा दिशांचा विजय करत असताना त्या वीर राजाने, राजा म्हणून वावरणारा पण प्रत्यक्षात शूद्र असलेला कलियुग पकडला, जो गायी व बैलाला पायाने मारत होता.

शौनक उवाच कस्य हेतोर्निजग्राह कलिं दिग्विजये नृपः । नृदेवचिह्नधृक्शूद्र कोऽसौ गां यः पदाहनत् । तत्कथ्यतां महाभाग यदि कृष्णकथाश्रयम्

शौनक म्हणाले: राजाने कलियुगाला जिंकताना कोणत्या कारणासाठी पकडले? तो शूद्र कोण होता, जो राजाचं चिन्ह घेऊन गायीला पायाने मारत होता? हे भाग्यवान, हे सर्व कृष्णकथेशी संबंधित असेल तर कृपया सांग.

अथवास्य पदाम्भोज मकरन्दलिहां सताम् । किमन्यैरसदालापैरायुषो यदसद्व्ययः

भगवंताच्या चरणकमळातील अमृताचा आस्वाद घेणाऱ्यांसाठी इतर निरर्थक गोष्टींचा काय उपयोग? अशा गोष्टींमध्ये आयुष्य वाया घालवू नये.

क्षुद्रायुषां नृणामङ्ग मर्त्यानामृतमिच्छताम् । इहोपहूतो भगवान्मृत्युः शामित्रकर्मणि

हे सौम्य, अल्पायुषी आणि अमरत्वाची इच्छा असणाऱ्या माणसांसाठी, मृत्यूच्या रूपाने भगवंत इथे शमीक ऋषींच्या यज्ञात पाचारण झाले आहेत.

न कश्चिन्म्रियते तावद्यावदास्त इहान्तकः । एतदर्थं हि भगवानाहूतः परमर्षिभिः । अहो नृलोके पीयेत हरिलीलामृतं वचः

जोपर्यंत मृत्यू इथे आहे, तोपर्यंत कोणीही मरत नाही. म्हणूनच परमर्षींनी भगवंताला बोलावले. अहो, मानवजगतात हरिच्या लीलांचे अमृत वचन प्यावे.

मन्दस्य मन्दप्रज्ञस्य वयो मन्दायुषश्च वै । निद्रया ह्रियते नक्तं दिवा च व्यर्थकर्मभिः

या काळात लोक मंद, मंदबुद्धीचे आणि अल्पायुषी आहेत; त्यांची रात्र झोपेत आणि दिवस व्यर्थ कामात जातो.

सूत उवाच यदा परीक्षित्कुरुजाङ्गलेऽवसत्कलिं प्रविष्टं निजचक्रवर्तिते । निशम्य वार्तामनतिप्रियां ततः शरासनं संयुगशौण्डिराददे

सूता म्हणाले: जेव्हा परीक्षित कुरुजांगलात राहत असताना त्याला कळले की कलियुग त्याच्या राज्यात शिरले आहे, तेव्हा त्या पराक्रमी धनुर्धाराने आपले धनुष्य उचलले.

स्वलङ्कृतं श्यामतुरङ्गयोजितं रथं मृगेन्द्रध्वजमाश्रितः पुरात् । वृतो रथाश्वद्विपपत्तियुक्तया स्वसेनया दिग्विजयाय निर्गतः

त्याने काळ्या घोड्यांनी जोडलेली, सुंदर सजवलेली आणि सिंहध्वज असलेली रथावर बसून, रथ, घोडे, हत्ती आणि पायदळांनी युक्त सैन्यासह दिशांचा विजय करण्यासाठी प्रस्थान केले.

भद्राश्वं केतुमालं च भारतं चोत्तरान् कुरून् । किम्पुरुषादीनि वर्षाणि विजित्य जगृहे बलिम्

त्याने भद्राश्व, केतुमाल, भारत, उत्तरेकडील कुरू, किम्पुरुष वगैरे प्रदेश जिंकून त्यांच्याकडून कर घेतला.

नगरांश्च वनांश्चैव नदीश्च विमलोदकाः । पुरुषान् देवकल्पांश्च नारीश्च प्रियदर्शनाः

त्याने नगरं, वनं, स्वच्छ पाण्याच्या नद्या, देवतांसारखे पुरुष आणि सुंदर स्त्रिया यांना जिंकले.

अदृष्टपूर्वान् सुभगान् स ददर्श धनञ्जयः । सदनानि च शुभ्राणि नारीश्चाप्सरसां निभाः

धनंजयाने तिथे कधीही न पाहिलेली अद्भुत दृश्ये पाहिली, सुंदर घरं आणि अप्सरांसारख्या स्त्रिया देखील त्याला दिसल्या.

तत्र तत्रोपशृण्वानः स्वपूर्वेषां महात्मनाम् । प्रगीयमाणं च यशः कृष्णमाहात्म्यसूचकम्

तेथे आणि इतर ठिकाणी त्याने आपल्या पूर्वजांच्या कीर्तीचे गायन ऐकले, ज्यातून कृष्णाच्या महात्म्याचा गौरव प्रकट होत होता.

आत्मानं च परित्रातमश्वत्थाम्नोऽस्त्रतेजसः । स्नेहं च वृष्णिपार्थानां तेषां भक्तिं च केशवे

त्याने हेही ऐकले की, अश्वत्थाम्याच्या अस्त्राच्या तेजापासून तो स्वतः कसा वाचला, वृष्णी आणि पांडवांमधील प्रेम, आणि त्यांची केशवावर असलेली भक्ती.

तेभ्यः परमसन्तुष्टः प्रीत्युज्जृम्भितलोचनः । महाधनानि वासांसि ददौ हारान्महामनाः

त्यांच्या वागणुकीने अत्यंत संतुष्ट होऊन, आनंदाने डोळे भरून, त्या महात्म्याने त्यांना भरपूर धन, वस्त्रे आणि हार दिले.

सारथ्यपारषदसेवनसख्यदौत्य वीरासनानुगमनस्तवनप्रणामान् । स्निग्धेषु पाण्डुषु जगत्प्रणतिं च विष्णोर् भक्तिं करोति नृपतिश्चरणारविन्दे

राजा विष्णूच्या चरणांवर भक्ती ठेवून, पांडवांवर प्रेमाने सेवक, सारथी, मित्र, दूत, वीरासनात सहभागी, त्यांच्या मागे जाणारा, त्यांची स्तुती करणारा आणि वंदन करणारा झाला आणि अशा प्रकारे जगाला विष्णूला वाकवायला लावले.

* तस्यैवं वर्तमानस्य पूर्वेषां वृत्तिमन्वहम् । नातिदूरे किलाश्चर्यं यदासीत्तन्निबोध मे

तो अशा प्रकारे आपल्या पूर्वजांच्या आचाराचे रोज पालन करत असताना, फार दूर नसलेल्या ठिकाणी एक अद्भुत घटना घडली—ती मी तुला सांगतो, ऐक.

धर्मः पदैकेन चरन् विच्छायामुपलभ्य गाम् । पृच्छति स्माश्रुवदनां विवत्सामिव मातरम्

धर्म एक पायावर चालत असताना त्याने पृथ्वीला पाहिले, तिची छाया कमी झालेली, वासरापासून वेगळी झालेल्या गायीसारखी रडणारी, आणि तिला विचारले.

धर्म उवाच कच्चिद्भद्रेऽनामयमात्मनस्ते विच्छायासि म्लायतेषन्मुखेन । आलक्षये भवतीमन्तराधिं दूरे बन्धुं शोचसि कञ्चनाम्ब

धर्म म्हणाला: हे सुभगे, तुझ्या अंगी सर्व काही ठीक आहे ना? तू अशी मलूल आणि फिकट का दिसतेस? मला तुझ्यात काहीतरी अंतर्गत दुःख दिसते—आई, तू कुठल्या दूरच्या नातलगासाठी शोक करतेस का?