कुंतीदेवी आपल्या हृदयातील गूढ भावना आणि कृतज्ञतेने भरलेल्या शब्दांत श्रीकृष्णाला वंदन करू लागली. “माझ्या नम्र वंदना त्या आदि पुरुषाला, त्या भगवंताला, जो या प्रकृतीच्या पलीकडे आहे, सर्वांना अदृश्य असूनही सर्वत्र, आत-बाहेर उपस्थित आहे. तू मायेच्या पडद्याने झाकलेला आहेस, अजिंक्य आणि अविनाशी आहेस; मोहग्रस्तांच्या दृष्टीस तू दिसत नाहीस, जसा एखादा नट आपल्या वेषामध्ये ओळखू येत नाही. तुझ्या भक्तीची स्थापना करण्यासाठी जे श्रेष्ठ त्यागी, निर्मळ अंतःकरणाचे ऋषी आहेत, त्यांनाही तुझे दर्शन सहज मिळत नाही—मग आम्ही स्त्रिया तुला कसे ओळखू? तरीही, कृष्ण, वासुदेव, देवकीनंदन, नंदनंदन, गोविंदा—तुला पुन्हा पुन्हा माझे नमस्कार. कमळासारख्या नाभीला, कमळमाळ धारण करणाऱ्या, कमळनयन असलेल्या, कमळपदधारी तुला माझे वंदन. जसा हृषीकेशाने आपल्या आई देवकीला कंसाच्या बंदिवासातून, दीर्घ दुःखातून मुक्त केले, तसाच, हे प्रभो, तू मला आणि माझ्या पुत्रांना अनेक संकटांतून तारलेस. विषाच्या प्रकोपातून, प्रचंड अग्नीतून, राक्षसाच्या भयावह दर्शनातून, दुष्टांच्या सभेतून, वनातील कष्टांतून, बलवान वीरांशी युद्धांतून, आणि द्रोणपुत्राच्या अस्त्रापासून—हे हरि, तू आम्हाला वाचवलेस. हे जगद्गुरु, अशी संकटे पुन्हा पुन्हा आमच्यावर येत राहो, जेणेकरून आम्हाला तुझे दर्शन पुनःपुन्हा घडो; कारण तुझे दर्शन म्हणजे पुनर्जन्माचा अंत. जन्म, संपत्ती, विद्या, सौंदर्य यांचा अभिमान असलेले तुला खरेपणाने वंदन करू शकत नाहीत; तू फक्त सर्वस्व गमावलेल्यांना प्राप्त होतोस. सर्वस्वहीनांचा खजिना, गुणातीत, स्वात्मराम, शांत, मुक्तीचा अधिपती—अशा तुला माझे वंदन. तूच काळ आहेस, सर्वांचा अधिपती, अनादि-अनंत, सर्वव्यापी, सर्व प्राण्यांत समभावाने फिरणारा, ज्याच्यामुळे परस्परविरोध निर्माण होतो. तुझे हेतू कुणालाही कळत नाहीत, तुझे कृती या जगात मानवी बुद्धीची थट्टा आहेत; तुला ना कोणी प्रिय, ना कोणी अप्रिय, तरीही लोक मनात पक्षपात धरतात. या विश्वात्म्याचा, अजन्म्याचा, निष्क्रियाचा जन्म आणि कर्म, पशू, मानव, जलचरांमध्ये—ही परम थट्टाच आहे. जेव्हा गोपीने तुझ्या खोडकरपणामुळे तुला दोरीने बांधण्याचा प्रयत्न केला, आणि तुझ्या डोळ्यांत भीतीने अश्रू, अंजन मिसळलेले, तुझ्या चेहऱ्यावर भीतीचे भाव होते—हे पाहून मी चकित होते, कारण ज्याला भीतीही घाबरते, तो तू. काही म्हणतात, यदुवंशाच्या कीर्तीकरिता, पुण्यवानांच्या यशासाठी, जसा मलय पर्वतात चंदन उगवतो, तसा अजन्मा जन्मास आला. काही म्हणतात, वसुदेव-देवकीच्या प्रार्थनेने, अजन्म्याने या जगाच्या रक्षणासाठी, देवद्वेष्ट्यांच्या संहारासाठी अवतार घेतला. काही म्हणतात, ब्रह्मदेवाच्या विनंतीने, पृथ्वी भाराने डबडबली असता, तिचा भार हलका करण्यासाठी तू जन्म घेतलास. काही म्हणतात, अज्ञान, वासना, कर्मग्रस्त या लोकांसाठी, ऐकावे आणि स्मरण करावे असे अद्भुत कार्य करण्यासाठी तू अवतरलास. जे लोक तुझे कीर्तन, श्रवण, स्तुती, स्मरण, आणि आनंदाने तुझ्या लीलांचा अनुभव घेतात, त्यांना लवकरच तुझे संसारसागरातून तारणारे कमळपद प्राप्त होतात. हे प्रभो, आता तू आम्हा तुझ्या भक्तांना, तुझ्या शरणागतांना, ज्यांना तुझ्या कमळपदांशिवाय दुसरा आधार नाही, आम्हाला सोडून जाणार का? आम्ही पांडव, यादव—सर्व फक्त नाव-रुपेच; तू, इंद्रियांचा अधिपती, आमच्यात नसला तर आम्ही काहीच नाही. गदाधर, तुझे विशिष्ट चिन्हांनी युक्त पावले या पृथ्वीला जशी शोभा देतात, तशी आता राहणार नाही. तुझ्या कटाक्षामुळे ही भूमी, वनस्पती, पर्वत, नद्या, समुद्र—all सृष्टी फुलते, समृद्ध होते. म्हणून, विश्वनाथ, विश्वात्मा, विश्वरूपा, माझ्या पांडव व वृष्णी कुलातील प्रेमबंधनाचा जड गाठ तूच छेद. मधुसूदन, माझे मन तुझ्यावरच अखंड प्रेम करो, जसे गंगेचे पाणी अखंडपणे समुद्राकडे वाहते. श्रीकृष्ण, कृष्णाचा मित्र, वृष्णींचा प्रमुख, अधर्मींचा संहारक, राजवंशातील तेजस्वी, मुक्तीचा दाता, गो, ब्राह्मण, देवांच्या दुःखाचा नाश करणारा, योगेश्वर, सर्वांचा गुरु—तुला माझे वंदन. प्रथा कुंतीने अशा मधुर स्तुत्यांनी भगवंताची प्रार्थना केली. सुत सांगतो की, त्या सर्वमंगलमय वैकुंठनाथाने मंद हसत, आपल्या मायेमुळे तिला चकित केले. नंतर भगवंताने स्नेहपूर्वक तिला निरोप दिला आणि हस्तिनापुरात प्रवेश केला; पण जेव्हा तो आपल्या नगराकडे स्त्रियांसह निघू लागला, तेव्हा राजाने त्याला प्रेमाने थांबवले. राजा, धर्मपुत्र, व्यास व इतर ऋषी, तसेच अद्भुत कृत्य करणाऱ्या कृष्णाने शिकवले तरी, इतिहास सांगितले तरी, शोकाने आक्रांत असल्याने समजून घेत नव्हता. आप्तांचे हत्यास्मरण करत, सामान्य माणसांसारख्या मोह व भ्रमाने ग्रस्त मनाने, त्याने असे बोलले: “हाय! माझ्या दुष्ट हृदयातील मूढ अज्ञान पाहा! दुसऱ्याच्या शरीरासाठी मी कित्येक सैन्यांचा संहार केला. दहा हजार वेळा, दहा हजार वर्षे नरकातून मुक्त झालो तरी, मी बालक, ब्राह्मण, मित्र, आप्त, वडील, भाऊ, गुरु यांच्या वधाच्या पापातून सुटू शकणार नाही. न्याय्य युध्दात शत्रूंचा वध, प्रजेसाठी रक्षण करणाऱ्या राजाला पाप नाही, तरीही हे शब्द मला समाधान देत नाहीत. येथे स्त्रियांच्या नातेवाईकांच्या वधामुळे निर्माण झालेल्या वैरभावाचा नाश मी करू शकत नाही. जसे चिखलाने चिखल धुतला जात नाही, किंवा मद्याने मद्याचा डाग जात नाही, तसेच प्राण्यांच्या हत्येचे पाप यज्ञानेही जात नाही. आता, हे राजकुमार, तू त्या परमगुप्त मंत्राचे श्रवण कर, ज्याचा सात दिवस जप केल्याने आकाशातील चराचर प्राणी दिसू लागतात: ‘ॐ, भगवंत वासुदेवाला नमस्कार.’ या मंत्राने, योग्य स्थळी आणि वेळी, विविध द्रव्यांनी, ज्ञानी पुरुषाने भगवंताची पूजा करावी. शुद्ध जल, फुले, कंदमुळे, फळे, कोवळ्या पल्लव, नवीन वस्त्रे, आणि विशेषतः प्रिय तुळशीपत्रांनी त्याचे पूजन करावे. माती, पाणी किंवा अन्य द्रव्याची मूर्ती मिळवून, संयमी, शांत, अल्पभाषी, मिताहारी ऋषी त्याची पूजा करावी. भगवंत, ज्याची स्तुती उन्नत श्लोकांनी केली जाते, तो आपल्या अद्भुत शक्तीने, स्वतःच्या इच्छेने प्रकट होतो; त्याचे ध्यान हृदयात करावे.” अशा प्रकारे, कुंतीची भक्ती, श्रीकृष्णाचे प्रेम, आणि धर्मराजाचा पश्चात्ताप—या साऱ्यांनी त्या प्रसंगात भक्ती, ज्ञान, आणि शरणागतीचे अद्वितीय दर्शन घडवले.