सुतजी म्हणाले, "हे ब्राह्मण, आम्हाला त्या सुंदर जन्माबद्दल सांग, अशी विनंती केली गेली; पण तो, आश्चर्यचकित होऊन, उठला आणि शांतपणे दुसऱ्या घरात गेला. त्या घरातही त्याने गोविंदाला आपल्या लहान मुलांना आनंद देताना पाहिले. मग, दुसऱ्या घरात, त्याने त्याला स्नानासाठी तयारी करताना पाहिले. इतर ठिकाणी, त्याने कृष्णाला यज्ञकुंडात आहुती देताना, पाच प्रकारच्या विधीने यज्ञ करताना, काही ठिकाणी ब्राह्मणांना भोजन देताना आणि इतर ठिकाणी उरलेले अन्न खाताना पाहिले. काही जागी, तो संध्याकाळी बसून, नियंत्रित वाणीने वेद पाठ करताना दिसला; तर दुसऱ्या ठिकाणी, धनुष्यधारी सैनिकांच्या मार्गावर तलवार आणि ढाल घेऊन चालताना दिसला. काही ठिकाणी, तो घोडे, हत्ती आणि रथांसह, बलरामासोबत प्रवास करताना दिसला; तर दुसऱ्या ठिकाणी, तो पलंगावर विश्रांती घेत, कवी आणि गायकांनी स्तुती केली जात होती. काही ठिकाणी, तो उद्धवासारख्या मंत्र्यांसोबत सल्लामसलत करत होता; तर इतर ठिकाणी, राजमहलातील मुख्य स्त्रियांमध्ये जलक्रीडा करत होता. कुठे तरी, तो सुंदर गायी ब्राह्मणांना देत होता; तर दुसऱ्या ठिकाणी, शुभ इतिहास आणि पुराणे ऐकत होता. कधी घरात, तो आपल्या प्रिय पत्नीच्या सोबत हास्यपूर्ण कथा सांगून हसत होता; इतर ठिकाणी, धर्म, अर्थ, आणि काम या कार्यांत मग्न होता. एका ठिकाणी, तो एकटा बसून, प्रकृतीच्या पलीकडील परम पुरुषाचे ध्यान करत होता; तर दुसऱ्या ठिकाणी, गुरूंना सेवा, आनंद आणि वस्तू अर्पण करत होता. काही ठिकाणी, केशव काहींशी संधी करत होता, तर काहींशी युद्ध करत होता; इतर ठिकाणी, रामासह, सत्पुरुषांच्या कल्याणाचा विचार करत होता. योग्य वेळी, त्याने आपल्या पुत्र-पुत्रींच्या विवाह त्यांच्या योग्य伴ांसोबत लावले, आणि त्यांना योग्य संपत्ती दिली. आपल्या मुलांच्या प्रस्थान, उपनयन यासारख्या मोठ्या उत्सवांचे आयोजन केले; हे पाहून, योगेश्वराच्या या लीला पाहून जग आश्चर्यचकित झाले. काही ठिकाणी, तो सर्व देवांची शक्तिशाली यज्ञांनी पूजा करत होता; तर इतर ठिकाणी, विहीर, बाग, आश्रम आदींच्या माध्यमातून धर्माची पूर्तता करत होता. काही ठिकाणी, सिंधू घोड्यावर बसून, यदुवंशातील श्रेष्ठ लोकांसह शिकार करत होता; तिथे, यज्ञासाठी पशूंचा वध करत होता. अदृश्य रूपात, तो अंतःपुरातील विविध निवासस्थानांत आणि इतरत्र योगेश्वर, विविध अवस्थांचा अनुभव घेण्यासाठी फिरत होता. त्यानंतर, नारद, मंद स्मित करून, हृषीकेशाला बोलले, कारण त्यांनी कृष्णाच्या योगमायाचा आणि मानवासारख्या आचरणाचा अनुभव घेतला होता. नारद म्हणाले, "तुझी योगमाया आम्हाला ज्ञात आहे, जी मायावी लोकांसाठीही अगम्य आहे; ती योगेश्वराच्या चरणसेवेमुळे उजळते. हे प्रभो, मला तुझ्या कीर्तीने भरलेल्या लोकांमध्ये जाण्याची परवानगी दे; मी तुझ्या लीला गात, जग शुद्ध करणारी तुझी क्रीडा सर्वत्र सांगत भटकणार आहे." भगवान म्हणाले, "मी गृहस्थांच्या कर्तव्यांचा वक्ता आणि कर्ता आहे, त्यांच्या अनुमतीनेच वागतो; हे शिकवण्यासाठी मी या जगात आलो आहे—माझ्या पुत्रा, शोक करू नकोस." शुकदेव म्हणाले, "कृष्णाने गृहस्थांसाठी शुद्ध कर्तव्ये पाळली, आणि प्रत्येक घरात तो एकाच वेळी उपस्थित असल्याचे पाहिले, सर्वत्र अधिष्ठित असलेला. वारंवार कृष्णाच्या योगमायाचा महान प्रकट अनुभव घेत, ज्याची शक्ती असीम आहे, त्या ऋषीला आश्चर्य वाटले आणि त्याच्या मनात कुतूहल जागृत झाले. कृष्णाने संपत्ती, काम, आणि धर्म यामध्ये मन लावून नारदाचे पूर्ण आदराने स्वागत केले; नारद प्रसन्न होऊन, केवळ त्याचाच स्मरण करत, निघून गेले. अशा प्रकारे, मानव जीवनाचा मार्ग अनुसरत, नारायण, ज्याची शक्ती सर्व प्राण्यांसाठी आहे, त्याने निवडलेल्या सोळा हजार स्त्रियांमध्ये, त्यांच्या लाजाळू, मैत्रीपूर्ण नजरेत आणि स्मितात रमला. हरीने येथे केलेली प्रत्येक कृती, जी सृष्टी आणि प्रलयाचे कारण आहे आणि ज्याचा अन्य हेतू नाही, ती जो कोणी गातो, ऐकतो, किंवा मनापासून मान्य करतो, त्याच्या मुक्तीच्या मार्गावर प्रभूसाठी भक्ती उत्पन्न होते. अशाप्रकारे, 'कृष्णाच्या गृहस्थ जीवनाचे दर्शन' या नावाचे एकसष्टावे अध्याय, श्रीमद्भागवताच्या दहाव्या स्कंधाच्या दुसऱ्या भागात, पूर्ण झाला. शुकदेव म्हणाले, "मग, पहाट जवळ आली आणि कोंबड्यांनी आरवले; पत्नी, विरहाने व्याकुळ, आपल्या पतीच्या आलिंगनात मग्न झाल्या. पक्षी जागृत झाले आणि मंदार वनाच्या वाऱ्याने प्रेरित होऊन, कृष्णाची स्तुती करीत, झोप न लागणारी गाणी गात होते. क्षणभर, वैदर्भी आपल्या प्रियतमाच्या आलिंगनापासून सुटका सहन करू शकली नाही, कारण ती त्याच्या हातांच्या मध्ये होती. ब्रह्ममुहूर्तावर, माधवाने उठून पाणी स्पर्श केले, आणि निर्मळ मनाने, स्वतःच्याच स्वरूपाचे, अंधाराच्या पलीकडील ध्यान केले. तोच एक, स्वयंसिद्ध, अद्वितीय, अविनाशी, स्वभावतः शुद्ध, ब्रह्म म्हणून ओळखला जातो, ज्याच्या शक्तीने सृष्टी निर्माण आणि प्रलय होते, आणि ज्याच्या आनंदाचा प्रकाश त्या शक्तींमधून येतो. मग, शुद्ध पाण्यात नीट स्नान करून, स्वच्छ वस्त्रे घालून, सर्वश्रेष्ठ कृष्णाने विधीने यज्ञकुंडात अग्नी अर्पण केला, नियंत्रित वाणीने ब्रह्म पाठ केले. उगवत्या सूर्याला नमस्कार करून, त्याने स्वतःच्या स्वरूपाचे भाग संतुष्ट केले, देव, ऋषी, पितर, वृद्ध, आणि ब्राह्मणांची पूजा केली, आत्मसंयमाने. त्याने ब्राह्मणांना सोन्याच्या शिंग असलेल्या, मोत्यांच्या हारांनी सजवलेल्या, दूध देणाऱ्या, निरोगी, वासरांसह आणि चांगल्या वस्त्रांनी युक्त गायी दिल्या. सजवलेल्या ब्राह्मणांना, दिवसेंदिवस, चांदीच्या टोक असलेल्या गायी, कपडे, मृगचर्म, आणि तीळ दिले. त्याने गायी, ब्राह्मण, देव, वृद्ध, गुरू, आणि सर्व जीवांना नमस्कार केले; नंतर, स्वतःच्याच उत्पत्तीच्या शुभ वस्त्रांना स्पर्श करून, आशीर्वाद मागितला. मानवांचा भूषण असलेल्या कृष्णाने स्वतःच्या वस्त्रे, दागिने, दिव्य हार, आणि सुगंधी लेपांनी स्वतःला सजवले. त्याने यज्ञकुंड आणि आरसा पाहिला, गायी, बैल, ब्राह्मण, देव यांना दान दिले, आणि सर्व वर्ग—नागरिक व राजमहलातील स्त्रिया—यांचे इच्छापूर्ती केली, त्यांना प्रसन्न करून, आशीर्वाद मिळवला. त्याने हार, पान, आणि लेप प्रथम ब्राह्मणांना, मग मित्र, सेवक, आणि पत्नी यांना दिले, आणि शेवटी स्वतः त्याचा आनंद घेतला. इतक्यात, सुताने सुग्रीव आणि इतर घोड्यांनी युक्त एक अद्भुत रथ आणला, आणि नमस्कार करून समोर उभा राहिला. कृष्णाने रथ चालकाचा हात आपल्या हातात घेतला, रथावर चढला, सत्यकी आणि उद्धवासह, पूर्व पर्वतावर उगवणाऱ्या सूर्याप्रमाणे तेजस्वी दिसला.