एकदा, दिव्य ऋषी नारायण, जो नराचा मित्र आहे आणि अत्यंत प्राचीन आहे, त्याचा आदरपूर्वक सत्कार करण्यात आला. त्यानंतर, परंपरेनुसार मधुर आणि संयमित शब्दांत, त्याने नारदाला विचारले, "भगवन्, आम्ही आपल्यासाठी काय करू शकतो, धन्य हो?" श्री नारद म्हणाले, "हे सर्व लोकांचे स्वामी, सर्व लोकांशी मैत्री आणि दुष्टांवर संयम दाखवणे हे आपल्यासाठी काही आश्चर्य नाही. लोकांच्या कल्याणासाठी आपण आपल्या इच्छेने जगात अवतार घेता आणि त्याचे संरक्षण करता, हे आम्हाला ज्ञात आहे." "आपल्या त्या पायांचे दर्शन, जे लोकांना मोक्ष देतात, ब्रह्मा आणि इतर महान बुद्धिमानांच्या हृदयात ध्यान केले जाते, आणि संसाराच्या विहिरीत पडलेल्या लोकांसाठी आधार बनतात—मी त्यांचे ध्यान करतो, आणि आपली कृपा मिळावी, जेणेकरून स्मरण जागृत होईल, अशी मी प्रार्थना करतो." यानंतर, दुसऱ्या दिवशी, नारदाने कृष्णाच्या दुसऱ्या पत्नीच्या घरात प्रवेश केला, प्रभूच्या योगमायेचा अनुभव घेण्याची इच्छा होती. तिथे, कृष्ण आपल्या प्रिये आणि उद्धवासोबत पासा खेळत होते. नारदाचा आदर मोठ्या भक्तीने केला गेला—उठून, आसन देऊन आणि इतर कृतींनी. कृष्णाने, जणू काही अज्ञानी असावा, विचारले, "हे प्रभो, आपण कधी आलात? आमच्यासारख्या अपूर्ण लोकांनी पूर्ण लोकांसाठी काय करू शकतो?" तरीही, "हे ब्राह्मण, या सुंदर जन्माबद्दल आम्हाला सांगा," असे त्यांनी विचारले; पण नारद, आश्चर्यचकित होऊन, उठले आणि शांतपणे दुसऱ्या घरात गेले. तेथेही नारदाने गोविंदाला आपल्या लहान मुलांना आनंद देताना पाहिले; दुसऱ्या घरात, स्नानासाठी तयारी करताना पाहिले. कुठे तरी, कृष्ण यज्ञाच्या अग्नीमध्ये आहुती देत होते, पाच प्रकारच्या विधींनी यज्ञ करत होते, काही ठिकाणी ब्राह्मणांना भोजन देत होते, आणि इतर ठिकाणी स्वतः उरलेले अन्न खात होते. संध्याकाळी, काही ठिकाणी कृष्ण वेदांचा पाठ करत होते, संयमित भाषेत; दुसरीकडे, धनुष्यधारी मार्गावर तलवार आणि ढाल घेऊन चालत होते. कुठे तरी, कृष्ण घोडे, हत्ती आणि रथांसह, बलरामासोबत प्रवास करत होते; दुसऱ्या ठिकाणी, शय्येवर विश्रांती घेत होते, गायक त्यांचे स्तुती करत होते. कुठे तरी, कृष्ण उद्धवासारख्या मंत्र्यांशी सल्लामसलत करत होते; दुसऱ्या ठिकाणी, राजमहलातील प्रमुख स्त्रियांच्या घेरात जलक्रीडा करत होते. कुठे तरी, कृष्ण सुशोभित गायी ब्राह्मणांना दान देत होते; दुसऱ्या ठिकाणी, शुभ इतिहास आणि पुराण ऐकत होते. कधी कधी, घरात आपल्या प्रिये सोबत हास्यपूर्ण गोष्टींमध्ये हसत होते; दुसऱ्या ठिकाणी, धर्माच्या कार्यात, आणि इतर ठिकाणी, धन आणि कामाच्या प्रयत्नात. एका ठिकाणी, कृष्ण एकटे बसून, प्रकृतीपलीकडील परम पुरुषाचे ध्यान करत होते; दुसऱ्या ठिकाणी, आपल्या गुरूंना उपहार आणि प्रसन्नतेने सेवा करत होते. कुठे तरी, केशव काहींशी संधी करत होते, आणि इतर ठिकाणी युद्ध करत होते; दुसऱ्या ठिकाणी, रामासोबत, सत्पुरुषांच्या कल्याणाचा विचार करत होते. योग्य वेळी, त्यांनी आपल्या पुत्र-पुत्रींच्या विवाहाचे आयोजन केले, योग्य जोडीदार आणि संपत्ती दिली. अपल्या मुलांच्या मोठ्या उत्सवांचे निरीक्षण केले—त्यांचा प्रस्थान आणि उपनयन समारंभ; हे पाहून, लोक योगाच्या स्वामीच्या कार्यावर आश्चर्यचकित झाले. कुठे तरी, कृष्ण सर्व देवांचे शक्तिशाली यज्ञांनी पूजन करत होते; दुसऱ्या ठिकाणी, विहिरी, बागा, मठ आणि अशा गोष्टींनी धर्माची पूर्तता करत होते. कुठे तरी, कृष्ण सिंधू घोड्यावर स्वार होऊन शिकार करत होते; तिथे, यज्ञासाठी पशूंचा वध करत होते, यदुवंशातील श्रेष्ठ लोकांच्या घेरात. अदृश्य रूपाने, कृष्ण अंतःपुरातील निवासस्थानात आणि इतरत्र फिरत होते, योगाचा स्वामी, विविध अवस्थांचा अनुभव घेण्याची इच्छा करत. त्यानंतर, नारद, स्मित करत, हृषीकेशाला बोलले, योगमायेचे आणि मानवासारख्या वर्तनाचे दर्शन घेतल्यावर, "आपली योगमाया आम्हाला ज्ञात आहे, ती मायावी लोकांसाठीही दुर्बोध आहे; ती योगींच्या प्रभूच्या चरणसेवेने उजळते." "हे प्रभो, मला इतर लोकांमध्ये जाण्याची परवानगी द्या; मी आपली लीला, जी जगाला शुद्ध करते, गात फिरणार आहे." भगवान म्हणाले, "मी गृहस्थधर्माचे कर्तव्य सांगणारा आणि करणारा आहे, त्यांच्या अनुमतीने; हे शिकवण्यासाठी मी जगात आलो आहे—माझ्या पुत्रा, दुःखी होऊ नको." शुकदेव म्हणाले, "अशा पवित्र गृहस्थधर्माचे पालन करताना, नारदाने प्रत्येक घरात प्रभूला पाहिले, जो सर्वत्र आहे." कृष्णाची अनंत योगमायेची महिमा पुन्हा पुन्हा पाहून, नारद आश्चर्य आणि कुतूहलाने भरले. कृष्णाने, धर्म, अर्थ, काम या कर्तव्यांत मन लावून, नारदाचा पूर्ण आदर केला; नारद आनंदाने, कृष्णाचे स्मरण करत, निघून गेले. मानवजीवनाचा मार्ग अनुसरत, नारायण, ज्यांचे सामर्थ्य सर्व जीवांच्या हितासाठी घेतले आहे, त्यांनी सोळा हजार निवडक स्त्रियांमध्ये, त्यांच्या लाजाळू, मैत्रीपूर्ण हास्य आणि कटाक्षांनी वेढलेले, आनंद घेतला. हरीने जे जे कार्य येथे केले—ज्यामुळे सृष्टीची उत्पत्ती आणि लय होते, आणि ज्यांचा अन्य हेतू नाही—जो कोणी, हे प्रियजन, त्यांचे गान, श्रवण किंवा अनुमोदन करतो, त्याला मुक्तिपथावर प्रभूची भक्ती प्राप्त होते. या प्रकारे, नवव्वद अध्याय 'कृष्णाच्या गृहस्थजीवनाचे दर्शन' संपतो, श्रीमद्भागवताच्या दहाव्या स्कंधात, दुसऱ्या भागात, महान पुराणात, सर्वोच्च हंसाच्या शास्त्रात. पुढे शुकदेव म्हणतात: पहाटे, कोंबड्यांचा आवाज ऐकून, कृष्णाच्या पत्नी, विरहाने व्याकुळ झाल्या, आणि त्यांच्या पतीने त्यांना आलिंगन दिले. पक्षी जागे झाले, मंदार वनातून येणाऱ्या हलक्या वाऱ्यांनी प्रेरित होऊन, त्यांनी कृष्णाची स्तुती केली, जागरणाच्या गीतांनी. क्षणभर, वैदर्भी आपल्या प्रिय कृष्णाच्या आलिंगनातील सुंदर विरह सहन करू शकली नाही, कारण ती त्याच्या बाहुपाशात होती. ब्रह्ममुहूर्तावर, माधव उठले, जलस्पर्श केला, आणि निर्मळ मनाने, स्वतःच्याच स्वरूपाचे, अंधारातही अतीत असलेल्या स्वरूपाचे ध्यान केले. तोच एक, स्वयंप्रकाश, अद्वितीय, अविनाशी, शाश्वत आणि स्वतःच्या स्वभावाने शुद्ध, ज्याला ब्रह्म म्हणतात, ज्याचे प्रकट आणि लय स्वतःच्या शक्तींमुळे होते, आणि ज्याचे आनंद त्या शक्तींमध्ये प्रकट होतो. त्यानंतर, शुद्ध जलात स्नान करून, स्वच्छ वस्त्र परिधान करून, कृष्णाने पवित्र कर्मांचे अनुक्रम केले; अग्नीला आहुती दिली, संयमित वाणीने ब्रह्माचा पाठ केला. उगवत्या सूर्याला अभिवादन करून, कृष्णाने स्वतःच्या अंशांचे तृप्ती केली, देव, ऋषी, पितर, वृद्ध आणि ब्राह्मणांची पूजा केली, आत्मसंयमाने. त्याने ब्राह्मणांना सुवर्ण शिंग असलेल्या, सद्गुणी, मोत्यांच्या माळांनी अलंकृत, दूध देणाऱ्या, निरोगी, वासरांसह, आणि उत्तम वस्त्रांनी सज्ज गायी दान दिल्या. सजवलेल्या ब्राह्मणांना, दिवसागणिक, चांदीच्या टोक असलेल्या गायी, लिनन, मृगचर्म आणि तीळसुद्धा दान दिले. या प्रकारे, श्रीकृष्णाच्या दिव्य गृहस्थजीवनाचे दर्शन, योगमायेचे अद्भुत प्रकट, आणि त्यांच्या पवित्र कर्मांचे वर्णन झाले.