द्वारका नगरीच्या रस्त्यांचे, चौकांचे, बाजारपेठांचे मार्ग स्पष्ट आणि सुंदर होते. भव्य सभागृह आणि दिव्य मंदिरे यांचे संगतीने शहरात उभे होते. रस्ते, अंगण, गल्ल्या, दारावर पाणी शिंपडले गेले होते, आणि ध्वज व पताका सूर्यापासून सावली देत होते. या शहराच्या अंतरंगात, गृहस्थांनी आदराने सन्मानित केलेल्या भव्य कक्ष होते. त्या ठिकाणी श्रीहरीची कौशल्यपूर्ण रचना सर्वत्र दिसत होती, जणू काही स्वयं त्वष्टाने ती तयार केली होती. श्रीकृष्णाने त्याच्या सोळा हजार सुंदर सजवलेल्या महालांपैकी एका महालात प्रवेश केला, जो त्याच्या एका पत्नीचा भव्य निवास होता. त्या महालात प्रवाळाचे स्तंभ, उत्कृष्ट लापीस लाझुलीचे मजले, निळ्या पाचूच्या भिंती, आणि जमिनीवर अपूर्व तेज होता. त्वष्टाने तयार केलेल्या मोत्यांच्या हारांनी सजलेले छत्र, आणि रत्न व हस्तिदंतीने सजवलेली आसने व पलंग होते. दासीकडून सुंदर वस्त्र घातलेले पण गळ्यात हार नसलेले, पुरुष उत्तम वस्त्र, पटका, पगडी आणि रत्नांची कुंडले घालून महालात वावरत होते. रत्नांच्या दिव्य दिव्यांमुळे अंधार नाहीसा झाला होता. विविध बाल्कनीत नाचणारे मोर, धूप आणि पूजासामग्रीची व्यवस्था, आणि बुद्धिमान लोकांनी प्रस्थानाच्या वेळी उच्च स्वरात गाणी गायली. हजारो दासींमध्ये, जे गुण, सौंदर्य, तरुणपण आणि वस्त्रात समान होत्या, त्या ठिकाणी ऋषीने राणीला सुवर्ण हाती चामराने सात्मतेच्या प्रभूला वाऱ्याची सेवा करताना पाहिले. धर्माचा सर्वोच्च पालनकर्ता, श्रीभगवान, त्या क्षणी पलंगावरून उठले, मुकुटधारी शिर डोक्यावर झुकवून ऋषीच्या चरणांवर नमस्कार केला, आणि हात जोडून त्याला आपल्या आसनावर स्वागत केले. त्यांनी ऋषीचे पाय धुतले, आणि ती पाणी स्वतःच्या डोक्यावर घेतली, जरी तो विश्वाचा गुरु आणि पुण्याचा अधिपती असला तरी; कारण त्याच्या चरणांची पवित्रता 'ब्रह्मण्यदेव' म्हणून सर्वात श्रेष्ठ तीर्थ आहे. सर्वश्रेष्ठ दिव्य ऋषी, प्राचीन नारायण, नराचा मित्र, त्याला आदराने सन्मानित करून, मधुर आणि योग्य शब्दांत विचारले, "भगवन्, आम्ही आपल्यासाठी काय करू शकतो?" श्रीनारद म्हणाले, "हे सर्व विश्वाचे स्वामी, आपली सर्व लोकांशी मैत्री, दुष्टांवर संयम, हे आश्चर्य नाही; आपण जगाच्या कल्याणासाठी आपल्या इच्छेने अवतार घेता आणि त्याचे रक्षण करता, हे आम्हाला ज्ञात आहे." "आपली ती दोन पाय, जे लोकांना मुक्ती देतात, ब्रह्मा आणि अन्य बुद्धिमानांच्या मनात ध्यान केले जातात, आणि संसाराच्या विहिरीत पडलेल्या लोकांना आधार देतात, मी त्यांचे दर्शन घेतले आहे, ध्यान करतो; कृपा करा, जेणेकरून स्मरण जागृत होईल." पुढे, दुसऱ्या दिवशी, नारदाने कृष्णाच्या दुसऱ्या पत्नीच्या घरात प्रवेश केला, योगमायेच्या रहस्याचा अनुभव घेण्याची इच्छा ठेवून. तिथे त्याने कृष्णाला आपल्या प्रिय पत्नी आणि उद्धवासह पाशा खेळताना पाहिले, आणि नारदाचा आदर मोठ्या भक्तीने केला—उठून, आसन देऊन, इत्यादी. मग कृष्णाने, जणू काही अज्ञानी, विचारले, "हे प्रभो, आपण कधी आला? आम्ही अपूर्ण लोक, पूर्ण लोकांसाठी काय करू शकतो?" तरीही, "हे ब्राह्मण, आपल्या सुंदर जन्माची कथा सांगा," असे विचारले; पण नारद आश्चर्याने उठला आणि शांतपणे दुसऱ्या घरात गेला. तिथेही त्याने गोविंदाला आपल्या लहान मुलांना आनंद देताना पाहिले; दुसऱ्या घरात स्नानाची तयारी करताना पाहिले. इतर ठिकाणी, कृष्ण यज्ञाग्नीत आहुती देत होते, पंचविध यज्ञ करत होते, काही ठिकाणी ब्राह्मणांना भोजन देत होते, आणि अन्यत्र उरलेले अन्न खात होते. काही ठिकाणी, तो संध्याकाळी वेदपठण करत होता, इतर ठिकाणी तलवार आणि ढाल घेतलेले धनुर्धारांच्या मार्गावर चालत होता. काही ठिकाणी, घोडे, हत्ती, रथासह बलरामाच्या सहवासात प्रवास करत होता; अन्यत्र, पलंगावर विसावलेला, गायकांकडून स्तुती घेत होता. काही ठिकाणी, उद्धवासारख्या मंत्र्यांशी सल्ला घेत होता; अन्यत्र, राजमहलातील श्रेष्ठ स्त्रियांमध्ये जलक्रीडेत रमला होता. कुठे कुठे, सजलेली गायी ब्राह्मणांना देत होता; दुसऱ्या ठिकाणी, शुभ इतिहास आणि पुराण ऐकत होता. कधी घरात प्रिय पत्नीबरोबर हास्य कथा सांगत हसत होता; कुठे धर्म, कुठे अर्थ, कुठे काम या कृत्यांत व्यस्त होता. एका ठिकाणी, एकटा बसून प्रकृतीपलीकडील परमपुरुषाचे ध्यान करत होता; दुसऱ्या ठिकाणी, गुरूंना सेवा, आनंद आणि अर्पण देत होता. कुठे केशव काहींशी संधी करत होता, कुठे युद्ध करत होता; अन्यत्र, रामासह पुण्यवानांच्या कल्याणाचा विचार करत होता. योग्य वेळी, आपल्या मुला-मुलींच्या विवाहांची व्यवस्था केली, योग्य धन दिले. मुलांच्या प्रस्थान, उपनयनासारख्या मोठ्या उत्सवांचा आयोजन केला; हे पाहून योगेश्वराच्या अद्भुत कृत्यांवर जग आश्चर्यचकित झाले. काही ठिकाणी, सर्व देवांची शक्तिशाली यज्ञांनी पूजा केली; अन्यत्र, विहिरी, बागा, मठाद्वारे धर्माची पूर्तता केली. कुठे सिंधू घोड्यावर स्वारी करत शिकार करायचा; तिथे यज्ञासाठी पशुहिंसा करत, यदुवंशातील श्रेष्ठांच्या surrounded होता. अप्रकट रूपात, अंतःपुरातील विविध ठिकाणी आणि इतरत्र योगेश्वर कृष्ण विविध अवस्थांचा अनुभव घेण्यासाठी फिरत होता. मग नारदाने, हसत, हृषीकेशाला संबोधित केले, योगमायेचा आणि मानवसदृश आचाराचा अद्भुत अनुभव घेतल्यावर. "आम्हाला तुमची योगमाया ज्ञात आहे, जी मायावी लोकांसाठीही अगम्य आहे; ती योगेश्वराच्या चरणसेवेतून प्रकट होते." "हे प्रभो, मला तुमच्या कीर्तीने भरलेल्या लोकांमध्ये जाण्याची परवानगी द्या; मी तुमचे लीला-चरित्र गात, जगाला शुद्ध करणारे, भटकत राहीन." श्रीभगवान म्हणाले, "मी गृहस्थधर्माचे कर्तव्य सांगणारा आणि करणारा आहे, त्यांच्या अनुमतीने; हेच शिकवण्यासाठी मी जगात आलो आहे—माझा पुत्र, दुःख करू नकोस." शुकदेव म्हणतो, "कृष्णाने शुद्ध गृहस्थधर्माचे पालन करताना, प्रत्येक घरात तो उपस्थित आहे, एकाच वेळी सर्वत्र आहे, हे नारदाने पाहिले. वारंवार कृष्णाच्या अमर्याद योगमायेचे दर्शन घेऊन, ऋषी आश्चर्यचकित झाला आणि अधिक जाणून घेण्याची इच्छा जागृत झाली." "कृष्णाने धन, काम, धर्म यातील कर्तव्ये मन लावून पार पाडत नारदाचा पूर्ण आदर केला; नारद प्रसन्न होऊन, फक्त कृष्णाचे स्मरण करत, निघून गेला." "मानवजीवनाचा मार्ग अनुसरून, नारायण, ज्याचे सामर्थ्य सर्व जीवांच्या कल्याणासाठी वापरले जाते, सोळा हजार निवडक स्त्रियांमध्ये रमला, त्यांच्या लाजाळू, मैत्रीपूर्ण नजरा आणि हास्याने वेढलेला." "हरीने येथे जे काही कृत्य केले, जे विश्वाच्या उत्पत्ती आणि संहाराचे कारण आहेत आणि ज्याचा अन्य हेतू नाही, जे कोणी, हे प्रिय, गातात, ऐकतात किंवा मान्य करतात, त्यांना मुक्तीच्या मार्गावर भगवंताची भक्ती उत्पन्न होते.