राजा दमघोष, विधीचे पालन करणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ, ब्राह्मणांना सोनं, चांदी, वस्त्र, तीळ-गुळाचा मिश्रण आणि गायींचं दान करून विधीपूर्वक यज्ञाचा प्रारंभ केला. चेदिराज दमघोषाने आपल्या पुत्राच्या कल्याणासाठी, संपत्ती आणि ऐश्वर्यासाठी, मंत्रविद्येत पारंगत असलेल्या लोकांची मदत घेऊन सर्व व्यवस्था केली. मत्त हत्ती, सुवर्णाने अलंकृत रथ, आणि पायदळ व घोड्यांच्या मोठ्या सैन्यासह दमघोष कुंडिनापुरीकडे प्रस्थान केला. विदर्भराजाने त्याचे स्वागत केले, मान देऊन आनंदाने त्याला पूर्वीच तयार केलेल्या निवासस्थानी ठेवले. तिथे शाल्व, जरासंध, दंतवक्त्र, विदुरथ आणि हजारो चेदि व पौंड्र देशातील मित्र-राजे आले. कृष्ण आणि राम यांचे शत्रू, चेदिराजपुत्रासाठी कन्या मिळवण्याचा निर्धार करून, कृष्ण यदुवंशासह येईल आणि कन्या घेईल, तर युद्ध करण्याची तयारी केलेली होती. सर्व राजे, त्यांच्या सैन्य आणि वाहने घेऊन, युद्धासाठी एकत्र जमले. विपक्षी राजांची ही तयारी ऐकून, भगवान रामाने, युद्ध होईल या भीतीने, कृष्ण एकटा कन्या घेण्यासाठी गेला आहे हे कळल्यावर, भावाच्या प्रेमाने, मोठ्या सैन्याबरोबर कुंडिनाकडे प्रस्थान केला. भिष्मकाची कन्या, सुंदर आणि कुलीन, हरीच्या आगमनाची आस धरून, त्याचा कुठेही पत्ता नाही म्हणून ब्राह्मणाच्या शब्दांवर विचार करत होती. "अरे, माझ्या विवाहाला तीन रात्र झाली, मी निरपराध असूनही, कमळासारख्या नेत्रांचा तो अजून आला नाही; ब्राह्मणही परत आलेला नाही. कदाचित त्याने माझ्यात काही दोष पाहिला असेल; दोषरहित कृष्ण आता माझा हात घ्यायला संकोच करत असेल. माझे भाग्यच दुर्दैवी; सृष्टीकर्ता, शिव, गौरी, रुद्राणी, गिरिजा, सती—कोणीही माझ्यावर प्रसन्न नाही." या विचारांत गुंतलेली, गोविंदाच्या स्मरणात, अश्रूंनी डोळे मिटून बसली. तिच्या मनात गोविंदाच्या प्रतीक्षेत असताना, तिच्या डाव्या मांड्या, हात आणि डोळे, शुभ बोलणारे, थरथरू लागले. तेव्हा, कृष्णाच्या आज्ञेने, तो श्रेष्ठ ब्राह्मण राजकन्येला अंतःपुरात भेटला. तिने आनंदी चेहर्याने, शांत मनाने, संकेत ओळखण्यात कुशल असल्याने, त्याला शुद्ध हास्याने विचारले. ब्राह्मणाने तिला सांगितले—यदुवंशाचा पुत्र आला आहे, आणि स्वयंवराबद्दल त्याने जे सत्य सांगितले ते तिला सांगितले. कृष्णाचा आगमन ऐकून, विदर्भराजकन्येचे हृदय आनंदित झाले; तिने ब्राह्मणाकडे न पाहता, त्याचा सन्मान मनात केला. राम आणि कृष्णाच्या आगमनाची बातमी ऐकून, आणि आपल्या कन्येच्या विवाहाचा उत्सव पाहण्यासाठी, विदर्भराजाने वाद्यांचा गजरात, योग्य सन्मान देत, त्यांचे स्वागत केले. मध, दूध, शुद्ध वस्त्र, इच्छित भेटवस्तू आणून, विधीपूर्वक पूजा केली. बुद्धिमान राजाने त्यांच्या सैन्य आणि सेवकांसाठी उत्तम निवासाची व्यवस्था केली, आदराने सर्व पाहुण्यांना पाहुणचार दिला. संपूर्ण राजांना त्यांच्या शौर्य, वय, सामर्थ्य आणि संपत्तीप्रमाणे, सर्व इच्छित वस्तू देऊन सन्मान केला. कृष्ण आला आहे हे ऐकून, विदर्भ नगरीचे लोक कृष्णाच्या कमळासारख्या चेहर्याकडे हात जोडून, नजरेने त्याचे दर्शन घेत होते. "रुक्मिणीच कृष्णाची पत्नी होण्यास योग्य आहे; दुसरी कोणी नाही. कृष्णही दोषरहित, भिष्मकाच्या कन्येसाठी योग्य पती आहे. आम्ही केलेल्या थोड्या पुण्यामुळे त्रैलोक्याचा निर्माता प्रसन्न झाला; अच्युताने विदर्भराजकन्येचा स्वीकार करावा." प्रेमाच्या धाग्याने बांधलेल्या नगरवासीयांनी असे बोलले; आणि राजकन्या सैनिकांच्या पहाऱ्यात, अंतःपुरातून अंबिका मंदिराकडे गेली. ती पायी चालत, भवानीच्या कोमल पायांचे दर्शन घेण्यासाठी, पूर्णपणे मुकुंदाच्या कमळपदांचे चिंतन करत होती. मातांचा, सखींचा गराडा, शूर राजसैनिक, कवच घालून, शस्त्र उंचावून पहारा देत होते; ढोल, शंख, झांजा, तुरई, मृदंग वाजत होते. हजारो कुलीन स्त्रिया, अलंकारांनी सजून, विविध भेटवस्तू, हार, सुगंध, वस्त्र, दागिने पुरोहितांसाठी घेऊन आल्या. गायक, वादक, स्तुती करणारे, भाट, वंशावलीकार, दूत—सर्वांनी कन्येला वेढून ठेवले. देवीच्या मंदिरात पोहोचल्यावर, पाय-हात धुऊन, शुद्ध आणि शांत मनाने, अंबिकेच्या उपस्थितीत ती प्रवेशली. ब्राह्मणांच्या वृद्ध, ज्ञानी पत्नी, भवानीसह, श्रीसमृद्धीने युक्त, भवाच्या पत्नीची पूजा केली. "हे अंबिके, मी तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार करते; तुझ्या मुलांसह तू शुभ आहेस. माझा पती कृष्णच असावा, तू या इच्छेवर प्रसन्न हो." सुगंधित पदार्थ, अक्षता, धूप, वस्त्र, हार, दागिने, विविध नैवेद्य, भोजन, दीपांची रांग, अशा सर्व वस्तूंनी पूजाअर्चा केली. ब्राह्मणस्त्रिया आणि त्यांच्या पतींनी, मीठ, पिठाचे पदार्थ, पान, हार, फळे, ऊस घेऊन देवीची पूजा केली. त्या स्त्रियांनी पूजा केलेल्या वस्तू राजकन्येला दिल्या, आशीर्वाद दिला; कन्येने त्यांना नमस्कार करून, उरलेले पदार्थ स्वीकारले. मग मौनाचा संकल्प सोडून, अंबिकेच्या मंदिरातून ती बाहेर पडली; मैत्रिणीचा हात धरून, तिच्या हातात रत्नजडित अंगठी चमकत होती. ती, कमनीय कंबर, कानात झुमके व दागिने, काळ्या रंगाची, कंबरेवर रत्नजडित कंबरपट्टा, उन्नत उरोज, कुरळ्या केसांनी नजर लपवलेली—देवतांची मोहिनी, स्थिर मायेसारखी भासत होती. शुद्ध हास्य, बिंबाफळासारखे चमकणारे ओठ, जास्वंदीच्या कळ्यांसारखे दात, हंसाच्या चालीसारखी चाल, पैंजनांचा मंद आवाज—या सर्वांसह ती तेजस्वी दिसत होती.