यवनाच्या समोर एक अत्यंत आनंदी, तेजस्वी, गोल गालांचा, पवित्र हास्याने उजळलेला, कमळासारखा चेहरा असलेला, चमकदार मकराकृती कुंडले घालणारा पुरुष उभा होता. त्याच्या अंगावर श्रीवत्साचा चिन्ह, चार भुजा, कमळासारखे नेत्र, वनमाळेने सजलेला आणि अत्यंत सुंदर असा वासुदेवच होता. नारदाने सांगितलेल्या चिन्हांनुसार असा दुसरा कोणी असू शकत नाही, हे जाणून यवन म्हणाला, "मी शस्त्रविना, पायी चालत, त्याच्याशी शस्त्रविना लढेन." असा निर्धार करून यवन त्याला पकडण्यासाठी धावू लागला, जरी तो योग्यांना देखील अप्राप्य असला तरी. हरीने दूरदूरून स्वतःला दाखवत, यवनाला एक पर्वताच्या गुहेकडे नेले, जणू काही यवन स्वतःच स्वतःला पकडू शकतो, असा भास निर्माण झाला. यदुवंशात जन्मलेल्या व्यक्तीला पळून जाणे शोभत नाही, असे टोमणे मारत यवन त्याचा पाठलाग करत राहिला, पण त्याला पकडता आले नाही. भगवंत गुहेत प्रवेशले; यवनही आत गेला आणि तिथे एक पुरुष झोपलेला दिसला. "हा नक्कीच दूर आणला गेला आहे, आणि संतासारखा इथे पडला आहे," असे समजून त्या मूर्ख यवनाने अच्युतावर पायाने प्रहार केला. तो पुरुष दीर्घ निद्रेतून उठला, हळूहळू डोळे उघडून आजूबाजूला पाहिले, आणि त्याच्या बाजूला उभा असलेला यवन पाहिला. त्या क्षणी, त्या पुरुषाच्या क्रुद्ध दृष्टिकोनामुळे, यवन त्याच्या शरीरातील अग्नीने क्षणात राख झाला. राजा म्हणाला, "हे ब्राह्मण, तो पुरुष कोण होता? कुठल्या वंशाचा, किती शक्तिशाली? गुहेत का गेला आणि तिथे का झोपला? यवनाचा नाश करणाऱ्या त्या पुरुषाचा तेज काय होते?" शुकदेव म्हणाले, "तो इक्ष्वाकू वंशाचा, मंधात्राचा महान पुत्र, मुचकुंद होता. ब्राह्मणांचा भक्त आणि सत्यनिष्ठ होता. इंद्रासह देवांनी त्याला असुरांपासून संरक्षण करण्याची विनंती केली होती, आणि त्याने दीर्घ काळ ती सेवा केली. देवांनी मुचकुंदाला गुहेत सापडल्यावर सांगितले, 'हे राजा, आता आमच्यासाठी हे कष्ट सोड.' तू मानवजगत, शत्रुमुक्त राज्य, आणि सर्व इच्छा सोडून आमच्यासाठी संरक्षण केलेस. तुझे पुत्र, पत्नी, नातेवाईक, मंत्री, सल्लागार आणि समवयस्क प्रजाजन आता जिवंत नाहीत. काल, सर्वशक्तिमान आणि अविनाशी प्रभु, सर्वात शक्तिशाली आहे; तो खेळत सर्व प्राण्यांचा अंत घडवतो, जसे गवळा गायींचा करतो. तू, हे भाग्यवान, मुक्ती सोडून इतर वर माग, कारण आज आम्ही ती देऊ शकत नाही; एकच प्रभु आहे, तो अविनाशी भगवान विष्णू. देवांना नमस्कार करून, तो मुचकुंद गुहेत गेला आणि दिव्य निद्रेमुळे झोपला. यवन राख झाल्यावर, सत्वातांचा श्रेष्ठ भगवान, मुचकुंदाला दर्शन दिले. मुचकुंदाने पाहिले, तो काळ्या मेघासारखा, पिवळ्या वस्त्रात, श्रीवत्स चिन्ह व कौस्तुभ मणीने उजळलेला, चार तेजस्वी भुजा, वैजयंतिमाळा, सुंदर चेहरा आणि मकराकृती कुंडले घालणारा. तो सर्व मानवांसाठी आकर्षक होता, प्रेमळ हास्य असलेले नेत्र, नेहमी तरुण दिसणारा, सिंहासारखा ऐश्वर्यपूर्ण, आणि महान पराक्रमी. त्या तेजाने मुचकुंद भारावून गेला; शंका आणि सावधपणे, त्याने त्याला नम्रपणे विचारले. "हे प्रभु, तुम्ही कोण? या जंगलात, पर्वताच्या गुहेत, कमळासारख्या पायांनी काटेरी झाडांमध्ये फिरत आले आहात? तुमच्या तेजाशी इंद्र, सूर्य, चंद्र, अग्नी किंवा कोणताही देव तुलना करू शकत नाही. मी तुम्हाला देवांचा देव मानतो, कारण तुम्ही गुहेतील अंधार दीपासारखा दूर केला. हे श्रेष्ठ पुरुष, कृपा करून तुमचा जन्म, कर्म, वंश सांगावा, आम्ही दोषरहित सेवा करण्यास उत्सुक आहोत. आम्ही इक्ष्वाकू वंशातील क्षत्रिय आहोत; मी युवनाश्वाचा पुत्र, मुचकुंद आहे. दीर्घ जागरणाने थकलेला, निद्रेमुळे इंद्रिये मंद झालेली, मी इथे एकटा झोपलो होतो, आणि आत्ता कुणीतरी मला जाग केले. तोही त्याच्या दुष्टपणामुळे राख झाला; त्यानंतर तुम्ही, शत्रूंचा नाश करणारे, तेजस्वी, प्रसिद्ध, प्रकट झालात. तुमचे असह्य तेज इतके आहे की आम्ही पाहू शकत नाही; तुम्ही देहधारी प्राण्यांमध्ये सर्वात पूज्य आहात." राजाच्या प्रश्नावर भगवान, प्राण्यांचा निर्माता, स्मित करून, मेघगर्जनेसारख्या आवाजात म्हणाले, "माझे जन्म, कर्म, आणि नावें असंख्य आहेत, मित्रा; मीही त्यांची गणना करू शकत नाही, कारण ती अनंत आहेत. कधी मी पृथ्वीवरील महान व्यक्तींमध्ये जन्म घेतला आहे, पण माझे जन्म, गुण, कर्म किंवा नावांनी कधीच निश्चित होत नाहीत. माझे जन्म आणि कर्म तीन काळांमध्ये आहेत; महान ऋषीही त्यांचा क्रम शोधतांना शेवटापर्यंत पोहोचू शकत नाहीत. तरी मित्रा, मी आता माझ्या वर्तमान जन्माबद्दल सांगतो; ब्रह्माने धर्माचे रक्षण करण्यासाठी मला पूर्वी विनंती केली होती. पृथ्वीचा भार हलका करण्यासाठी आणि असुरांचा नाश करण्यासाठी, मी यदुवंशात, अनकदुंदुभीच्या घरात उतरलो; लोक मला वासुदेव, वासुदेवाचा पुत्र म्हणतात. कालनिमी, कंस, प्रलंब आणि इतर दुष्टांचा नाश केला आहे; हा यवनही, राजन, तुझ्या तीव्र दृष्टिने जळून गेला. मी या गुहेत तुझ्या हितासाठी आलो आहे; तू पूर्वी मला मोठी प्रार्थना केली होती, आणि मी माझ्या भक्तांवर प्रेम करतो.