अक्रूराने भगवंताचे दर्शन घेतले आणि त्याच्या मनात अत्यंत आनंद आणि भक्तीची भावना दाटून आली. त्याच्या अंगावर रोमांच उठले, डोळ्यात आनंदाश्रू आले, हृदय भावनांनी भरून गेले. तो अत्यंत कृतज्ञतेने, शांत आणि सात्त्विक वृत्तीने, डोकं खाली झुकवून, हात जोडून, हळूवार आणि काळजीपूर्वक भगवानाची स्तुती करू लागला. अक्रूर म्हणाला, "मी तुम्हाला नमस्कार करतो, सर्व कारणांचा कारण, नारायण, आद्य आणि अविनाशी पुरुष, ज्याच्या नाभीतील कमळातून ब्रह्मा उत्पन्न झाला आणि ज्यापासून हे विश्व निर्माण झाले. पृथ्वी, पाणी, अग्नी, वायू, आकाश, महान तत्त्वे, अव्यक्ताचा स्रोत, मन, इंद्रिये, इंद्रियांचे विषय, सर्व देवता—हे सर्व तत्त्वे या जगात आहेत, हे प्रभो. परंतु या तत्त्वांना, अव्यक्तापासून सुरू होणाऱ्या, तुमचे खरे स्वरूप माहित नाही; कारण त्यांना 'स्व' म्हणून ओळखता येत नाही. अगदी अजन्मा, गुणांमध्ये बांधलेला अजन्मा, गुणांपलीकडे जे आहे तेच जाणतो, पण तुमचा खरा स्वरूप नाही. योगी तुम्हाला प्रत्यक्ष, परम पुरुष, परमेश्वर म्हणून, आत्म्यात, प्राण्यात आणि देवांमध्ये असलेल्या तत्त्व म्हणून उपासतात. काही द्विज, वैदिक मार्गाने, त्रैवेदिक विधीने, विविध प्रकारच्या आणि नावांच्या यज्ञांनी तुमची पूजा करतात. काही, सर्व कर्मे सोडून, शांतता प्राप्त करून, ज्ञानाच्या यज्ञाने तुमची उपासना करतात. काही, शुद्ध मनाने आणि विधिपूर्वक कर्मे करून, तुम्हाला सर्वांचा स्वरूप, अनेक रूपांचा एक रूप म्हणून उपासतात. काही, शिवाच्या मार्गाने, विविध गुरूंनी शिकविलेल्या पद्धतीने, तुम्हाला शिवरूपात उपासतात. खरं तर, सर्वजण, जरी ते इतर देवतांना भक्तीने पूजत असले तरी, शेवटी सर्व देवता तुमच्यातच वास करतात, हे प्रभो. जसे पर्वतांमधून जन्मलेली नद्या, पावसाने भरून, सर्व बाजूंनी समुद्रात मिळतात, तसंच सर्व मार्ग शेवटी तुमच्याकडेच येतात. सत्व, रज आणि तम हे तुमच्या प्रकृतीचे गुण आहेत; ब्रह्मापासून स्थावरांपर्यंत सर्व प्राणी या गुणांमध्ये गुंफलेले आहेत. मी तुम्हाला नमस्कार करतो, ज्याचे दृष्टी निर्लिप्त आहे, जो सर्वांचा आत्मा आहे, सर्व मनांचा साक्षी आहे; अज्ञानाने उत्पन्न झालेली गुणांची ही प्रवाह देव, मानव आणि प्राण्यांमध्ये फिरते. हे प्रभो, अग्नी तुमचे तोंड आहे, पृथ्वी तुमचे पाय, सूर्य तुमचा डोळा, आकाश तुमची नाभी, रथ तुमचे हृदय, दिशा तुमचे कान, स्वर्ग तुमचे डोके, इंद्र आणि देवता तुमचे हात, समुद्र तुमचे पोट, वायू तुमचा श्वास, आणि बल तुमची ऊर्जा आहे. झाडे आणि औषधे तुमचे शरीराचे केस आहेत, डोक्यावरील केस वनस्पती आहेत, ढग तुमच्या हाडे आणि नखे आहेत, पर्वत तुमचे दात आहेत, पळणे—दिवस आणि रात्र, प्रजापती तुमचे मन, उत्पत्ती करणारे अंग पाऊस आहे, आणि वीर्य तुमचे आहे. तुमच्यात, अविनाशी आत्म्यात, हे जग, त्याचे रक्षक, आणि असंख्य जीव एकत्र आहेत—जसे जलचर पाण्यात, किंवा गोडे झाडावर, किंवा विचार मनात एकत्र होतात. तुम्ही येथे विविध रूपे घेतली, लीला करण्यासाठी; त्या रूपांनी, जगातील अपवित्रता दूर होऊन, जग आनंदाने तुमची कीर्ती गातात. मी तुम्हाला नमस्कार करतो, आद्य मत्स्य रूप, जो प्रलयाच्या पाण्यात फिरला; अश्वमुख रूपाला नमस्कार, मदू आणि कैटभाचा संहार करणाऱ्या तुम्हाला नमस्कार. विराट रूप, किनार नसलेला आधार, मंदार पर्वत उचलणारा; पृथ्वी उचलण्यात आनंद करणारा, वराह रूपाला नमस्कार. अद्भुत नरसिंह रूपाला नमस्कार, जो सज्जनांचा भय दूर करतो; वामन रूपाला नमस्कार, ज्याने तीन लोकांमध्ये पाऊल टाकले. भृगूंचा प्रभू, वनात अभिमानी क्षत्रियांचा नाश करणारा; रघूश्रेष्ठ, रावणाचा संहार करणारा, त्याला नमस्कार. वासुदेव, संकर्षण, प्रद्युम्न, अनिरुद्ध आणि सात्वतांचा प्रभू—यांना नमस्कार. बुद्ध रूपाला नमस्कार, जो दैत्य आणि दानवांना मोहात पाडतो; कल्की रूपाला नमस्कार, अपवित्र आणि अधर्मीक राजांचा संहार करणारा. हे प्रभो, तुमच्या मायेमुळे हे जीव जगात भुलले आहेत; 'मी' आणि 'माझे' या कल्पनांना धरून, ते कर्माच्या मार्गावर भटकतात. मी, मोहात पडून, शरीर, मुले, घर, धन, नातेवाईक यांना खरे मानतो; हे प्रभो, स्वप्नासारख्या भ्रांतांमध्ये मी सत्य मानतो. विरोधांच्या द्वारे मन गोंधळलेले, अंधारात बुडालेले, मला माझ्या आत्म्याला खरे प्रिय काय आहे ते कळत नाही; मी क्षणभंगुर, पर-स्व, आणि दु:खद गोष्टींना आसक्त आहे. जसा अज्ञान मनुष्य झाडांनी झाकलेले पाणी सोडून मृगजळाचा पाठलाग करतो, तसाच मी, तुम्हाला सोडून, भ्रांतांचा पाठलाग करतो. मी, दु:खी मनाचा, इच्छा आणि कर्मांनी त्रस्त, माझे मन नियंत्रित करू शकत नाही; इंद्रिये, ज्या नियंत्रणात आणणे कठीण आहे, ते मनाला इकडे-तिकडे घेऊन जातात. म्हणून मी तुमच्या पायांवर आलो आहे, जे अशक्तांना सहज मिळत नाहीत; हे ही मी तुमच्या कृपेनेच मिळाले आहे असे मानतो. जन्म-मृत्यूच्या चक्रातून मुक्ती मिळते, जेव्हा, हे कमलनाभ, मन योग्य रीतीने तुमच्या उपासनेला समर्पित होते. मी तुम्हाला नमस्कार करतो, शुद्ध चेतना, सर्व निश्चिततेचा कारण; पुरुष आणि प्रधानाचा प्रभू, अनंत शक्तीचा ब्रह्म. वासुदेव, सर्व प्राण्यांचा संहार करणारा; हे हृषीकेश, तुम्हाला नमस्कार—मी शरण आलो आहे, माझे रक्षण करा. अक्रूराची ही स्तुती पूर्ण झाली, आणि श्रीमद् भागवत महापुराणाच्या दहाव्या स्कंधातील 'अक्रूराची स्तुती' या अध्यायाचा यथार्थ समारोप झाला. शुकदेव म्हणतात, अक्रूर स्तुती करत असताना, भगवानाने पाण्यात आपले दिव्य रूप प्रकट केले, आणि मग, नटाने अभिनय संपवावा तसा, कृष्णाने ते रूप पुन्हा अदृश्य केले. दृष्टी गायब झाल्याचे पाहून, अक्रूर पटकन पाण्यातून बाहेर आला, सर्व आवश्यक कर्मे पूर्ण केली, आणि आश्चर्याने भरून, रथाकडे परतला. हृषीकेशाने त्याला विचारले, "तू इतका आश्चर्यचकित का दिसतोस? पृथ्वीवर, आकाशात किंवा पाण्यात काय अद्भुत गोष्ट पाहिलीस?" अक्रूर म्हणाला, "इथे जे काही अद्भुत आहे—पृथ्वीवर, आकाशात किंवा पाण्यात—ते सर्व तुमच्यात आहे, विश्वाचा आत्मा. मी काय पाहिले असेल जे मला माहित नाही? जिथे सर्व आश्चर्ये आहेत, तिथे, हे ब्रह्मन्, तुमचे दर्शन घेऊन, मी इथे काय अद्भुत पाहिले असेल?" अक्रूर, गांदिनीकुमार, हे बोलून, रथ पुढे चालवू लागला, आणि दिवसाच्या अखेरीस राम आणि कृष्णाला मथुरेला घेऊन गेला.