अक्रूराने आपल्या डोळ्यांनी दिव्य स्वरूपाचे दर्शन घेतले. त्याने पाहिले की, हजारो फणांचा नागराज, शिरावर मुकुट, निळ्या वस्त्रात, हिमशिखरासारखा शुभ्र तेजस्वी, समोर आहे. त्या नागराजाच्या मांडीवर एक कृष्णवर्णीय, मेघासारख्या रंगाचा व्यक्ती विराजमान होता—त्याने पिवळ्या रेशमी वस्त्र परिधान केले होते, चार भुजा, शांत मुद्रा, आणि कमळाच्या पाकळीसारखी लालसर डोळे होती. त्याचा चेहरा अतिशय सुंदर आणि शांत होता; त्याच्या नजरेत मोहक हास्य झळकत होते. कपाळ, नाक, कान, गाल, ओठ—सर्वच अंगावर लालसर शोभा होती. त्याच्या भुजा दीर्घ आणि भरदार, छाती रुंद आणि तेजस्वी, गळा शंखासारखा, नाभी खोल आणि पोटावर कोवळ्या पानासारख्या रेषा होत्या. कंबर आणि मांड्या मोठ्या, हात आणि गुडघे सुडौल, पाय देखणे आणि आकर्षक आकाराचे होते. टाचा उंच, नख लालसर आणि किरणांनी चमकणारे, पायावर नऊ बोटे आणि अंगठ्यासारखे आकार, कमळासारखे तेजस्वी होते. तो अमूल्य रत्नांनी सजलेला होता—मुकुट, कडे, बाजूबंद, पवित्र धागा, कमरपट्टा, हार, पैंजण, कुंडले—सर्व अलंकार त्याच्या अंगावर शोभा देत होते. त्याच्या कमळासारख्या हातात शंख, चक्र, गदा चमकत होते; छातीवर श्रीवत्साचा चिन्ह, कौस्तुभ मणी, आणि वनफुलांचा हार झळकत होता. त्याच्या सभोवती सुनंदा, नंदा आणि इतर सेवक, सनकादी ऋषी, ब्रह्मा, रुद्र आणि नव प्रमुख द्विज, प्रह्लाद, नारद, वसु आणि अनेक श्रेष्ठ भक्त उपस्थित होते. सर्वजण आपल्या-आपल्या भावनेतून, निर्मळ हृदयाने त्याचे स्तुती करीत होते. श्री, पुष्टी, वाणी, तेज, कीर्ती, तृप्ती, लय, विजय, ज्ञान, अज्ञान, शक्ती, माया—या सर्व त्याची सेवा करत होते. अक्रूराने हे दिव्य दृश्य पाहिले; त्याच्या मनात अत्यंत आनंद, परम भक्तीचा अनुभव, शरीर रोमांचित, हृदय भावनांनी भरलेले, डोळे ओलावले. तो कंठ दाटून, सात्विक भावनेत स्थिर, नम्रपणे, डोकं खाली झुकवून, हात जोडून, सावधपणे, हळूवार स्तुती करू लागला. याच्याच पुढे, श्रीमद्भागवत महापुराणाच्या पहिल्या भागातील दहाव्या स्कंधातील 'अक्रूराचा परतावा' या एकोणचाळीसाव्या अध्यायाचा समारोप होत आहे, जो परमहंसांसाठी सर्वोच्च ग्रंथ मानला जातो. पुढे, श्री अक्रूराने त्या परमात्म्याला प्रणाम करून म्हणाला: "हे सर्व कारणांचा कारण, नारायण, आदिपुरुष, अविनाशी, ज्याच्या नाभीच्या कमळातून ब्रह्मा उत्पन्न झाला, आणि ज्याच्यापासून ही सृष्टी निर्माण झाली—माझा नमस्कार. हे प्रभो, पृथ्वी, पाणी, अग्नि, वायू, आकाश, पंचमहाभूत, अव्यक्ताचा स्रोत, मन, इंद्रिये, इंद्रियांचे विषय, आणि सर्व देवता—हे सर्व जगाच्या घटक आहेत. तरीही, हे घटक, अव्यक्तापासून सुरू होणारे, तुझ्या खऱ्या स्वरूपाला ओळखत नाहीत, कारण ते 'स्व' नसल्याने पकडले जातात; अगदी अजन्मा, गुणांनी बांधलेला अजन्मा, गुणातीतालाच जाणतो, तुझे प्रत्यक्ष स्वरूप नाही. योगी तुझी उपासना करतात—सर्वोच्च पुरुष, प्रभू, आत्म्याच्या तत्त्वरूपात, जीवांत आणि देवांत तुझी उपासना करतात. काही द्विज, वैदिक मार्गाने, त्रैविध्य वेदांतून, विविध यज्ञ, नामरूपांच्या विधीने तुझी पूजा करतात. काही, सर्व कर्म त्यागून, शांतता प्राप्त करून, ज्ञानयज्ञाने तुझी उपासना करतात. इतर, शुद्ध मनाने, विधिपूर्वक, तुझ्या सर्वांगी स्वरूपात, अनेक रूपांत एकाच स्वरूपात तुझी पूजा करतात. काही शिवमार्गाने, शिवाच्या शिकवणीनुसार, विविध प्रकारे तुझी उपासना करतात. खरं तर, सर्वजण तुझीच पूजा करतात—सर्व देवांचे अधिपती, इतर देवांना भक्ती करणारेही, मन वेगळ्या दिशेने असले तरी, तुझ्या चरणाशीच येतात. जसे पर्वतांपासून निघालेल्या नद्या, पावसाने भरून, सर्व बाजूंनी समुद्रात मिळतात, तसाच सर्व मार्ग शेवटी तुझ्यापर्यंत पोहोचतात. सत्व, रज, तम—हे तुझे गुण; या गुणांमध्ये ब्रह्मापासून स्थावरपर्यंत सर्व जीव गुंफलेले आहेत. माझा नमस्कार, तुझ्या दृष्टिला, जो असंग आहे, सर्वांचा आत्मा, सर्व मनांचा साक्षीदार; अज्ञानाने उत्पन्न झालेला गुणांचा प्रवाह, देव, मानव, पशूंमध्ये फिरतो. हे प्रभो, अग्नि तुझे मुख, पृथ्वी तुझे पाय, सूर्य तुझे नेत्र, आकाश तुझे नाभी, रथ तुझे हृदय, दिशा तुझे कान, स्वर्ग तुझे शिर, इंद्र व देवता तुझे भुजा, समुद्र तुझे उदर, वायू तुझे श्वास, आणि बल तुझे ऊर्जा आहे. झाडे व औषधी तुझे अंगावरचे केस, डोक्यावरील केस म्हणजे वनस्पती, ढग तुझे हाड व नख, पर्वत तुझे दात, डोळ्यांची पापणी म्हणजे दिवस-रात्र, प्रजापती तुझे मन, सृजनेंद्रिय म्हणजे पर्जन्य, आणि वीर्य तुझेच मानले जाते. हे अविनाशी आत्मा, तुझ्यातच सर्व जग, त्याचे रक्षक, आणि असंख्य जीव स्थिर आहेत—जसे जलात जलचर, किंवा उंबराच्या झाडावर कीटक, किंवा मनात विचार उत्पन्न होतात. तू ज्या ज्या रूपांत लीला करतोस, त्या रूपांनी जगातील मलिनता दूर होते आणि लोक आनंदाने तुझी कीर्ती गातात. माझा नमस्कार, आदिम मत्स्यरूपाला, जो प्रलयाच्या जलात विहार करत होता; घोड्याच्या शिर असलेल्या रूपाला, मधु-कैटभाचा संहार करणाऱ्या प्रभूला नमस्कार. माझा नमस्कार, विशाल, किनाराविना आधार, मंदार पर्वत उचलणाऱ्या रूपाला; पृथ्वीचा उद्धार करणाऱ्या वराहरूपाला नमस्कार. माझा नमस्कार, अद्भुत नरसिंहाला, जो सज्जनांचा भय दूर करतो; वामनरूपाला, जो तीन लोकांत विहार करतो. माझा नमस्कार, भृगूंच्या प्रभूला, वनात क्षत्रियांचा अभिमान नष्ट करणाऱ्या; रघुवंशातील श्रेष्ठ, रावणाचा संहार करणाऱ्या रामरूपाला नमस्कार. माझा नमस्कार, वासुदेव, संकर्षण, प्रद्युम्न, अनिरुद्ध, सात्वतांचा अधिपती. माझा नमस्कार, बुद्धरूपाला, जो दैत्य-दानवांना मोहित करतो; कल्की रूपाला, जो अपवित्र व अधार्मिक राजांचा संहार करतो. हे प्रभो, तुझ्या मायेमुळे हे जग भ्रमित झाले आहे; 'मी' आणि 'माझे' या चुकीच्या कल्पनांमध्ये, कर्माच्या मार्गावर भटकते. मी देखील, मोहाने, शरीर, मुलं, घर, धन, नातेवाईक यांना खरे मानून, स्वप्नासारख्या भ्रमात, सत्य समजून भटकतो. विरोधांच्या गोंधळात, अंधारात बुडालेला, मला स्वतःला प्रिय काय आहे हे कळत नाही; मी अस्थायी, स्व नसलेल्या, दुःखद गोष्टींमध्ये आसक्त झालो आहे. जसा एक अज्ञानी, वनस्पतींनी झाकलेले पाणी सोडून, मृगजळाच्या मागे धावतो, तसा मी, तुझ्यापासून दूर होऊन, भ्रमाच्या मागे धावतो." अक्रूराची ही स्तुती, भक्ती आणि आत्मनिवेदन, त्या दिव्य दर्शनाच्या क्षणी, परमात्म्याच्या चरणी स्नेहाने समर्पित झाली.