अकुरूराने जलात देवकीच्या पुत्रांना पाहिले, तेव्हा त्याच्या मनात विचार आला, "हे देवकीचे पुत्र पाण्यात कसे आहेत? ते तर रथावर असायला हवे होते!" हा विचार करत तो पाण्यातून वर आला आणि त्यांना शोधू लागला. पुन्हा त्याने पाहिले, ते रथावर बसले होते. मग अकुरूराने शंका घेतली की, त्याने पाण्यात पाहिलेले दृश्य खोटे होते का? तो पुन्हा पाण्यात उतरला. पाण्यात उतरल्यावर, पूर्वीप्रमाणेच, त्याने एक अद्भुत दृश्य पाहिले: सिद्ध, चारण, गंधर्व आणि असुर वंदन करत होते, संगीत वाजवत होते, आणि त्या महान प्रभूला नमस्कार करत होते. अकुरूराने हजारो फणांचा मुकुट असलेल्या, निळ्या वस्त्रात सजलेल्या, हिमशिखरासारखा उजळणाऱ्या दिव्य नागराजाला पाहिले. त्याच्या मांडीवर काळ्या मेघासारखा, पिवळ्या रेशमी वस्त्रात, चार हात असलेला, शांत, कमळाच्या पाकळ्यांसारख्या लाल डोळ्यांचा एक पुरुष बसला होता. त्याचे मुख सुंदर, शांत, मोहक हास्याने सजलेले; त्याचे भुवया, नाक, कान, गाल, ओठ सर्वच लालसर आणि आकर्षक होते. त्याच्या हातांचे आकार दीर्घ आणि भरदार, छाती रुंद आणि तेजस्वी, गळा शंखासारखा, नाभी खोल, पोटावर कोमल पानासारखे पडले होते. त्याचे कंबर आणि मांडी मोठ्या, हात आणि गुडघे सुंदर, पाय आकर्षक आणि सडसडीत होते. टाच उंच, नख लालसर आणि तेजस्वी, पाय कमळासारखे उजळणारे, त्यावर नऊ बोटे आणि अंगठ्यासारखे अंक होते. तो अनमोल रत्नांनी सजलेला होता—मुकुट, कडे, बाजूबंद, यज्ञोपवीत, कमरपट्टा, हार, पैंजण, कुंडले. त्याच्या कमळासारख्या हातात शंख, चक्र, गदा होते; छातीवर श्रीवत्स चिन्ह, तेजस्वी कौस्तुभ मणी, आणि वनफुलांचा हार होता. त्याच्या आजूबाजूला सुनंदा, नंदा आणि इतर सेवक, सनकादी ऋषी, ब्रह्मा, रुद्र आणि नव प्रमुख द्विज, प्रह्लाद, नारद, वसु आणि इतर श्रेष्ठ भक्त, प्रत्येकजण स्वभावानुसार, शुद्ध अंतःकरणाने, त्याची स्तुती करत होते. त्याला श्री (लक्ष्मी), पुष्टी, वाणी, तेज, कीर्ती, तृप्ती, लय, विजय, ज्ञान, अज्ञान, शक्ती आणि माया सेवा करत होती. हे दृश्य पाहून अकुरूराच्या मनात परम आनंद, भक्ती, प्रेमाची लहर उमटली; त्याचे शरीर रोमांचित झाले, डोळे ओलावले. तो गदगदलेल्या आवाजात, सत्कर्माने स्थिर, मस्तक झुकवून, हात जोडून, हळूहळू आणि आदराने त्या परमेश्वराची स्तुती करू लागला. याचप्रकारे, श्रीमद्भागवत महापुराणाच्या दहाव्या स्कंधातील 'अकुरूराचे पुनरागमन' या अध्यायाचा समाप्ती झाली. पुढे अकुरूराने परमेश्वराला नमस्कार करत म्हणाला, "मी तुझ्या चरणी वंदन करतो, हे सर्व कारणांचा कारण, नारायण! तू आदिपुरुष, अविनाशी, ज्याच्या नाभीच्या कमळातून ब्रह्मा उत्पन्न झाला, आणि ज्याच्यापासून हे विश्व निर्माण झाले आहे. हे प्रभू, पृथ्वी, जल, अग्नी, वायू, आकाश, महान घटक, अव्यक्ताचे मूळ, मन, इंद्रिये, इंद्रियांचे विषय, सर्व देव—हे सर्व विश्वाचे घटक आहेत. तरीही, हे सर्व अव्यक्तापासून सुरू होणारे, तुझ्या खऱ्या स्वरूपाला जाणत नाहीत, कारण ते 'अहं'पेक्षा वेगळे म्हणून पकडले जातात. अगदी अजन्मा, गुणांनी बांधलेला, गुणातीत गोष्टी जाणतो, पण तुझे खरे स्वरूप नाही. योगी तुझी पूजा करतात, हे धर्मात्मा, आत्म्यात, सर्व प्राण्यात आणि देवात तुझ्या स्वरूपाची उपासना करतात. काही द्विज, वैदिक मार्गाने, त्रैवेदिक यज्ञ, विविध स्वरूप आणि नावांनी तुझी पूजा करतात. काही सर्व कर्म त्यागून, शांती प्राप्त करून, ज्ञानयज्ञाने तुझी पूजा करतात. काही, शुद्ध मनाने, विधिपूर्वक, तुझ्या अनेक स्वरूपांची आणि एकाच स्वरूपाची पूजा करतात. इतर काही, शिवाच्या मार्गाने, विविध शिक्षणानुसार, तुझी शिवरूपात पूजा करतात. खरं तर, सर्वजण तुझीच पूजा करतात—सर्व देवांचा अधिपती—जरी त्यांचे मन दुसऱ्या देवांकडे असले तरी, हे स्वामी! पर्वतांपासून वाहणाऱ्या नद्या, पावसाने भरून, सर्व बाजूंनी समुद्रात मिळतात, तसे सर्व मार्ग शेवटी तुझ्यातच येतात. सत्व, रज, तम—हे तुझ्या प्रकृतीचे गुण आहेत; या गुणांत ब्रह्मापासून स्थावर पर्यंत सर्व प्राणी गुंफलेले आहेत. तुझ्या दृष्टिकोनात आसक्ती नाही; तू सर्वांचा आत्मा, सर्व मनांचा साक्षी; अज्ञानामुळे उत्पन्न झालेला गुणांचा प्रवाह देव, मानव, पशूंमध्ये फिरतो. हे प्रभू, अग्नी तुझे तोंड, पृथ्वी तुझे पाय, सूर्य तुझे डोळे, आकाश तुझी नाभी, रथ तुझे हृदय, दिशा तुझे कान, स्वर्ग तुझे डोके, इंद्र आणि देव तुझे हात, समुद्र तुझे पोट, वायू तुझा श्वास, आणि शक्ती तुझी ऊर्जा. वृक्ष आणि औषधी तुझे शरीराचे केस, डोक्यावरचे केस म्हणजे वनस्पती, ढग तुझी हाडे आणि नखे, पर्वत तुझे दात, पळणे म्हणजे दिवस-रात्र, प्रजापती तुझे मन, वृषण म्हणजे पाऊस, आणि वीर्य तुझेच आहे. तुझ्या अविनाशी आत्म्यात विश्व, त्याचे रक्षक, आणि असंख्य जीव, जसे जलात जलचर, किंवा उंबराच्या झाडावर माशी, किंवा मनात विचार, तसे स्थिर आहेत. तू जे स्वरूप येथे लीला म्हणून धारण करतोस, त्या स्वरूपांनी हे विश्व शुद्ध होऊन तुझ्या कीर्तीचे गान करते. तुला नमस्कार, आदिमत्स्य, जो प्रलयाच्या जलात विहारला; अश्वमुखरूप, मदु-कैटभाचा संहार करणाऱ्या तुला नमस्कार. विशाल, किनारारहित आधार, मंदार पर्वत उचलणाऱ्या तुला नमस्कार; पृथ्वी उचलणाऱ्या वराहरूप तुला नमस्कार. विचित्र सिंहरूप, धर्मात्म्यांचा भय दूर करणारा; त्रिलोकात विहरणाऱ्या वामनरूप तुला नमस्कार. भृगूंचा अधिपती, वनात क्षत्रियांचा अभिमान नष्ट करणारा; रघुकुलश्रेष्ठ, रावणाचा संहार करणारा तुला नमस्कार. वासुदेव, संकर्षण, प्रद्युम्न, अनिरुद्ध, सात्वतांचा स्वामी—तुला नमस्कार. बुद्धरूप, जो दैत्य-दानवांना मोहित करतो; कल्की रूप, अशुद्ध आणि अधर्मराजांचा संहार करणाऱ्या तुला नमस्कार. हे प्रभू, तुझ्या मायेमुळे हे जीवविश्व भ्रमित झाले आहे; 'मी' आणि 'माझे' या खोट्या कल्पनांना धरून, कर्माच्या मार्गावर भटकत आहे.