अक्रूराने रथ थांबवला आणि तो नदीत उतरला. पाण्यात पूर्णपणे बुडून, अक्रूराने सनातन ब्रह्माचा जप सुरू केला. त्याच वेळी त्याला एक अद्भुत दृश्य दिसले—राम आणि कृष्ण दोघेही त्याच्यासमोर उभे होते. अक्रूराच्या मनात विचार आला, "हे कसं शक्य आहे? देवकीचे हे पुत्र पाण्यात कसे असू शकतात, जेव्हा ते तर रथावर असायला हवेत?" तो पुन्हा वर आला आणि रथाजवळ जाऊन पाहिले. तिथेही, पूर्वीसारखेच, राम आणि कृष्ण बसलेले दिसले. त्याला आश्चर्य वाटले की, जलातील दर्शन खरे होते की भास? म्हणून तो पुन्हा पाण्यात डुबकी मारली. या वेळी, अक्रूरासमोर अजून अधिक दिव्य दृश्य उभे राहिले. सिद्ध, चारण, गंधर्व, असुर—हे सर्व लोक वाद्ये वाजवत, मस्तक झुकवून, त्या महान प्रभूची स्तुती करत होते. अक्रूराने पाहिले की, हजारो फणांचा नागराज, शुभ्र हिमशिखरासारखा तेजस्वी, निळ्या वस्त्रांनी अलंकृत, विराजमान आहे. त्याच्या मांडीवर एक कृष्णवर्णीय, मेघासारखा, पिवळ्या रेशमी वस्त्रात, चार भुजांचा, शांत, कमळाच्या पाकळीसारख्या लाल डोळ्यांचा पुरुष विराजमान होता. त्याचा चेहरा सुंदर, शांत, मोहक हास्याने उजळलेला होता. त्याच्या भुवया, नाक, कान, गाल, ओठ—सर्व काही लालसर छटेचे आणि आकर्षक होते. त्याच्या भुजा दीर्घ, मजबूत, छाती रुंद व तेजस्वी, गळा शंखासारखा, नाभी खोल, पोटावर कोवळ्या पानांसारख्या रेषा होत्या. त्याची कंबर आणि मांड्या भरदार, हात आणि गुडघे सुडौल, पाय सुंदर आणि आकर्षक होते. त्याचे घोटे उंच, नखे लालसर आणि तेजस्वी, पाय कमळासारखे फुललेले, नव्हे तर त्यावर नऊ बोटे आणि अंगठ्याप्रमाणे बोटांचे आकार होते. तो अनमोल दागिन्यांनी सजला होता—मुकुट, कंगण, बाजूबंद, यज्ञोपवीत, कमरपट्टा, हार, पैंजण, कुंडले. त्याच्या कमळासारख्या हातात शंख, चक्र, गदा अशी आयुधे होती. छातीवर श्रीवत्साचा शुभ्र चिन्ह आणि तेजस्वी कौस्तुभ मणी, तसेच वनफुलांचा हार होता. त्याच्या सभोवती सुनंद, नंद आणि इतर सेवक, सनक-सनातन ऋषी, ब्रह्मा, रुद्र यांसारखे देवांचे अधिपती, आणि नव सर्वोच्च द्विज—हे सर्व उपस्थित होते. प्रल्हाद, नारद, वसु आणि इतर श्रेष्ठ भक्त, शुद्ध अंतःकरणाने, विविध प्रकारे त्याची स्तुती करत होते. त्याच्या सेवेत श्री (लक्ष्मी), पुष्टी, वाणी, तेज, कीर्ती, संतोष, लय, विजय, ज्ञान, अज्ञान, शक्ति आणि माया—हे सर्व दास्यभावाने उभे होते. हे सर्व दिव्य दृश्य पाहून अक्रूर अत्यंत आनंदित झाला. त्याच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले, अंतःकरण भक्तिभावाने ओतप्रोत झाले, डोळे पाणावले. तो गदगदलेल्या स्वरात, पवित्र भावनेने, हात जोडून, मस्तक झुकवून, अत्यंत आदराने त्या प्रभूची स्तुती करू लागला. अक्रूर म्हणाला, "हे सर्व कारणांचे कारण, आदिपुरुष, नाशरहित नारायण, मी तुम्हाला वंदन करतो. ज्याच्या नाभिकमळातून ब्रह्मा उत्पन्न झाला, आणि ज्यापासून हे सृष्टीविस्तार झाले, त्या तुम्हाला माझे नमस्कार. पृथ्वी, जल, अग्नी, वायु, आकाश, पंचमहाभूत, प्रकृती, मन, इंद्रिये, त्यांच्या विषयांसह सर्व देवता—हे सर्व या विश्वाचे घटक आहेत, हे प्रभो. पण या सर्व गोष्टी—प्रकृतीपासून सुरू होऊन—तुमच्या खऱ्या स्वरूपाला ओळखू शकत नाहीत, कारण त्या 'स्व' नसलेल्या रूपात समजल्या जातात. अजन्मा असूनही, गुणांनी बांधलेला जीव, फक्त निर्गुणाला ओळखतो, तुमच्या सत्य रूपाला नव्हे. योगीजन तुम्हाला प्रत्यक्ष सर्वोच्च पुरुष, प्रभू, आत्म्यातील तत्त्व म्हणून, जीवांत आणि देवांत वास करणारा म्हणून पूजतात. काही द्विजजन, वेदमार्गानुसार, त्रैविध्य यज्ञांनी, विविध स्वरूपे व नावे घेऊन, तुमची पूजा करतात. काहीजण सर्व कर्मे सोडून, शांती प्राप्त करून, ज्ञानयज्ञाने तुमची उपासना करतात. आणखी काही, शुद्ध मनाने, विधिपूर्वक, सर्व स्वरूपांचा एकरूप परमेश्वर म्हणून तुमची पूजा करतात. काहीजण, शिवमार्गाने, विविध गुरुंच्या शिकवणीनुसार, तुम्हाला शिवरूपात पूजतात. खरे तर, सर्वजण—जरी वेगळ्या देवतेला भक्ती दाखवत असले, तरीही—तुम्हालाच पूजतात, कारण सर्व देवतांचा अधिष्ठान तुम्हीच आहात. जसे पर्वतांमधून निघणाऱ्या नद्या, पावसाने भरून, सर्व बाजूंनी समुद्रात मिसळतात, तसे सर्व मार्ग शेवटी तुमच्यापाशी येतात. सत्त्व, रज, तम—हे तुमच्या प्रकृतीचे गुण आहेत; ब्रह्मापासून स्थावरापर्यंत सर्व जीव या गुणांमध्ये गुंफलेले आहेत. तुम्हाला वंदन, जो सर्वांचा साक्षी, सर्वांचा आत्मा, गुणांपासून अलिप्त आहे. हे गुण, अज्ञानामुळे निर्माण होऊन, देव, मानव, पशु यांच्यात फिरतात. हे प्रभो, अग्नी हे तुमचे मुख, पृथ्वी पाय, सूर्य डोळा, आकाश नाभी, रथ हृदय, दिशा कान, स्वर्ग डोके, इंद्र आणि देवता भुजा, समुद्र पोट, वायु श्वास, आणि बल तुमची ऊर्जा आहे. झाडे आणि औषधी तुमचे रोम, डोक्यावरील केस वनस्पती, मेघ हाडे आणि नखे, पर्वत दात, डोळ्यांची पापणी दिवस-रात्र, प्रजापती मन, पर्जन्य जननेंद्रिय, वीर्य तुमचे स्वरूप आहे. तुमच्यामध्ये, अविनाशी आत्म्यात, हे सर्व लोकपाल, जीवसमूह स्थिर आहेत—जसे जलात जलचर, उंबराच्या झाडावर किडे, किंवा मनात विचार एकत्र येतात. तुम्ही येथे लीला म्हणून जी विविध रूपे धारण करता, त्याच रूपांनी हे जग शुद्ध होऊन, आनंदाने तुमची कीर्ती गातात. मच्छ्यरूपात, प्रलयाच्या जलात विहरणाऱ्या, तुम्हाला नमस्कार. अश्वशिरो रूपात, मधु-कैटभांचे वध करणाऱ्या, नमस्कार. विशाल, अथांग आधाररूप, मंदार पर्वत उचलणाऱ्या, पृथ्वीचे उद्धारण करणाऱ्या वराह रूपाला नमस्कार. अद्भुत सिंह रूप, सज्जनांचा भय दूर करणारा, आणि वामन रूप, तीन पावलांनी त्रैलोक्य व्यापणारा—तुम्हाला नमस्कार. भृगुपती, वनात क्षत्रियांचा गर्व नष्ट करणारा, आणि रघुकुलश्रेष्ठ, रावणाचा संहार करणारा—तुम्हाला नमस्कार. वासुदेव, संकर्षण, प्रद्युम्न, अनिरुद्ध, सात्वतांचा नाथ—तुम्हाला नमस्कार. शुद्ध बुद्ध रूप, दैत्य-दानवांना मोहात पाडणारा, आणि कल्कि रूप, पापी, अधर्मी राजांचा संहार करणारा—तुम्हाला नमस्कार." अशा प्रकारे, अक्रूराने त्या दिव्य प्रभूची अत्यंत भक्तिपूर्वक, स्तुती केली. इथे श्रीमद्भागवत महापुराणाच्या दशम स्कंधातील 'अक्रूराचे परतणे' हा एकोणचाळीसावा अध्याय संपतो, जो परममहंसांसाठी सर्वोच्च ग्रंथ आहे.