सर्व जीवांचे आत्मा, ज्ञानींमध्ये एक प्रकाश, हृदयाच्या गुहेत लपलेला, साक्षी, महान पुरुष, आणि प्रभू—तूच सर्वांचा आधार आहेस. स्वतःच्या आत्म्याने तू स्वतःच स्वतःचा आश्रय आहेस; प्रारंभात, तुझ्या मायेमुळे तू गुणांची निर्मिती केलीस; आणि त्या गुणांच्या साहाय्याने, हे सत्यनिश्चयी प्रभू, तू या जगाची निर्मिती, पालन आणि संहार करतोस. म्हणूनच, पृथ्वीवरील भार—राक्षस, अत्याचारी, आणि राक्षसांचा—नाश करण्यासाठी, तसेच सत्पुरुषांचे रक्षण करण्यासाठी तू अवतरला आहेस. भाग्याने, तुझ्या खेळात घोड्याच्या रूपातील या राक्षसाचा वध झाला, ज्याच्या हिणकावाने देवता भयभीत झाल्या आणि झोप न येणाऱ्या देवांनी स्वर्ग सोडला. उद्या किंवा परवा, हे प्रभू, मी तुझ्या हातून चाणुर, मुष्टिक, अन्य मल्ल, हत्ती आणि कंसाचा वध पाहणार आहे. त्यानंतर शंख, यवन, मुरा, नरक यांचा पराभव, पारिजात वृक्षाची चोरी, आणि इंद्राचा पराभव मी पाहणार आहे. तुझ्या शौर्याने मिळवलेल्या वीर कन्यांशी विवाह, तुझ्या गुणांनी प्राप्त झालेले, आणि द्वारकेत राजा नृगाचा शापमुक्ती, हे जगाच्या प्रभू, मी पाहणार आहे. स्यमंतक मणी आणि पत्नी मिळवणे, मृत ब्राह्मणपुत्राला तुझ्या धामातून परत आणणे, हे सर्व मी पाहणार आहे. पौंड्रकाचा वध, काशी नगरीचे दहन, दंतवक्राचा नाश, आणि महायज्ञात शिशुपालाचा मृत्यु, हे सर्व मी पाहणार आहे. तसेच, द्वारकेत तू केलेली इतर शौर्यपूर्ण कृत्ये, हे प्रभू, मी पाहणार आहे; पृथ्वीवरील कवींनी त्यांचा गान केला आहे. आता, मी या सैन्यांचा नाश, स्वयं काळस्वरूप प्रभूच्या हातून, अर्जुनाच्या सारथ्याने, साक्षात पाहणार आहे. आम्ही त्या प्रभूचे ध्यान करतो, जो शुद्ध ज्ञानाने परिपूर्ण, स्वतःच्या स्वरूपात स्थित, प्रत्येक इच्छापूर्ण, मायामुक्त, आणि गुणप्रवाहाचा स्रोत आहे. मी तुला नमस्कार करतो, हे प्रभू, सर्वांचा आश्रय, ज्याने स्वतःच्या मायेमुळे सर्व भेद निर्माण केले; आणि खेळासाठी मानव रूप धारण केले; यदू, वृष्णी आणि सात्वतांमध्ये श्रेष्ठ आहेस. शुकदेव म्हणाले: अशा प्रकारे कृष्णाला, यदूंच्या प्रमुखाला, नमस्कार करून, भक्तांमध्ये श्रेष्ठ असलेला ऋषी, अनुमती मिळाल्यावर, त्या दर्शनाने आनंदित होऊन, निघून गेला. आणि प्रभू गोविंद, केशिनाचा युद्धात वध केल्यानंतर, आनंदी गोपांसह गायींची देखभाल करू लागला, आणि व्रजमध्ये आनंद पसरवला. एकदा, गोपांनी पर्वताच्या उतारावर गायी चरवत असताना, त्यांनी लपाछपीचा खेळ खेळला, काही चोर, काही रक्षक, आणि काही मेंढ्या बनून. ते सर्व निर्भय आणि निश्चिंतपणे खेळत होते. मायाचा पुत्र व्योम, मायावी, गोपाच्या रूपात येऊन, मेंढ्यांचा नेता बनून, चोरांची भूमिका करणाऱ्यांना घेऊन गेला. त्या महान राक्षसाने त्यांना पर्वताच्या गुहेत टाकले, आणि चार-पाच जण सोडून प्रवेशद्वार दगडाने बंद केले. त्याचे कृत्य ओळखून, कृष्ण—सज्जनांचा आधार—त्याला गोपांना नेत असताना पकडला, जसा सिंह लांडग्याला पकडतो. राक्षसाने आपला विशाल पर्वतासारखा रूप धारण केले, पण शक्तिशाली असूनही, कृष्णाच्या पकडीतून सुटू शकला नाही. अच्युताने त्याला हातांनी दाबून, जमिनीवर फेकले, आणि देवता आकाशातून पाहत असताना, गोपांना मारणाऱ्या त्या राक्षसाचा वध केला. गुहेचे दगड फोडून, गोपांना बाहेर काढले, आणि देवता व गोपांच्या स्तुतीत, कृष्ण आपल्या व्रजमध्ये परतला. अशी ही व्योमासुराचा वध या अध्यायाची समाप्ती झाली, श्रीमद् भागवत महापुराणाच्या पहिल्या भागातील, परमहंसांसाठी असलेल्या ग्रंथाच्या सत्ताविसाव्या अध्यायाचा अंत. शुकदेव म्हणाले: अक्रूर, तो बुद्धिमान, त्या रात्री मथुरेत राहिला, आणि पहाटे, आपल्या रथावर बसून, नंदाच्या गोकुलाकडे निघाला. रस्त्यावर जाताना, त्या पुण्यात्म्याची प्रभूच्या कमळनेत्रांवर श्रद्धा जागृत झाली, आणि तो विचार करू लागला—मी कोणते पुण्य केले, कोणती तपश्चर्या केली, किंवा कोणते दान दिले, की आज मला केशवाचे दर्शन मिळणार आहे? प्रभूचे हे दर्शन, मला अत्यंत दुर्लभ वाटते, जसे ब्रह्माचा उच्चारण, इंद्रियासक्त शूद्राला दुर्लभ असते. कदाचित, माझ्यासारख्या पतिताला अच्युताचे दर्शन नाकारले जाऊ नये; कारण कधी कधी, काळाच्या प्रवाहात वाहून जाणारा देखील तीर गाठतो. आज माझे दैन्य नष्ट झाले आणि माझे जीवन सार्थक झाले, कारण मी प्रभूच्या कमळपादांना नमस्कार करतो, जे योगींना ध्यानाचा विषय आहेत. खरेतर, आज कंसाने मला मोठे उपकार केले, कारण मी अवताररूप हरिच्या कमळपादांचे दर्शन घेणार आहे, ज्यांच्या नखांचा तेज प्राचीन काळातील अंधार दूर केला. ते पाद ब्रह्मा, शिव, इतर देव, देवी श्री, ऋषी, आणि सात्वतांनी पूजले आहेत; जे व्रजमध्ये मित्रांसह गायी चरवत फिरतात, आणि गोपिकांच्या उरावरच्या केशराने चिन्हांकित आहेत. मी निश्चितपणे मुकुंदाचे चेहरा पाहणार आहे—सुंदर गाल, नाक, हास्य, लाल कमळासारखे नेत्र, कुरळ्या केसांनी झाकलेले, आणि त्याभोवती हरणे प्रदक्षिणा करतात. कदाचित आज माझ्या डोळ्यांना विष्णूचे साक्षात दर्शन मिळेल, ज्याने पृथ्वीचा भार हलका करण्यासाठी स्वतःच्या इच्छेने मानव रूप घेतले, जो सौंदर्याचा साक्षात धाम आहे. तो, ज्याला मी पाहणार आहे, अहंकार आणि द्वैतमुक्त असूनही, आपल्या तेजाने अज्ञानाचा अंधार दूर करतो; मायेमुळे, जीवांच्या घरात, त्यांच्या प्राण, इंद्रिये, आणि बुद्धीत प्रकट होतो. त्याचे शब्द, शुभ गुण, कृत्ये, आणि जन्म यांच्याशी मिश्रित, सर्व अशुभता दूर करतात, जगाला प्रफुल्लित, शुद्ध, आणि पवित्र करतात; जे त्याकडे दुर्लक्ष करतात, ते सुंदर मृत शरीरासारखे आहेत. तो सात्वत वंशात अवतरला आहे, देवांना आनंद देतो, आणि व्रजमध्ये राहून सर्व शुभ कृत्यांनी आपली कीर्ती पसरवतो; देवता त्याच्या कृत्यांचे गान करतात. आज निश्चितपणे मी त्याला पाहणार आहे—महानांचा ध्येय, शिक्षक, त्रिलोकांचा आनंद, डोळ्यांसाठी उत्सव, श्रीचे इच्छित धाम असलेला स्वरूप, पहाटे माझ्या स्वतःच्या डोळ्यांनी. नंतर, रथावरून उतरताना, प्रभूसह, मी योगींनी मनात ठेवलेले पाद मिळवेन; मी त्यांना नमस्कार करेन, तसेच त्याचे मित्र आणि वनवासी देखील. कदाचित प्रभू स्वतःचे कमळहस्त माझ्या डोक्यावर ठेवेल, मी त्याच्या पादांवर पडल्यावर, आणि काळरूपी सर्पाने भयभीत झालेल्यांना निर्भयता देईल, जे आश्रय शोधतात.